The Crow

   Πρόσφατα, ο The Answer Is Not 42, μου έκανε δώρο μία special edition του comic "The Crow", η οποία περιέχει όλα τα τεύχη συγκεντρωτικά. Έχοντας μόλις ολοκληρώσει την ανάγνωση έχω ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που έχεις όταν τελειώνεις ένα πολύ καλό βιβλίο ή μία ταινία που σου άρεσε πολύ και απλά δεν σου αρκεί. Εύχεσαι να είχε και pt 2, 3, 4 κ.ο.κ. για να τα ξεζουμίσεις όλα αυτή τη στιγμή. Περιμένοντας λοιπόν να κατέβει η ταινία αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο.

   Θα ξεκινήσω λέγοντας πως αυτή η δουλειά μου θύμισε γιατί τα graphic novels θεωρούνται τέχνη. Project που άρχισε το 1982, αποτελεί ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής. Πολύ καλοσχεδιασμένο, στη δημιουργία του οποίου δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου τεχνικά μέσα (ακόμη και τα πλαίσια με τους διαλόγους είναι γραμμένα στο χέρι).

   Το κοράκι υπάρχει από πολύ παλιά στις θρησκείες ως συμβολισμός (ο θεός που φέρνει τα όνειρα, ο προάγγελος του θανάτου, το πλάσμα που κατασπαράζει νεκρούς και ζωντανούς χωρίς διακρίσεις κτλ.). Σε αυτή την ιστορία, ο πρωταγωνιστής, επανέρχεται στη ζωή με τη βοήθεια ενός κορακιού, για να εκδικηθεί το βάναυσο και άδικο θάνατο της κοπέλας του και του ιδίου από μία συμμορία. Έτσι αρχίζει μία περιπλάνηση σε ασπρόμαυρο φόντο (ταιριάζει με το γενικότερο theme), που ξεκινάει από το θυμό, περνά μέσα από τον πόνο, τις ενοχές και τη θλίψη, για να καταλήξει στη συγχώρεση. Όχι των δολοφόνων, αλλά του εαυτού του, που δεν στάθηκε ικανός να βοηθήσει.

   Η πλοκή είναι ισομερισμένη ανάμεσα στις σκηνές δράσης και εσωτερικής ενδοσκόπησης του πρωταγωνιστή. Στη πρώτη περίπτωση, ο James O' Barr (συγγραφέας) χρησιμοποιεί, είτε την αργκό, είτε πιο "επικό" ύφος, που θυμίζει τη βίβλο και αναφέρεται σε αμαρτίες, τιμωρία και συγχώρεση. Στη δεύτερη περίπτωση τώρα, χρησιμοποιείται πιο λυρική γραφή, με αποσπάσματα από άλλους καλλιτέχνες που επηρέασαν τον δημιουργό, όπως οι Cure, Joy Division, Codeine, The Sound κτλ.(από μουσικό χώρο) αλλά και Rimbaud, Boudelaire, Verlaine, bataille (από το χώρο της ποίησης).

   Κλείνοντας, μία συλλογή που θα πρότεινα ανεπιφύλακτα σε όλους τους comic nerds (.....who am i kidding?Το έχετε διαβάσει μάλλον ήδη), αλλά και σε όλους όσους έχουν μία επαφή (ή επιθυμούν να αποκτήσουν) με αυτό το χώρο ή απλά ψάχνουν ένα δώρο για τα επερχόμενα Χριστούγεννα.

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

Gay for Johnny Depp

Επιστροφή στη φύση μου.

"Έχω βγάλει το κινητό απ' τη ζωή μου. Ζούμε στην εποχή της εικόνας και της πληροφορίας και όλοι βαριόμαστε να κάνουμε το οτιδήποτε. Έχουμε μάθει να μας τα δίνουν όλα έτοιμα, μασημένη τροφή. Δε σκεφτόμαστε καθόλου. Εσύ π.χ. ρε φίλε, πόσες φορές έχεις βγάλει τα σκουπίδια από το σπίτι χωρίς να έχεις να κάνεις άλλη δουλειά εκτός σπιτιού? Είναι κι αυτή η ζωή της πόλης, που σε πνίγει. Νιώθω την ανάγκη να φύγω, να πάω να μείνω στη φύση."

Αυτά ειπώθηκαν ευθαρσώς στη μούρη του νεαρού μπλόγκερ που γράφει αυτό το κείμενο, το βράδυ της Παρασκευής από έναν άλλο νεανία, λίγο μετά τη γνωριμία τους. Να σε προειδοποιήσω αναγνώστη μου, ότι ακολουθούν μεγάλες ποσότητες χολής. Πάρε τα μέτρα σου.

Αγαπητέ νέε που υποστηρίζεις τα παραπάνω και θα παραμείνεις ανώνυμος. Αρχικά μπράβο σου που μπορείς και ζεις χωρίς κινητό. Γλιτώνεις τόνους ακτινοβολίας που εμείς οι υπόλοιποι τρώμε. Δε θα μπορούσα να το κάνω. Μπράβο ακόμα που θες να ζήσεις στη φύση. Καθαρός αέρας και τα ρέστα. Ωστόσο, έχω ορισμένες ενστάσεις στα όσα μου είπες, οι οποίες θα εκφραστούν με ειρωνεία και χλευασμό. Buckle up, cause here we fuckin go.

Αρχικά, το μόνο που σε ρώτησα είναι αν ξέρεις τι ώρα είναι. Ίσως δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις αλλά μερικοί άνθρωποι μπορούν να ζήσουν χωρίς την απύθμενη σοφία σου. Επίσης, αποφασίσαμε κάποτε πως το να επιλέγεις να κάνεις τη ζωή σου δυσκολότερη είναι κουλ και επιθυμητό ενώ έλειπα? Σου έχει δοθεί η δυνατότητα να μπορείς να επικοινωνείς ανά πάσα στιγμή με όποιον θες και αποφασίζεις (να τονιστεί πως η πράξη αυτή είναι συνειδητή) να μην το εκμεταλλευτείς? Γιατί? Δε σ' αφήνουν σε ησυχία οι φανς? Ωστόσο, facebook, skype και ίντερνετ γενικότερα είναι οκ υποθέτω, γι' αυτό και έχεις προφίλ το οποίο δίνεις στα γκομενάκια..

Εδώ θα ήθελα να κάνω μια παράκληση στην επιτροπή βραβείων Νομπέλ (ναι, εκεί τονίζεται) να δώσουμε ένα βραβείο, ένα κάτι τέλος πάντων στο παιδί που συνειδητοποίησε πως ζει στην εποχή της εικόνας και της πληροφορίας. Δε θα σταθώ στο αν μας κάνει καλό ή κακό η "εικόνα", η "πληροφορία" και η εποχή τους. Αυτό θα το αποφασίσει ο καθένας για τον εαυτό του. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι το "δε σκεφτόμαστε". Δε σκεφτόμαστε. Σοβαρά? Να υποθέσω πως όταν επιλέγεις να βγεις από το σπίτι σου χρησιμοποιώντας την πόρτα, αντί για το παράθυρο στον τρίτο όροφο δε σκέφτεσαι. Επίσης, η επιστήμη πρέπει να προχωράει μόνη της. Αλλά, επειδή δε θέλω να είμαι άδικος, θα σου πω το εξής: βλαμμένοι άνθρωποι πάντα υπήρχαν, απλώς τώρα μπορούμε να τους εντοπίζουμε πιο εύκολα. Όσο για τη μασημένη τροφή, ναι έτσι είναι. Δεχόμαστε έτοιμες πληροφορίες και μπορούμε να τις επεξεργαστούμε άμεσα, γλιτώνοντας έτσι πολύτιμο χρόνο. Σα να λέμε τραγωδία. Τέλος, όποιος θέλει να "σκεφτεί" θα το κάνει σε οποιαδήποτε εποχή κι αν βρεθεί. Είτε είναι μπροστά από οθόνη λάπτοπ στις 6 το πρωί, είτε διαβάζει αριθμητική με κερί γιατί δεν έχει ανακαλυφθεί ο ηλεκτρισμός. Μάλλον δικό σου είναι το πρόβλημα.

Αυτό με τα σκουπίδια μ' άφησε μαλάκα. Καταρχάς, δεν είναι σωστό μέτρο βαρεμάρας, ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Αλλά μόνο και μόνο επειδή το ανέφερες θα το σχολιάσω. Το να βελτιστοποιείς τις ενέργειές σου, βάζοντας π.χ.τις δουλειές που έχεις να κάνεις σε μια σειρά και συνδυάζοντάς τις, έτσι ώστε να έχεις περισσότερο χρόνο να κάνεις πράγματα που θέλεις είναι ηλίθιο και δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνουν κάποιοι άνθρωποι. Είναι απείρως πιο έξυπνο να βγεις 4 φορές τη μέρα απ' το σπίτι σου και να κάνεις ισάριθμες διαδρομές για να πετάξεις τα σκουπίδια, να βγάλεις το σκύλο βόλτα, να ψωνίσεις, να πας για καφέ σ' ένα φίλο, να πληρώσεις λογαριασμούς. Τώρα διακρίνω ξεκάθαρα τη λογική του όλου θέματος. Μάθε τη διαφορά μεταξύ του βαριέμαι να κάνω κάτι και του έχω να κάνω τόσα πολλά που αν δεν οργανωθώ δε θα προλάβω ούτε με αίτηση. Επειδή εγώ κι εσύ δεν έχουμε να κάνουμε 10.000 πράγματα κάθε μέρα, δεν ισχύει το ίδιο και για τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Nα ξεκαθαρίσω κάτι. Όταν ακούω "να ζήσω στη φύση" δε σκέφτομαι ένα ήρεμο σπίτι με κήπο σε προάστιο. Καταλαβαίνω χωριό στην Πίνδο ή ακριτικό νησί που το χειμώνα έχει 300 κατοίκους. Αυτό για να μην παρεξηγούμαστε. Επειδή έχει τραβήξει πολύ το κείμενο, θα σου πω να σκεφτείς το εξής. Πόσο πιστεύεις ότι θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς ίντερνετ, έτοιμο φαγητό (σουβλάκια, πίτσες, μπεργκερ κλπ) και κεντρική θέρμανση σ' ένα μέρος με ακραίες καιρικές συνθήκες? Τώρα αν εσύ με το "φύση" εννοείς να έχεις ένα σπίτι με κήπο σ' ένα μέρος με δέντρα και καλό καιρό all year round, αγνόησε αυτή την παράγραφο

Ωστόσο, αυτό που με εκνεύρισε περισσότερο με την πάρτη σου, είναι ότι μου τα είπες όλα αυτά 5 λεπτά αφού γνωριστήκαμε, χωρίς καν να σε ρωτήσω. Για ποιο λόγο? Περίμενες να σε χαϊδέψω πίσω από τ' αυτιά και να σου δώσω μπισκότο? Να ενθουσιαστώ που είσαι τόσο σοφιστικέ, "ψαγμένο" και εναλλακτικό άτομο? Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να έχουν μια κοσμοθεωρία, κάποια πιστεύω και να είναι περήφανοι γι' αυτά, ασχέτως με το αν είναι σωστά ή όχι. Αλλά τη στιγμή που αρχίζεις και διαφημίζεις τα προαναφερθέντα πιστεύω, έχεις κερδίσει την αντιπάθεια και τον εμπαιγμό μου.


Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.


The Answer is Not 42

Too old for muzik? Maybe..

Πριν λίγες μέρες, κι ενώ άκουγα μουσική στο ράδιο ξανάκουσα το Doom and Gloom των Stones και θυμήθηκα την ατάκα "Άντε ρε μαλάκα, 70 χρονών παππούδες ακόμα βγάζουν μουσική? Αφού δεν το 'χουν τα ΚΑΠΗ ρε γαμώτο, αν δεν θέλουν να τα παρατήσουν, γιατί δεν κάνουν απλώς συναυλίες?". Θα σου πω την αλήθεια αναγνώστη μου, κ εγώ έτσι αντέδρασα όταν άκουσα -νομίζω- τον Οκτώβρη του 2012 πως έβγαλαν καινούριο τραγούδι κ ετοιμάζουν δίσκο. Γιατί όσο να το κάνεις, η απομυθοποίηση πονάει, σε οποιοδήποτε τομέα κι αν συμβεί. Έτσι, με βαριά καρδιά έβαλα ν' ακούσω το προαναφερθέν κομμάτι.

Κάτι τύποι λίγο μικρότεροι από τη γιαγιά μου, μου έλιωσαν το μυαλό. Ήθελα κυριολεκτικά να σηκωθώ απ' την καρέκλα μου και ν' αρχίσω να χτυπιέμαι. Θα ήθελα να σου επιστήσω την προσοχή αναγνώστη μου: οι παππούδες που βλέπουμε σε λεωφορεία, μετρό, τρένα, και όσοι δεν είμαστε σκατόψυχοι ή δε μπορούμε για λόγους υγείας σηκωνόμαστε για να κάτσουν στη θέση μας, έγραψαν και έπαιξαν (σε συναυλίες και σε στούντιο) μουσική που ξεχειλίζει ενέργεια από κάθε νότα. Κι επειδή το να είσαι ροκ (ή μέταλ ή ρεμπέτης ή χιπ χοπ ή οτιδήποτε) δεν είναι μόνο στη μουσική που παίζεις/γράφεις/ακούς, θα παρουσιάσω και την άλλη πλευρά αυτού του θέματος.


Αντιθέτως, οι Metallica κάποτε ήταν thrash metal. Τρόπος ζωής, μουσική, κλπ. Πλέον, μετά από δίσκους όπως το Lulu (συνεργασία με τον Lou Reed) και δηλώσεις τύπου "Θαυμάζουμε τον Justin Bieber" και "Γίνομαι όλο και καλύτερος ντράμερ ~Lars Ulrich" (αν είμαστε ποτέ καλά) δε θέλω καν να λέω πως κάποτε άκουγα και μ' άρεσαν. Και μια απορία: δεν καταλαβαίνουν πόσο έχουν ξεπέσει?


Δε λέω, λογική κ επόμενη είναι η φθορά. Δεν είναι τυχαίο που μουσικοί και μπάντες όπως Jimi Henrix, Doors, Janis Joplin, John Lennon, Queen, Ian Curtis (Joy Division), Nirvana έχουν μείνει στην ιστορία. Δεν πέρασαν το στάδιο της φθοράς. "Έσβησαν" στο ζενίθ της καριέρας τους κι έμειναν στις μνήμες όπως ήταν τότε. Μπορεί ο John Lennon να γινόταν φανατικός ισλαμιστής και να έκανε τζιχάντ στο δυτικό κόσμο στα 60 του. Μπορεί ο Τζιμ Μόρισον να έχανε σταδιακά τη φωνή του με αποτέλεσμα στα 35 να μη μπορεί να μιλήσει. Με τα μπορεί δεν πάμε πουθενά όμως, αγαπητέ. Ελπίζω να πήρες το μήνυμα που προσπάθησα να σου περάσω.


Φυσικά κι υπάρχουν εξαιρέσεις στο συγκεκριμένο κανόνα: Nick Cave (ω θεοί το Higgs Boson Blues είναι υ-πε-ρο-χο), Leonard Cohen (είχα ακούσει μια φήμη ότι ο λογιστής του τον έκλεψε και ξανάκανε περιοδίες για να έχει λεφτά να ζήσει και αν ισχύει θα ήθελα να ευχαριστήσω τον ανώνυμο λογιστή για το καλό που μας έκανε), Johnny Cash (νομίζω ότι κάλυψα αυτό το θέμα στο "The Man in Black"). Ο Cash έβγαζε καλή μουσική μέχρι να πεθάνει, ο Cohen έκανε πετυχημένα tour μέχρι και φέτος, για τον Cave με καλύπτει το Higgs Boson Blues.


Τέλος, για ν' αποφύγω rage-comments που τυχόν σου έρχονται στο μυαλό, αναγνώστη μου, άσε με να ξεκαθαρίσω το εξής: αν δε σ αρέσει η μουσική που ακούω/άκουγα δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το σχολιάσεις. Δε θα αλλάξεις κάτι, θα σπαταλήσεις χρόνο από τη ζωή σου για να γράψεις κάτι που θα είναι αδιάφορο και θα με καθυστερήσεις από το να γράψω κάτι καινούριο (κάτι που ούτως ή άλλως παίρνει περισσότερο καιρό απ' όσο θα ήθελα).


Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.


The Answer is Not 42

Ladies and gantlemen, I give you *drumroll* Tim Minchin

Αρχικά να ξεκαθαρίσω ότι το κείμενο αυτό απευθύνεται σε άτομα δεκτικά στο έξυπνο χιούμορ. Οι υπόλοιποι είστε ελεύθεροι να βάλετε το τελευταίο American Pie ή οποιαδήποτε άλλη αμερικάνικη τσοντοκωμωδία και πιστεύετε πως ανακαλύψατε τη φώτια..

Tim Minchin λοιπόν. Κωμικός, μουσικός, συγγραφέας. Τον ανακάλυψα σ' ένα από εκείνα τα random video streaks (όταν ξεκινάς ν ακούσεις ρεμπέτικα και καταλήγεις να βλέπεις χελώνες να τρώνε ποντίκια -έχω περάσει κ εγώ από τη σκοτεινή πλευρά του youtube αναγνώστη μου). Έτσι λοιπόν, ένα βράδυ που δεν έκανα τίποτα το ιδιαίτερο και πήγαινα από βίντεο σε βίντεο έπεσα πάνω στο Cheese.  Ήταν ένας ξυπόλητος τύπος, ο οποίος, με τη συνοδεία συμφωνικής ορχήστρας, τραγουδούσε για τη δυσανεξία στη λακτόζη με ιδιαίτερο τρόπο. Περιττό να πω πως μαγεύτηκα. Εκτιμώ απίστευτα το καλό χιούμορ, απ' όπου κι αν προέρχεται αυτό. Είτε μιλάω με κάποιον και με κάνει να γελάω, είτε είναι σε κάποια μορφή τέχνης. Κι έτσι ξεκίνησα το "ταξίδι" μου στο θαυμαστό κόσμο του Tim Minchin.


Τι έχει αυτός ο κόσμος? Αρχικά χιούμορ. ΠΟΛΥ και έξυπνο χιούμορ. Ύστερα, έχει εφευρετικότητα. Έχει γράψει για το Royal Variety Performance (ένα σόου για να χαρεί η βασιλική οικογένεια της Βρετανίας) το 3 minute song. Είναι ένα τραγούδι που διαρκεί ακριβώς 3 λεπτά και αναφέρεται στη δημιουργία ενός τρίλεπτου τραγουδιού για το Royal Variety. Οκ, αυτό δεν είναι τόσο συγκλονιστικό. Ωστόσο, το συγκεκριμένο τραγούδι έκανε διάσημο τον Tim Minchin και επομένως του ζήτησαν να το παίξει και στην τηλεόραση, σε κάποιες εκπομπες (Ruth Jones Show, Late Late Show) και κάθε φορά αλλάζει μουσική και προσαρμόζει τους στίχους στο αντίστοιχο κοινό. Και ΠΑΝΤΑ τελείωνε το τραγούδι στα 3 λεπτά ακριβώς. Check it.

Δε θα σε κουράσω, αναγνώστη μου, αναλύοντας όλα τα τραγούδια του ένα προς ένα. Το νόημα αυτού του κειμένου είναι να σε ωθήσει να τον ψάξεις μόνος σου. Για να σε διευκολύνω, θα σου πω μερικούς τίτλους: Storm (δες το animated movie είναι τέλειο), Rock n roll nerd, Not perfect (feels time), If I didn't have you(ορισμός της αληθινής αγάπης), Dark side, Prejudice, Confessions, The Good Book, Thank you god, Inflatable you, και φυσικά τα προαναφερθέντα Cheese και 3 minute song.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Όλα τα παραπάνω απαιτούν ανοιχτό μυαλό.


Πέρα από τη μουσική καριέρα του, ο Tim Minchin έκανε ένα πέρασμα από το Californication, έπαιξε τον Ιούδα στο Jesus Christ Superstar, έπαιξε στο Two Fists One Heart ενώ έχει γράψει μουσική για το μιουζικαλ του Roald Dahl, Matilda.

Επίσης, ο άνθρωπος έχει πνιγεί στα βραβεία τα τελευταία χρόνια

• 2005 Melbourne International Comedy Festival Directors' Choice Award for Dark Side
• 2005 Edinburgh Festival Fringe Perrier Comedy Award, Best Newcomer
• 2005 Melbourne International Comedy Festival, The Groggy Squirrel Critics' Award
• 2007 U.S. Comedy Arts Festival, Best Alternative Act
• 2009 Helpmann Award for Best Comedy Performer
• 2009 Green Room Awards, Cabaret: Best Original Songs
• 2009 Green Room Awards, Cabaret: Best Artiste
• 2010 Chortle Awards, Best Music or Variety Act
• 2012 Olivier Awards: Best New Musical for Matilda The Musical
• 2013 What's On Stage Awards, The W&P Longreach Best Supporting Actor in a Musical for Jesus Christ Superstar

(long live wikipedia)

και λίγο σουάγκ.

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι

The Answer is Not 42

Γράψε Κάτι

   Θυμάται κανείς το πρώτο άρθρο αυτού του blog άραγε? Φυσικά και όχι :p. Ένα μικρό flashback λοιπόν.

" -Ρε, θέλω καιρό τώρα να κάνω ένα μπλογκ.
  -Κ' εγώ ρε, αλλά δεν ξέρω τι να γράφω.
  -Τα βρίσκεις στην πορεία αυτά.
  -Ψήσου ν' ανοίξουμε ένα μαζί.
  -Μέσα all the way.
  -Οκ. Το στήνουμε, αλλά θα γελάει ο κόσμος μαζί μας.
  -Τέλεια.
σ.σ. (τυχόν γαργαλιστικές λεπτομέρειες απουσιάζουν) "

   Κάπως έτσι ξεκίνησε λοιπόν αυτός ο ιστότοπος. Τι είναι όμως αυτό που τον κρατά ακόμη ζωντανό? Οι λόγοι είναι πολλοί αλλά θέλω να αναφερθώ ενδεικτικά στους 2 πιο σημαντικούς κατά τη γνώμη μου και να εστιάσω στον δεύτερο.

   Αρχικά, το blog μπορεί να λειτουργήσει ως πόλος αποφόρτισης από τα καθημερινά άγχη και προβλήματα. Το ίντερνετ δεν είναι βέβαια το μέρος για να εναποθέσεις τις πολύ προσωπικές σου σκέψεις ή προβληματισμούς. Όσον αφορά όμως θέματα γενικού ενδιαφέροντος ή ζητήματα της καθημερινότητας μπορεί να βοηθήσει σημαντικά. Ο Καζαντζάκης σε νεαρή ηλικία γνώρισε έναν έρωτα που αργότερα γύρισε να τον στοιχειώσει. Ο ίδιος είπε πως αφού κάθισε και αποτύπωσε τις σκέψεις του στο βιβλίο Όφις και Κρίνο (δες κριτική του βιβλίου εδώ) έπαψε να τον απασχολεί. Ήταν σαν να αιχμαλώτισε τη θλίψη του στο χαρτί.

   Ο δεύτερος και πιο βασικός λόγος τώρα. Τροφή για σκέψη. Όλες οι φευγαλέες ιδέες που περνάνε από το μυαλό σου κατά τη διάρκεια της ημέρας αποτελούν πλέον εν δυνάμει άρθρα. Σπαταλάς λίγο από το χρόνο σου για να τις σκεφτείς περαιτέρω. Κάποιος τώρα θα ρωτήσει : "Καλά χρειάζεσαι ένα blog να σε παρακινεί να σκεφτείς?". Η απάντηση είναι προφανώς και όχι. Το θέμα είναι πως παλαιότερα, όταν δεν υπήρχε η τηλεόραση, το ίντερνετ, το τηλέφωνο κτλ. οι άνθρωποι έγραφαν περισσότερο. Σημείωναν κάτι.Το ξαναδιάβαζαν. Το άλλαζαν λίγο όπου δεν τους άρεσε. Αυτό βέβαια, τις περισσότερες φορές, μπορεί να μην επέφερε κάτι αξιοσημείωτο, αλλά εάν υπήρχε κάτι που άξιζε να γραφτεί είχε περισσότερες πιθανότητες να γραφτεί απ' ότι στην εποχή μας. Πλέον, ο μέσος άνθρωπος δεν αναλύει παραπάνω μία αρχική ιδέα. Περιορίζεται σε ένα gag, ένα twit ή μία δημοσίευση στο facebook που θα πιάσει 2-3 γραμμές και αντίστοιχα ικανοποιείται με τα like που μαζεύει. Σπάνια κάποιος προσπαθεί να φτάσει στην πραγματική ουσία. Να φτάσει μέχρι το τέρμα.

   Η συμβουλή μου λοιπόν, φίλε αναγνώστη, είναι άνοιξε ένα blog για αρχή. Στη συνέχεια εγκαινίασε  ένα τετράδιο. Μην το δείξεις σε κανέναν. Δεν γράφεις για να δειχθείς. Δεν γράφεις για να εκδοθείς. Δεν γράφεις για τους άλλους. Γράψε γιατί το έχεις ανάγκη.

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

Gay for Johnny Depp

Welcome to Tommorowland

Όχι

Λυπάμαι που θα απογοητεύσω το πάρτυ άνιμαλ που κρύβεις μέσα σου, αναγνώστη μου, αλλά δε θα σου αναλύσω τα όργια που γίνονται στο Tommorowland (κυρίως επειδή είμαι σίγουρος πως τα ξέρεις ήδη). Αυτό το κείμενο έχει ως θέμα την αναβλητικότητα.

Αρχικά, αν είσαι από τους τυχερούς που δεν έχουν "ζήσει" την αναβλητικότητα, σε ζηλεύω. Επίσης, δε βλέπω ιδιαίτερο λόγο να διαβάσεις αυτό το κείμενο, εκτός κι αν θέλεις να μάθεις για αυτήν, πράγμα που πάλι δεν το καταλαβαίνω, αλλά το δέχομαι. Αν πάλι είσαι απ' αυτούς που χρειάζονται 2 μέρες για μια δουλειά 15 λεπτών, καλωσόρισες.

Από μικρός είχα αυτό το "εντάξει μωρέ, το κάνω κι αύριο", και σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ότι είναι συνηθισμένο. Και το λέω αυτό, έχοντας συζητήσει με αρκετό κόσμο της ηλικίας μου καθώς και με μεγαλύτερους ανθρώπους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, θα προτιμήσω να χάσω ύπνο 2 ημερών για να τελειώσω μια εργασία τελευταία στιγμή αντί να την κάνω σταδιακά μέχρι την προθεσμία. Το πρόβλημα με αυτή την τακτική δεν είναι ότι χάνω ύπνο (είναι κι αυτό σοβαρό) αλλά ότι τις ώρες που θα μπορούσα να ασχοληθώ με αυτό, δεν κάνω απολύτως τίποτα. Μπορεί να κάθομαι και να χαζεύω έναν τοίχο ή να κοιτάζω το download bar της τελευταίας σειράς που βλέπω ή να κάνω refresh την αρχική σελίδα του facebook, ή να κάνω κάτι που θα μπορούσα να κάνω παράλληλα με την εργασία όπως ν' ακούω μουσική ή να μαγειρεύω (μην ακούσω εξυπνάδες τύπου "πως κάνεις εργασία μαγειρεύοντας?" ).Να σημειωθεί εδώ πως η εργασία χρησιμοποιείται ως παράδειγμα με το οποίο ταυτίζομαι ευκολότερα για να βγει αυτό το ρημάδι το κείμενο που γράφω εδώ και δυο βδομάδες.

Δε μπορώ να κρατηθώ αγαπημένε μου αναγνώστη μου και να μη σε ρωτήσω ΓΙΑΤΙ. Γιατί το κάνεις αυτό? Πολλοί γνωστοί και φίλοι βρίσκονται στην ίδια και όταν τους ρωτάω, παίρνουν ένα απλανές βλέμμα για λίγα δευτερόλεπτα, με κοιτάνε και οι περισσότεροι μου λένε: "Δεν ξέρω ρε, δεν το έχω σκεφτεί ιδιαίτερα". Γιατί δεν το σκέφτεσαι? Ξέρω ότι δεν το σκέφτομαι γιατί νιώθω άσχημα για τον εαυτό μου, όσα κι αν αυτό συνεπάγεται. Βέβαια, πολλά πράγματα με κάνουν να νιώθω άσχημα για τον εαυτό μου (δεν είμαι δα και τέρας αυτοπεποίθησης), αλλά γιατί ειδικά αυτό το αφήνω έξω από το μυαλό μου? Γιατί δε μπορώ να κατηγορήσω κάποιον εκτός του εαυτού μου. Πας σκατά στα μαθήματα? Φταίνε οι καθηγητές (δεν το αποκλείω αν και έχει καταντήσει κλισέ δικαιολογία χωρίς κανένα αντίκρυσμα πλέον). Κόπηκες στην πρακτική εξέταση για το δίπλωμα οδήγησης? Φταίνε οι εξεταστές (το ίδιο με πριν, αν και για κάποιο λόγο είναι περισσότερο αποδεκτή ως δικαιολογία). Και το τοπ 5 περιλαμβάνει ακόμα αργοπορίες και ΜΜΜ, χωρισμούς και πρώην και τέλος "κακές συνήθειες" και φίλους. Πάντα κοιτάμε πως θα ρίξουμε τις ευθύνες αλλού, γιατί είναι πιο εύκολο και σίγουρα λιγότερο ψυχοφθόρο από το να τις αντιμετωπίσουμε και να αποδεχτούμε ότι το πρόβλημα στην "εξίσωση" είμαστε εμείς. Πόσο πιο ωραία (και άσχημα)θα ήταν όλα αν ο καθένας αναλάμβανε τις ευθύνες του. Απ' τη μία ο καθένας θα είχε να αντιμετωπίσει τα δικά του προβλήματα, απ' την άλλη ο καθένας θα είχε να αντιμετωπίσει τα δικά του προβλήματα. Υποθέτω πως είναι καθαρά θέμα δύναμης χαρακτήρα του καθενός από κει και πέρα να ζει με τις μαλακίες που έχει κάνει.

Shit, that was deep. Το ξεκίνησα με σκοπό να βγάλει λίγο γέλιο αυτό το κείμενο, όσο απίστευτο κ αν φαίνεται. Ο μόνος λόγος που αποφάσισα να το ανεβάσω έτσι, είναι για να υπάρχει ως υπενθύμιση του τι προκαλεί η ενδοσκόπηση τις μικρές ώρες της μέρας. Καλά να πάθεις, που λένε και κάποιοι σοφοί ανώριμοι.

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

The Answer is Not 42

Μία Αναπόληση Και Ένας Προβληματισμός

   Όταν ήμουν μικρός, λάτρευα το να διαβάζω comics (συνήθεια που μου έμεινε και μεγαλώνοντας). Η αποθήκη μου είναι γεμάτη από κούτες με παλιά τεύχη. "Comic", "Κλασικά", "Αλμανάκο"....name it. Κάθε Παρασκευή έτρεχα να τα αγοράσω.

   Απ' όλα όσα κυκλοφορούσαν εκείνη την περίοδο, ο αγαπημένος μου ήρωας ήταν ο Donald, ο δημιουργός του οποίου, δεν είναι άλλος από τον Καρλ Μπαρκς. Μερικές από τις σημαντικότερες ιστορίες και σκίτσα, καθώς και πληθώρα άλλων χαρακτήρων (τα ανιψάκια, ο Κύρος, ο γλόμπος κ.α.) φέρουν την υπογραφή του.

   Φαντάζεστε λοιπόν τη χαρά μου όταν ανακοινώθηκε η κυκλοφορία μίας σειράς από συλλεκτικά hardcover τεύχη, με τον τίτλο "Η Μεγάλη Βιβλιοθήκη Του Καρλ Μπαρκς", η οποία θα περιείχε τις σημαντικότερες ιστορίες του δημιουργού από το 1950, μαζί με τον ανάλογο σχολιασμό. Ιστορίες που αποτέλεσαν σταθμό στην ιστορία των παπιόμορφων ηρώων. Η ανακοίνωση προέβλεπε την έκδοση 42 τευχών. Ξεκίνησα να αγοράζω τη συλλογή και το αποτέλεσμα δεν με απογοήτευσε καθόλου. Κάθε ιστορία τοποθετούνταν σε ιστορικό πλαίσιο, σχολιάζονταν και άγνωστες μέχρι τώρα πληροφορίες αναφέρονταν. Ό,τι ακριβώς χρειάζεται ένας fun για να ικανοποιηθεί. Ώσπου, μετά την έκδοση του 16ου τεύχους, η Νέα Ακτίνα (η εταιρία που εξέδιδε όλα τα παραπάνω) έκλεισε (χρεοκόπησε εάν δεν κάνω λάθος).

   Μετά την ανάγνωση αυτής της είδησης, μου ήρθαν στο μυαλό ιστορίες ή στιγμιότυπα που είχα διαβάσει τόσα χρόνια.

   Τα ανιψάκια του Donald να ψάχνουν σε μία χωματερή κάτι (που δεν θυμάμαι πλέον) και εκεί δίπλα να είναι πεταμένο και χιλιοσκισμένο το "Mein Kampf " ("Ο Αγών μου").
   Κάπου αλλού, ο Donald και ο Σκρούτζ αναζητούν κοιτάσματα στην έρημο. Οι προμήθειες τους έχουν τελειώσει και ενώ βρίσκουν χρυσό, πετρέλαιο, διαμάντια και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, τα αφήνουν πίσω αναζητώντας απεγνωσμένα νερό.
   Σε μια άλλη ιστορία, ο θείος Σκρούτζ ανακαλύπτει πως ένα παλιό πενηνταράκι που έχει στην κατοχή του είναι συλλεκτικό και μεγάλης αξίας. Προσφέρει αμοιβή και συγκεντρώνει πολλά ακόμη πενηνταράκια της ίδιας χρονολογίας, μόνο για να ανακαλύψει πως πλέον δεν είναι και τόσο σπάνιο και η τιμή του έπεσε ραγδαία.

   Τα comics, τα παιδικά, τα παραμύθια και τα παιχνίδια, αποτελούν μία από τις πιο πρώιμες πηγές έμπνευσης και προτύπων για τα παιδιά. Ακριβώς γι' αυτό το λόγο πρέπει να συνδυάζουν διασκέδαση και εκμάθηση. Με χαρά συνειδητοποιώ, πως σε αυτό τον τομέα, η παιδική μου ηλικία ήταν αρκετά πλήρης.

   Αναρωτήθηκα όμως για το τι συμβαίνει σήμερα. Με αφορμή αυτό, επισκέφθηκα ένα περίπτερο και ένα βιβλιοπωλείο για να δω τι μπορεί να διαβάσει σήμερα ένα παιδάκι που δεν ξέρει αγγλικά. Επίσης, παρακολούθησα μαζί με την μικρή μου ξαδέρφη, μερικά από τα ποιο "in" παιδικά που παίζονται αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση. Τολμώ να πω, πως το αποτέλεσμα ήταν άκρως απογοητευτικό. Σχεδόν τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τον ανταγωνιστικό πυρήνα του ποιός είναι ο πιο γαμάτος-δυνατός-όμορφος. Εξαιρέσεις υπάρχουν βέβαια, αλλά απ' ότι καταλαβαίνω "δεν πουλάνε".

   Δεν χρειάζεται κανείς εμένα για να τονίσω πόσο άσχημο και λυπηρό είναι όλο αυτό. Απλώς αυτή η κατάσταση μου δημιουργεί μία μεγάλη απορία. Μπορεί η καταστροφική πορεία αυτή να αναστραφεί? Για να βρούμε την απάντηση σε αυτή την ερώτηση πρέπει πρώτα να θέσουμε ακόμη ένα ζήτημα....

   Τα προϊόντα που απευθύνονται στα παιδιά πλέον, είναι έτσι με σκοπό να δημιουργήσουνε μια γενιά χωρίς ιδανικά και αξίες, ή μήπως είναι έτσι διότι προσπαθούν απλώς να κατακτήσουν την μεγαλύτερη μερίδα της αγοράς, μιας γενιάς που έχει ήδη απολέσει τις αξίες και τα ιδανικά τους?

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

Gay for Johnny Depp

Remember, remember, oh what to remember?

Remember, remember the fifth of November. 

Έτσι που λες αγαπητέ μου αναγνώστη. Σήμερα, 5 Νοεμβρίου και η μάσκα του V εμφανίστηκε παντού, ακολουθούμενη από φράσεις τύπου "Remember, remember", "People shouldn't be afraid of their governments. Governments should be afraid of their people", "Remember, remember the fifth of November, the gundowder treason and plot. I know of no reason why the gunpowder treason should ever be forgot" και λοιπά quotes που πιθανώς μου διέφυγαν.

Όλα αυτά γίνονται από "αριστερής" ιδεολογίας ανθρώπους (και για κάποιο λόγο η συντριπτική πλειοψηφία είναι είτε έφηβοι είτε γυναίκες - no hate here, απλές παρατηρήσεις), οι οποίοι για κάποιο λόγο νομίζουν πως αυτό τους κάνει πιο "επαναστάτες". 

WAKE UP CALL

Αρχικά, αυτή η μάσκα υποτίθεται πως απεικονίζει η φάτσα του Guy Fawkes. Και λέω υποτίθεται γιατί ο Guy Fawkes ήταν κοκκινοτρίχης με μουστάκι και γενειάδα (respect). Να ξέρουμε τι λέμε. Μικρή λεπτομέρεια ωστόσο αυτή. Συνεχίζω...

Παραδέξου το.Δεν ξέρεις τι είναι το λεγόμενο Gunpowder treason. Αν ήξερες, και υποστηρίζεις την ιδεολογία που υποστηρίζεις, χρειάζεσαι άμεση ενδοφλέβια χορήγηση λογικής. ΤΙ έγινε, εσύ που το παίζεις έξυπνος σε ακούω να ρωτάς.. Μην ανοίγεις wikipedia. Η συνωμοσία του μπαρουτιού λοιπόν, ήταν η απόπειρα μιας ομάδας Άγγλων εξτρεμιστών/καθολικών να ανατινάξουν τον Οίκο των Λόρδων (κάτι σαν τη δική μας Βουλή). Σε βλέπω που χαίρεσαι, αγανακτισμένε συμπολίτη, και σ ακούω που σκέφτεσαι "Καλά να πάθουν τα καθάρματα". I respect your opinion and imma let you finish but, στόχος τους δεν ήταν ισότητα για όλους, όπως είμαι σίγουρος ότι θα ήθελες. Ήθελαν να δολοφονήσουν τον τότε προτεστάντη Βασιλιά, καθώς και τους ομοϊδεάτες του. Σα να λέμε, πολιτική δολοφονία. Ακόμα δε βλέπεις κάτι κακό.. Σε καταλαβαίνω. So, here's the kicker: δε θα ακολουθούσε εγκαθίδρυση δημοκρατίας, σύνταξη συντάγματος και όλοι να χορεύουν χέρι χέρι γύρω από μια μεγάλη φωτιά καπνίζοντας μπάφους, τραγουδώντας "london bridge is falling down" και πίνοντας τσάι. Θα σκότωναν το βασιλιά τους και τους λακέδες του, για να τους αντικαταστήσουν με την κόρη του και τους δικούς της λακέδες. Γιατί? Γιατί συνωμότες και κόρη βασιλιά και πίστευαν στο ίδιο δόγμα του χριστιανισμού. Άρα, έχουμε διατήρηση της βασιλείας με όσα αυτή συνεπάγεται, διατήρηση του έντονου θρησκευτικού χαρακτήρα με όσα αυτός συνεπάγεται (και ξέρω πόσο τα αντιπαθείς) και καταστροφή αθώων ανθρώπινων ζωών (σε κάθε μάχη υπάρχουν θύματα). Να σημειωθεί εδώ, πως η συνωμοσία απέτυχε γιατί κάποιος από την ομάδα εκείνη έστειλε ένα γράμμα σε έναν καθολικό Λόρδο, προειδοποιώντας τον να λείπει εκείνη τη μέρα από τον Οίκο. Ο Λόρδος το έδειξε στον Βασιλιά, ο Βασιλιάς διέταξε έρευνα και φαντάζεσαι τη συνέχεια.

Τέλος, κάτι άσχετο με τη συγκεκριμένη μέρα αλλά σχετικό γενικότερα. Δηλώνεις άθεος (και μπράβο σου) επειδή μεταξύ άλλων είναι "ηλίθιο να λατρεύεις ένα φανταστικό πρόσωπο" ή "είναι χαζό να βασίζεις την ιδεολογία σου και τις επιλογές σου σε όσα έβγαλαν κάποιοι τύποι από το μυαλό τους". Αχα...

Όχι, παρακαλώ, κάτι έλεγες και σε διέκοψα.

Να σημειωθεί ακόμη ότι γαμάει το V for Vendetta, όσοι δεν το έχετε δει να το δείτε (έχει πολλά στοιχεία του 1984, που συνιστώ να διαβάσετε). Για όσους θέλουν να το τερματίσουν, προτείνω και το αντίστοιχο comic (δε θα γίνω γραφικός λέγοντας ότι το comic ήταν καλύτερο, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν είχε Natalie Portman). 

Ο,τι είναι όπως είναι είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

The Answer is Not 42

A Confession Of A Promethean

   "Θυμάμαι πως παρατηρούσα το χέρι που ήταν ακουμπισμένο πάνω στο γραφείο. Το ακολούθησα προς τα πάνω με το βλέμμα μου. Ήταν το δικό μου χέρι.

   
   Πως βρέθηκα εδώ? Ποιος είμαι? Ποιοι είναι όλοι αυτοί γύρω μου? Σταμάτησα έναν περαστικό από το πλήθος και τον ρώτησα που βρίσκομαι και γέλασε . Τον ρώτησα τι πρέπει να κάνω και δείχνοντάς με σε κάποιους άλλους γέλασαν και αυτοί μαζί μου.
 
   Δεν καταλαβαίνω εάν τίποτα δεν έχει νόημα ή εάν τα πάντα έχουν και απλώς εγώ δεν το ξέρω. Όλα γύρω μου μοιάζουν με έναν καλοστημένο θίασο, που όλοι παίζουν άριστα τους ρόλους τους αλλά σε μένα ξέχασαν να δώσουν το σενάριο. Παρέλειψαν να μου αναθέσουν κάτι και όμως μου ζητούν να το φέρω εις πέρας.
 
  Το περιβάλλον μου με αποβάλλει σαν να είμαι απλώς ένα εξάμβλωμα. Μιλάω την ίδια γλώσσα με τον περίγυρό κι' όμως είμαι τελείως διαφορετικός. Δεν μπορούν να με κατανοήσουν και με μετέτρεψαν σε έναν απόκληρο και γι' αυτό τους μίσησα. Τους μίσησα και έτρεξα μακριά τους.

   Η γέννησή μου ήταν μια ύβρη προς τη φύση. Η τιμωρία μου είναι να θέλω όσο τίποτα να γίνω ίδιος με αυτό που μισώ."

   Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους Prometheans δες εδώ.

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

Gay for Johnny Depp

The Man in Βlack

Αυτό το συναίσθημα όταν ετοιμάζεσαι να ξεκινήσεις κάποιο εγχείρημα και, κάνοντας μια πρόχειρη ανάλυσή του στο μυαλό σου πριν αρχίσεις, νιώθεις σαν ερασιτέχνης ορειβάτης που ετοιμάζεται να σκαρφαλώσει ένα τεράστιο βουνό? Έτσι ακριβώς αποφάσισα να γράψω αυτό, που δεν είναι ούτε κριτική ούτε φόρος τιμής, αλλά το πως γνώρισα και λάτρεψα τον John R. Cash.


Παρότι "φλέρταρα" με τη μουσική του από μικρός (να 'ναι καλά οι γονείς μου), δεν μπορώ να πω ότι άκουσα τραγούδια του προσεκτικά πριν το καλοκαίρι του 2011. Ήθελα από καιρό να πάω διακοπές στο εξωτερικό, οπότε το συνδύασα με επίσκεψη σε συγγενείς. Μια μέρα αποφασίσαμε να πάμε μ' έναν ξάδερφό μου για κανό σ' ένα ποτάμι κοντά στο μέρος που έμενα. Είχαμε και ένα κιθαρόνι (για όσους δεν ξέρουν, μια μικρή κιθάρα) που είχα αγοράσει πριν λίγες μέρες για να περνάει η ώρα. Ναι, ξέρω, χίπηδες του κερατά. Whatever, man. Κάναμε αρκετές στάσεις στις οποίες παίζαμε ο,τι ήξερε ο καθένας. Κανείς μας δεν είναι μάστερ της κιθάρας και την είχαμε πιο πολύ για να κάνουμε την πλάκα μας. Κάποια στιγμή σταματήσαμε για αρκετή ώρα και έβγαζα φωτογραφίες όσο ο ξάδερφος "γρατζουνούσε". Κάποια στιγμή, ενώ είχα χαζέψει και κοίταγα το άπειρο, άκουσα αυτό το ρυθμό. Γύρισα κ είδα ότι ο ξάδερφος είχε σοβαρέψει κι έπαιζε "κάτι"... Αρχικά, άκουγα χωρίς να κοιτάω και όταν τελείωσε, πέρασε αμέσως στο επόμενο. Τότε γύρισα, και τον κοιτούσα επίμονα μέχρι να σταματήσει.

-Τι ήταν αυτά τα 2 τελευταία που έπαιξες?
-Johnny Cash... To Folsom Prison blues και το I walk the line
-Θύμισέ μου να τα κοιτάξω όταν γυρίσουμε σπίτι.
-Έγινε.

Και έτσι ανακάλυψα τον κύριο Cash. Σ' αυτό συνέβαλλαν και διάφορα άτομα που γνώρισα εκείνη την περίοδο. Σε όλους εσάς που μου "μάθατε" τον Johnny Cash λοιπόν, και περισσότερο σ' εσένα, που συμφωνήσαμε για το ποιο είναι το πιο ερωτικό τραγούδι όλων των εποχών, αφιερώνω αυτό το άρθρο.


Για μένα, είναι ο άνθρωπος που έγραψε μουσική για τα πάντα. Θες να χορέψεις? Get a rythm! Είσαι ερωτευμένος? Κάπως έτσι. Και πάει λέγοντας..
Έζησε σύμφωνα με όσα έλεγε στα τραγούδια του και για μένα αυτό είναι από τα σημαντικότερα (αν όχι το σημαντικότερο) προσόντα ενός καλλιτέχνη.


Δε θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό στη μουσική του Johnny Cash αλλά ακόμα και αν ήμουν, θα χρειαζόταν ένα εξαιρετικά εκτενές κείμενο για να καλύψω τη μουσική πορεία του. Αντ' αυτού θα σου προτείνω ν΄ακούσεις τα American V και American VI, τα άλμπουμ του που ακούγονται πιο "εύκολα" από τα υπόλοιπα. Από εκεί και πέρα, επιβάλλεται  να δεις το Walk the Line, όχι μόνο επειδή έχει σχέση με τον Cash, αλλά και επειδή είναι και γαμώ τις ταινίες. Άκου ακόμα τα τραγούδια άλλων μουσικών που έχει πάρει και τα έχει απογειώσει. Χαρακτηριστικά αναφέρω Personal Jesus, Hurt, One, Rusty Cage, και το αγαπημένο μου I See a Darkness.
Ακούγοντας τα παραπάνω αγαπημένε μου αναγνώστη, έχε υπόψη σου το #1 των J. Cash facts: "When Johnny Cash covers your song, it is no longer your song"

Θα ήθελα να κλείσω έτσι:
Well, I hope that, someday, buddy
we'll have peace in our lives
together or apart, alone or with our wives.
And we can stop our whoring
and pull the smiles inside
and light it up forever
and never go to sleep
my best, unbeaten brother
this isn't all I see.

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.
The Answer Is Not 42

D&D....More Than Just a Game

- "Τι θα κάνεις σήμερα το βράδυ?"
- "Ε εδώ μωρέ. Με τα παιδιά λέμε να παίξουμε κανένα D&D."
- "D&D? Τι είναι αυτό?"
Και το χάος ξεκινά....

 
   Έχω βρεθεί να κάνω αυτή την στιχομυθία αμέτρητες φορές και όμως ακόμη να καταφέρω να δώσω μια απάντηση που να ικανοποιεί πάνω απ' όλα εμένα. Κάτι που να μην ακούγεται χαζό, παιδικό ή αστείο. Ο σκοπός αυτού του άρθρου λοιπόν, είναι να προσπαθήσει να απαντήσει αυτή την ερώτηση με έναν επαρκή και σχετικά σχοινοτενή τρόπο.

   Τι είναι επομένως το D&D? Καταρχάς είναι ένα (επιτραπέζιο θα λέγαμε αλλά όχι με την κλασική έννοιά του) παιχνίδι. Συγκαταλέγεται στην κατηγορία των Role Playing Games (RPG's~παιχνίδια ρόλων). Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και άλλα παιχνίδια όπως το World Of Darkness, το Lord Of The Rings~rpg κ.α. απλώς το D&D αποτελεί τον κύριο και πιο γνωστό εκπρόσωπο τους.

   Σε παιχνίδια όπως αυτά κάθε παίκτης στην ουσία υποδύεται έναν ρόλο. Ξεκινάς με το να φανταστείς τον χαρακτήρα που θα παίξεις. Είναι σαν να δημιουργείς έναν φανταστικό φίλο στο μυαλό σου. Αποφασίζεις πως μοιάζει εμφανισιακά (μπορείς και να τον ζωγραφίσεις εάν είσαι καλός σε αυτό), σκέφτεσαι τι προτερήματα και τι μειονεκτήματα έχει, σε τι είναι καλός και σε τι είναι απλά απαράδεκτος, τι εμπειρίες έχει και τι στόχους για το μέλλον.

   Τώρα είμαστε σχεδόν έτοιμοι να ξεκινήσουμε. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένας κόσμος για να ζήσουν αυτοί οι χαρακτήρες. Ένας κόσμος που να τους αρμόζει. Μακριά από τη δικιά μας πεζή πραγματικότητα. Εδώ ξεκινά και ο ρόλος του DM (Dungeon Master). Είναι αυτός που φαντάζεται τον κόσμο και τις καταστάσεις στις οποίες θα βρεθούν οι χαρακτήρες και αφηγείται την ιστορία στους παίκτες, οι οποίοι με τη σειρά τους αντιμετωπίζουν ό,τι βρεθεί μπροστά τους με γνώμονα πάντα την ιδιοσυγκρασία του εκάστοτε χαρακτήρα που υποδύονται. Όπως είναι εύκολο να καταλάβεις, αφού τα πάντα συμβαίνουν στη φαντασία του DM και των παικτών οι περιορισμοί είναι ελάχιστοι. Μπορείς να δοκιμάσεις ΟΤΙΔΉΠΟΤΕ σου κατέβει στο μυαλό και εάν σταθείς αρκετά έξυπνος και ικανός μπορείς να το καταφέρεις.

   Όσον αφορά τη διάρκεια του DND τώρα, μπορεί να κρατήσει από ένα βράδυ έως μερικές ημέρες, με ιστορίες τύπου "το βασίλειο απειλείται από έναν δράκο-σκότωσέ τον-γίνε τοπικός ήρωας-παντρέψου την πριγκίπισσα"(λολ), τις λεγόμενες Kick on the door. Μπορεί όμως και να κρατήσει και μήνες ή ακόμη και χρόνια, όπου οι χαρακτήρες ξεκινάνε από απλοί καθημερινοί άνθρωποι, που η μοίρα τους τραβάει σε μια περιπέτεια που θα αντιμετωπίσουν κινδύνους και διλήμματα και στο τέλος αν επιζήσουν ίσως γίνουν αρκετά σημαντικοί ώστε να επηρεάζουν τα πιο ουσιαστικά δρώμενα του κόσμου. Βέβαια τίποτα από αυτά δεν είναι δεσμευτικά.

   Για να κατανοήσει κανείς καλύτερα τα όσα είπα ας φανταστεί πως ένα Campaign D&D θα μπορούσε να είναι το Lord Of The Rings, όπου ένας από τους παίκτες υποδύεται τον Legolas, κάποιος άλλος τον Frodo κ.ο.κ. Αν οι παίκτες έπαιρναν τις ίδιες αποφάσεις που πήραν οι χαρακτήρες τους στην ταινία τα πράγματα θα γινόντουσαν τα ίδια, αν όχι ίσως το δαχτυλίδι να μην καταστρεφόταν και ο Sauron να κέρδιζε στο τέλος.

   Αυτό λοιπόν είναι το D&D και τα RPG's γενικότερα. Ένα βιβλίο ή μία ταινία που το σενάριο δεν είναι προκαθορισμένο αλλά το γράφουν οι παίκτες όσο παίζουν.

   Για τους παλιούς παίκτες τα όσα έγραψα ίσως φανούν φτωχά για τους νέους τώρα ελπίζω να μετέφερα έστω και ένα μικρό κομμάτι του κλίματος του παιχνιδιού και να σκέφτονται ήδη ιδέες για το Campaign που θα ήθελαν να παίξουν.

   Για περαιτέρω πληροφορίες δες εδώ.

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι

Gay for Johnny Depp

50.000 Unstoppable Wuts (part 2)

Πριν αρχίσω το άρθρο, ορίστε τι είναι τα wut για όσους δεν ξέρουν.

5) Είστε σε μια σχέση και "αγαπιέστε". Τα " " είναι γιατί η αγάπη είναι καθαρά υποκειμενική, το δέχομαι. Και δέχομαι ακόμα ότι η δική σας είναι ιδιαίτερη. Άντε να δεχτώ ότι κάνατε κάποια λάθη και απατήσατε ο ένας τον άλλο, ανθρώπινο είναι, ειδικά στην ηλικία μας και ειδικά αν η σχέση τραβάει καιρό. Αλλά αυτό που το κεράτωμα στη σχέση σας έχει γίνει πιο συχνό κ από τους καφέδες που πίνω μέσα στην εξεταστική, δεν είναι φυσιολογικό. Ίσως πάλι να είμαι εγώ ο προβληματικός της υπόθεσης, δεν το αποκλείω. Μπορεί αν ήμουν στη θέση σας, να έκανα ακριβώς τις ίδιες επιλογές.

6) Μπήκαν τα κρύα. Ντυθήκαμε ζεστά, παρατήσαμε τους φραπέδες και αρχίσαμε τους νες και τους γαλλικούς, ανάψαμε τζάκια, ξυλόσομπες και οι πιο φραγκάτοι καλοριφέρ, και αρχίσαμε και τις χειμερινές εξόδους. Και εκεί σε βλέπουμε... Σ' εσένα μιλάω, κάγκουρα που κυκλοφορείς στον πεζόδρομο στο Θησείο με το κοντομάνικο στους 5 βαθμούς. Σ' εσένα γκόμενα του προαναφερθέντος κάγκουρα, που περπατάς περήφανη δίπλα του με τη γόβα, το καλοκαιρινό -σχεδόν μποξεράκι- σορτς, και το ξώπλατο φανελάκι. Και γενικά σε όλους εσάς που για κάποιο λόγο, όποτε αρχίζουν τα κρύα μετατρέπεστε σε Mr Freeze. Και μετά αναρωτιέστε γιατί πάθατε πνευμονία.

7) "Δεν έχω λεφτά". Θα ήθελα να το κάνω ξεχωριστό άρθρο αυτό, γιατί πολλά έχω μαζεμένα. Είναι απόλυτα λογικό να μην έχει κάποιος λεφτά να ξοδέψει για (τυχαίο παράδειγμα) κρασοκατάνυξη σε μεζεδοπωλείο ή για εκείνη την εκδρομή που κανονίζουμε ως παρέα από πέρσι. Ωστόσο, έχεις λεφτά. Απλώς δεν ξέρεις να τα διαχειρίζεσαι. Γιατί το λέω αυτό. Θυμάσαι πριν 2 μέρες που με πήρες γεμάτη χαρά να μου πεις πως αγόρασες μια ΤΕΛΕΙΑ τσάντα, που ταιριάζει ΤΕΛΕΙΑ με εκείνα τα ΤΕΛΕΙΑ παπούτσια που είχες πάρει την προηγούμενη βδομάδα, γιατί ταίριαζαν ΤΕΛΕΙΑ με το καινούριο σου παλτό που πήρες τέλη Σεπτέμβρη για το χειμώνα? Τι εννοείς δεν έχεις λεφτά να βγεις?!!??Πώς γκένεν αυτό???(Ογκουνσότο ρισπέκτ)

8) Φοιτητικές εκλογές (θα υπάρξει ολόκληρο άρθρο επ' αυτού όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου): "Θα ψηφίσω την Χ παράταξη επειδή είναι υποψήφιοι φίλοι μου". Και σε άλλες περιπτώσεις, οι ίδιοι λένε: "Σοβαρευτείτε συνάδελφοι, δεν είσαστε πλέον στο σχολείο".

.

.

.

.

.

.

.

.

.

8) Και κάτι με αφορμή το προηγούμενο wut. Σοβαρευτείτε συνάδελφοι, δεν είσαστε πλέον στο σχολείο.. Συνάδελφοι... Ποιοι συνάδελφοι, γαμώτο?!? Αν δεν το πω, θα σκάσω: ΕΙΣΑΙ ΦΟΙΤΗΤΗΣ, ΟΧΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ. Εργαζόμενοι είναι οι γονείς σου. Που σε συντηρούν. Ζώο.

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι

The Answer Is Not 42

Ε όχι ρε παιδιά, αν είναι δυναμόν..

Πρόσφατα πήρε το μάτι μου ένα άρθρο της Λίφο για μια τύπισσα που είχε μπει κρυφά στο προφίλ που είχε στο φέισμπουκ ο γκόμενός της και είδε ότι την κεράτωνε με πολλές διαφορετικές γυναίκες. Ακολούθησε χωρισμός, αφού του άλλαξε κωδικούς κλπ κλπ.. Οκ, άλλη μια ιστορία για το πως οι άντρες είμεθα αναίσθητα (και αναίσχυντα) γουρούνια, αν και είχα κάποιες διαφωνίες με το όλο θέμα. Και μετά, ήρθε το χάος όταν διάβασα τα σχόλια. So this is me vs the world.

Αρχίζω με το άρθρο:
1) Η βάση πάνω στην οποία χτίζονται όλες οι ανθρώπινες σχέσεις είναι η εμπιστοσύνη. Αν δε μπορεις να εμπιστεύεσαι κάποιον για τους χ ψ λόγους, τον απομακρύνεις απο κοντά σου. Αν η αγαπητή φίλη εμπιστευόταν το αγόρι της, δε θα ένιωθε την ανάγκη να μπει κρυφά στο προφίλ του και να δει τι λέει με τον κόσμο. Σε καμία περίπτωση δε δικαιολογώ την απιστία, κάθε άλλο. Ξέρω πως είναι να χάνεις μέσα σε λίγα λεπτά την -μέχρι τότε- ακράδαντη εμπιστοσύνη που είχες σε κάποιο άτομο. Αλλά το να εισχωρείς δίχως άδεια στην προσωπική ζωή κάποιου (οποιος κ αν είναι αυτός) σε κάνει, αν όχι χειρότερο, ίδιο με αυτόν. Αλληλοπροδοθήκατε, αν βγάζει νόημα αυτή η λέξη. Κατ' εμέ, δεν έχει σημασία ποιος το έκανε πρώτος, και οι δυο πλέον στον ίδιο βούρκο κολυμπάτε.

2) Είχε γράψει κάτι του τύπου "γλίτωσα έτσι άλλη μια ερωτική απογοήτευση". Επ' αυτού δεν έχω να πω κάτι. με κάλυψε το Click. Το ηθικό δίδαγμα της ταινίας (ναι έχει ηθικό δίδαγμα) είναι το εξής. ΟΛΑ είναι μέρος της ζωής. Καλά, κακά, όλα. Δε θα ξαναγράψω το "Θέλει αρετή και τόλμη η αποτυχία" όμως. Ο σκοπός αυτού του κειμένου είναι το κράξιμο.

3)Του άλλαξε τους κωδικούς. Σοβαρά? Το κάνουν αυτό ενήλικοι άνθρωποι ως μορφή εκδίκησης? Δεν ξέρω τι να πω, πραγματικά. Και δε συμβαίνει συχνά αυτό. Η ανωριμότητά της με ξεπερνάει. Και απ' ότι κατάλαβα από το κείμενο, πρέπει να είναι πάνω από 25 ως 35. Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι τον Dr. Sheldon Cooper, ο οποίος, σε μια στιγμή αγανάκτησης, είχε πει: "I weep for humanity". Αυτό.

Και τώρα επί των σχολίων:
1) "Μπράβο φιλενάδα, καλά έκανες. Μη νιώθεις τύψεις. Κανένα έλεος στα γουρούνια." Σοβαρά τώρα? Τα λένε άνθρωποι ακόμα αυτά? Σε (υποτίθεται) νεανική εφημερίδα?!? Μου θυμίζουν κάτι 50άρες που είναι μόνες τους με 150 γάτες, καπνίζουν σα φουγάρα και η τελευταία φορά που είδαν αρσενικό άνθρωπο γυμνό ήταν σε βάφτιση.

2) Αν και δε θυμάμαι ακριβώς τι έλεγαν, υπήρχαν οι κλασσικοί γλύφτες: "Εγώ δε θα έκανα ποτέ κάτι τέτοιο", "Καλά του έκανες" "Κάτι τέτοιοι μας βγάζουν κακό όνομα (σ' εμάς τα καλά παιδιά)"*εμετός*. Δε λέω πως δεν υπάρχουν τα λεγόμενα "καλά παιδιά". Αλλά χαρακτηριστικό τους είναι και η έλλειψη αυτοπροβολής. Just saying..

Κι επειδή είμαι σίγουρος ότι πολλοί ακονίζετε τα τσεκούρια σας, οπλίζετε τα ντουφέκια των παππούδων σας, παίρνετε τηλέφωνο πληρωμένους δολοφόνους κλπ, να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Δε δικαιολογώ την απιστία, σε καμία περίπτωση. Δεν αντέχω όμως και τις attention whores. Και το να βγαίνεις στο σάιτ ενός περιοδικού, έστω και ανώνυμα, και να γράφεις το προσωπικό σου δράμα, σε κατατάσσει σ αυτή την κατηγορία και αυτόματα κερδίζεις την αντιπάθεια ενός άγνωστου μπλόγκερ. Άντε και καλά μας μυαλά.

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

The Answer Is Not 42

Θέλει αρετή και τόλμη η αποτυχία

Πέρασε αρκετός καιρός από το τελευταίο κείμενο. Κάτι η εξεταστική, κάτι η επιστροφή σ' ένα είδος ρουτίνας, η όρεξη για γράψιμο είχαν πάει για μπύρες στην αμμουδιά. Ένιωθα την ανάγκη να γράψω όμως, αφενός γιατί ο Gay for Johnny Depp το είχε πάρει πάνω του το μπλογκ και αφετέρου γιατί όντας κλεισμένος στο σπίτι, μάζευα ψυχολογικά από παντού. Κάτι επίκαιρο, κάτι με το οποίο θα ταυτιστεί κόσμος, κάτι που να με απασχολεί αυτό τον καιρό, κάτι μπας και αυξηθούν τα views... Έτσι προέκυψε αυτό που διαβάζεις τώρα, μοναδικέ μου αναγνώστη.


Ποιος δεν έχει γνωρίσει την αποτυχία? Κάποιος είχε πει πως "αυτός που δεν απέτυχε ποτέ , δε δοκίμασε ποτέ" ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Από μικροί μας μάθαιναν να μισούμε την αποτυχία, ότι είναι επιζήμια και δε μας προσφέρει κάτι. Και φυσικά τα πιστεύαμε όλα αυτά.


Δε λέω πως είναι κακό να προσπαθείς να είσαι καλός σε κάτι, ίσα ίσα. Το θέμα είναι τι κάνεις όταν συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι αρκετά καλός. Ακολουθεί απόσπασμα από άρθρο του ηγέτη Coldheat:
"Είναι βάναυσο να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου και να καταλαβαίνεις την περατότητα σου. Το να χάνεις το ένα πράγμα στο οποίο πίστευες και εσύ και οι άλλοι ότι είσαι καλός είναι πραγματικά χτύπημα κάτω απ'την ζώνη. Νιώθεις ότι χάνεις τον εαυτό σου και τον σκοπό σου... "
Σοφά και αληθινά λόγια. Καταλαβαίνω ότι όταν π.χ. διαβάζεις 5 μέρες για ένα μάθημα της εξεταστικής και κόβεσαι, νευριάζεις, στενοχωριέσαι και σκέφτεσαι αν τελικά άξιζαν όλες αυτές οι ώρες που επένδυσες στο μάθημα. Ή όταν διαβάζεις ένα χρόνο για να περάσεις σε μια σχολή και για οποιοδήποτε λόγο δεν το καταφέρνεις, εκεί είναι τα ίδια συναισθήματα πολλαπλασιασμένα επί 100. Εσύ, αναγνώστη, πόσες φορές τον τελευταίο χρόνο σκέφτηκες να τα παρατήσεις, έστω και προσωρινά, μετά από μια αποτυχία σε κάποιον τομέα της ζωής σου?


Από την ομολογουμένως λίγη εμπειρία που έχω μαζέψει τα χρόνια που ζω σ αυτόν τον πλανήτη, έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα:

1) Η δύναμη του χαρακτήρα κάποιου φαίνεται στο πως διαχειρίζεται τις αποτυχίες στη ζωή του. Ο οποιοσδήποτε μπορεί είναι νικητής. Να κάθεται στην κορυφή του βουνού και να κοιτάζει όλους του υπόλοιπους που παλεύουν να το ανεβούν. Δε χρειάζεται ιδιαίτερες ικανότητες. Αντιθέτως, ο άνθρωπος που κοιτάει το βουνό από τη βάση του και σκέφτεται "Let's get this shit DONE" και παρότι θα φάει τα μούτρα του όσο ανεβαίνει, κάθε φορά θα σηκώνεται και θα συνεχίζει να σκαρφαλώνει, αν και θα ήταν ευκολότερο απλώς να μείνει εκεί που είναι, αυτός είναι δυνατός.

2) Από τις αποτυχίες βγαίνεις συχνά πιο δυνατός και πάντα πιο σοφός. Γίνεται μαλακία. Σε παίρνει από κάτω, πράγμα λογικό (εκτός κ αν είσαι ένα αναίσθητο γουρούνι, οπότε teach me). Αν κάνεις την έξυπνη κίνηση και κάτσεις ψύχραιμα να σκεφτείς τι πήγε λάθος, καταλαβαίνεις τα λάθη σου και αυτόματα μειώνονται οι πιθανότητες να τα επαναλάβεις. Αν όχι, welcome to the club.

3) Το πλέον κλασσικό. Μπορεί πίσω από το μεταφορικό τοίχο που μόλις μεταφορικά δεν κουτούλησες, αφού είχαν προηγηθεί 10000 άλλοι, να κρύβεται ο μεγαλύτερος μεταφορικός θησαυρός του κόσμου. Και δεν τον βρήκες, γιατί αντί να βρεις τις cojones να πέσεις πάνω στο ντουβάρι που είναι ανάμεσα σε σένα και σ' αυτά που θες, γύρισες πλάτη και άρχισες να σφυρίζεις ανέμελα, μέχρι να σκάσεις με το κεφάλι στον επόμενο τοίχο.


Αν ο Thomas Edison είχε σταματήσει να προσπαθεί να κατασκευάσει τον ηλεκτρικό λαμπτήρα, πιθανότατα θα το είχε κάνει κάποιος άλλος και τα πράγματα δε θα ήταν πολύ διαφορετικά σήμερα. Ωστόσο άλλος θα είχε αφήσει το όνομά του στην ιστορία και για τον Edison όλα θα ήταν διαφορετικά. Ναι, προφανώς και τα προβλήματά μας δεν είναι τέτοιων διαστάσεων, αναγνώστη μου. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, μεταξύ μας είμαστε. Ούτε τα μυαλά μας είναι.

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

The Answer Is Not 42

Just Do It

   "Δεν υπάρχει δεν μπορώ! Υπάρχει δεν θέλω!" Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει αυτή την έκφραση είτε ως μικρά παιδιά είτε και σε μεγαλύτερη ηλικία και πόσες ακόμα μας έβγαλε από τα ρούχα μας διότι εκείνη την στιγμή δεν νοιώθαμε πως μπορούμε όντως να κάνουμε αυτό που μας ζητούν(ή απλά βαριόμασταν και δεν θέλαμε να το παραδεχτούμε).

   Μεγαλώνοντας λίγο κατάλαβα την αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτή την φράση.

   Ζούμε σε μία εποχή που το λιγότερο που μπορεί να χαρακτηριστεί είναι...περίεργη. Η καθημερινότητα, για κάποιον που δεν έχει βουλιάξει ακόμα στο βούρκο και βλέπει πως εξελίσσονται πλέον τα πράγματα γύρω του, μπορεί να γίνει βασανιστική. Υπάρχει ένα πράγμα όμως που αυτή η εποχή δίνει σε αφθονία και αυτό είναι ευκαιρίες. Με την τεχνολογία να εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς και τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες ριζικά αλλαγμένες σε σχέση με παλαιότερα, πράγματα που άλλοτε θεωρούντουσαν εμπόδια, πλέον δεν υφίστανται καν.

   Πραγματικά πιστεύω πως πλέον αν θες κάτι πραγματικά μπορείς να το καταφέρεις. Δεν λέω φυσικά πως δεν θα υπάρξουν δυσκολίες αλλά εάν επιμείνεις έχεις πλέον τα εφόδια για να τις ξεπεράσεις. Θες να γίνεις αστροναύτης? Γιατρός? Πυροσβέστης? Να γυρίσεις τον κόσμο? Να γίνεις rockstar? Συγγραφέας? Γυναίκα ενώ είσαι άντρας? Άντρας ενώ είσαι γυναίκα? Τώρα μπορείς και εσύ(σαν διαφήμιση telemarketing). Σοβαρά τώρα όμως, όντως μπορείς. Αρκεί να το θέλεις αρκετά ώστε όταν αρχίσουν να σε χτυπούν οι δυσκολίες η μία μετά την άλλη εσύ να συνεχίσεις. Υπάρχουν βεβαίως και οι εξαιρέσεις, που αντικειμενικά μερικά πράγματα δεν γίνονται, απλά ο αριθμός τους πλέον είναι αισθητά μικρότερος.

   Οπότε!Σήκω από όπου κάθεσαι, τράβα εκεί έξω να κυνηγήσεις αυτό που πραγματικά θες και σταμάτα να βάζεις εσύ ο ίδιος φραγμούς στον εαυτό σου!

   Τα όνειρα της γενιάς μας είναι πιο κοντά τους από ποτέ και το μόνο θλιβερό είναι πως είμαστε μια γενιά χωρίς όνειρα...

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι

Gay for Johnny Depp

"I'd rather be happy than cool any day of the week"

... είπε ο Devin Townsend. Και o wanna-be blogger που γράφει αυτό το άρθρο συμφώνησε όσο δεν πάει άλλο.

Είμαι σίγουρος ότι πολύς κόσμος θα συμφωνήσει. Ωστόσο, ας σκεφτούν όλοι αυτοί κατά πόσο θα ήταν διατεθειμένοι να κάνουν ή να πουν κάτι, για το οποίο θα εισπράξουν βλέμματα απορίας και απαξίωσης από γνωστούς και αγνώστους. Επίσης, πόσες φορές έχουν πει ψέματα σε άτομο του αντίθετου φύλου στα πρώτα ραντεβού προκειμένου να "ταιριάξουν". Ή ακόμα, αν μπορούν να συζητήσουν όσα θέλουν με τους φίλους ή το ταίρι τους. 

Σημαντικό είναι να καταλάβουμε, πως το "cool" διαφέρει αναλόγως τις περιστάσεις. Για μια παρέα που χτυπιέται στα γυμναστήρια για να γίνει φέτες, κουλ είναι να έχεις γραμμωμένους μύες και στα αυτιά. Για την παρέα των γυναικών που είναι fashion freaks και παρακολουθούν τη μόδα παγκοσμίως, κουλ είναι να έχεις ακριβά ρούχα που έχουν την έγκριση του αγαπημένου τους σχεδιαστή. Για να αρέσεις στην τύπισσα που είναι φανατική οικολόγος-ακτιβίστρια, μάντεψε τι πρέπει να κάνεις. Αν έχεις μπυροκοιλιά, μακριά μαλλιά και μούσια (random thoughts here people) δε θα γυρίσει να σε κοιτάξει η γυναίκα που το ίδιο βράδυ θα πάει να κωλοχτυπηθεί στα club. Και λογικό είναι. 

Απόλυτα κατανοητή η ανάγκη να έχεις ανθρώπους κοντά σου. Όλοι θέλουμε να "κολλάμε" κάπου. Πόσο αξίζει, όμως, να έχεις φίλους ή μια σχέση που συμπαθούν όχι εσένα, αλλά το προσωπείο που έφτιαξες και τους δείχνεις? Αυτό είναι καθαρά θέμα αυτοσεβασμού.

Για να μην το τραβάω πολύ, αυτό που θέλω να πω, είναι πως προτιμάω να έχω κοντά μου ανθρώπους που με ξέρουν απ' την καλή και απ'την ανάποδη και να μπορώ να εκφράζομαι ελεύθερα μπροστά τους. Να συμφωνούμε, να διαφωνούμε, να γινόμαστε ρεζίλι σε τρίτους και γενικά να ξέρω ότι με συμπαθούν και είναι μαζί μου, όχι επειδή κάνω try-harding το να τους αρέσω, αλλά επειδή θέλουν. Για παράδειγμα, προτιμώ 1000 φορές να παίξω μπουγέλο με 4 φίλους σε μια πλατεία και ας γελάνε μαζί μας οι περαστικοί, παρά να είμαι με άτομα τα οποία προσπαθούν να είναι "κουλ" και να είναι περιζήτητοι και να μην περνάω καλά. Ή να είμαι με μια κοπέλα την οποία να θεωρούν όλοι πανέμορφη, με την οποία να μη μπορούμε να συζητήσουμε τα ενδιαφέροντά μας και να είμαστε μαζί μόνο και μόνο για το σεξουαλικό μέρος της σχέσης. 

Μουσική παρέμβαση: Devin Townsend - Lucky Animals

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

The Answer Is Not 42

Κάτι Σαν Κριτική

   Πιστεύω πως η χώρα αυτή που κατοικούμε, έχει προσφέρει πολλά (ειδικά εάν αναλογιστεί κανείς το μικρό της μέγεθος) στο παγκόσμιο πνευματικό στερέωμα (και όχι δεν μιλάω μόνον για τους αρχαίους, οι αναφορές στους οποίους αν και δικαιολογημένες, έχουν καταντήσει πλέον κλισέ, αλλά και στους σύγχρονούς τους).

   Στον συγγραφικό τώρα τομέα, θεωρώ πως η χώρα μας έχει διακριθεί κυρίως όσον αφορά την ποίηση (ίσως έχει να κάνει και με την ιδιοσυγκρασία μας ως λαό), αλλά έχει μείνει κάπως πίσω αναφορικά με την πεζογραφία και τη φιλοσοφία. Τα δύο αυτά είδη, ανέλαβε να τιμήσει εκ μέρους μας ο γνωστός πλέον σε όλους Νίκος Καζαντζάκης.

   Πολλά έχουν ειπωθεί γι' αυτόν τον άνθρωπο (ακόμη και σε πανεπιστημιακό επίπεδο), οπότε νοιώθω πως δεν μου έχουν μείνει και πολλά να πω. Όταν κανείς αναλογίζεται το όνομα Καζαντζάκης πιθανότατα του έρχεται στο μυαλό ο οικουμενικός συγγραφέας που θεωρείται σήμερα. Ο πονεμένος φιλόσοφος της Ασκητικής. Ο μυθιστοριογράφος του Ζορμπά και του Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται. Ίσως ακόμη και ο δεινός μεταφραστής της Θείας Κωμωδίας του Δάντη.

   Εγώ θέλω απλώς να αναφέρω το εξής :

   Κατά τη γνώμη μου, κάθε συγγραφέας, εκτός από τα βιβλία που θα είναι το πνευματικό του κληροδότημα στις επόμενες γενιές (σημαντικό ή όχι), έχει και κάποιο/α βιβλία που αποτελούν ένα μικρό παραθυράκι στην προσωπικότητά του. Στο πως σκέπτεται ή στο τι αισθάνεται γενικά, αλλά και όταν γράφει. Κάποιο/α βιβλία που σε βοηθούν να καταλάβεις τον ίδιο και το πλαίσιο στο οποίο ζει και δημιουργεί.

   Αν για τον Καβάφη αυτά είναι τα Αποκηρυγμένα Ποιήματά του και για τον Κάφκα τα (μέχρι σχετικά πρότινος ανέκδοτα) ημερολόγια του, τότε ίσως για τον Καζαντζάκη να είναι το βιβλίο "Όφις Και Κρίνο".

   Γραμμένο σε νεαρή ηλικία, βλέπουμε εδώ έναν Καζαντζάκη διαφορετικό. Νέος, εκρηκτικός και παρορμητικός. Με πάθος για τη ζωή και γεμάτος έρωτα (για την Ιρλανδέζα του βιβλίου). Ένας έρωτας δυνατός. Ρομαντικός και διεστραμμένος ταυτόχρονα, που μπλέκει τη θέληση για ζωή με το θάνατο. Ημιημερολογιακό, με κομμάτια των εφηβικών του εμπειριών, διακρίνει κανείς τους σπόρους της μετέπειτα συλλογιστικής του και ένα έμφυτο αλλά όχι ακόμη καλοσμιλεμένο ταλέντο. Γεμάτο από διάσπαρτα συγγραφικά μαργαριτάρια, μαρτυρά την γέννηση ενός μεγάλου πνεύματος.

   Το μικρό αυτό βιβλιαράκι, υπογεγραμμένο με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρρβαμή, με το βαμμένο στο χρώμα του αίματος εξώφυλλο το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον θέλει να γνωρίσει λίγο καλύτερα τον Καζαντζάκη,  σε όποιον θέλει να γνωρίσει την εμπειρία μιας αγάπης αλλιώτικης και γενικότερα σε όλους.

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι

Gay for Johnny Depp

Με Κάποια Καθυστέρηση

   Αυτό το άρθρο καθυστέρησα πολύ να το γράψω, όπως λέει όμως και ο θυμόσοφος λαός "κάλλιο αργά παρά ποτέ". Οπότε...

   Τα προπερασμένα Χριστούγεννα τα πέρασα μαζί με έναν φίλο και μία φίλη μου στο Λονδίνο. Περάσαμε μία εβδομάδα εκεί τριγυρίζοντας σε μουσεία, δρόμους, μαγαζιά κτλ. Αξίζει να σημειωθεί πως από το Λονδίνο περίμενα πάρα πολλά και δεν με απογοήτευσε σχεδόν σε κανένα. Όσο κι αν μείνεις εκεί, στο τέλος, φεύγεις με το αίσθημα πως και πάλι δεν είδες όσα θα ήθελες. Στο θέμα μας όμως.

   Ο χειμώνας (πόσο μάλλον τα ίδια τα Χριστούγεννα) ταιριάζουν πολύ στο Λονδίνο. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι από κόσμο που απολαμβάνει τις διακοπές του. Τα πάντα είναι στολισμένα σε χαρμόσυνα μοτίβα και όπως θα περίμενε κανείς από τη συγκεκριμένη πρωτεύουσα, μικρές ή μεγαλύτερες εστίες πολιτισμού ξεπετάγονται δεξιά και αριστερά.

   Ένα βράδυ λοιπόν, μας βρήκε σε μία μικρή εμπορική στοά. Τα πάντα και εδώ ήταν στολισμένα. Από την οροφή κρεμόντουσαν γκι, Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια και υπερμεγέθη κουτιά δώρων. Στη μέση της στοάς ξεπρόβαλε ένα δέντρο, γεμάτο μπάλες και στολίδια, το οποίο ήταν αρκετά μεγάλο ώστε να βγαίνει από μία τρύπα στο ταβάνι. Τα μαγαζιά, λόγω ώρας ήταν κλειστά. Τη θέση τους είχε πάρει όμως μία υπαίθρια αγορά, στην οποία μπορούσες να βρεις τα πάντα από hand made κοσμήματα μέχρι ρολόγια και φωτογραφικές μηχανές αντίκες. Σε μία γωνία είχαν στήσει ένα μεγάλο τηγάνι και μία εξίσου μεγάλη κατσαρόλα στα οποία μαγείρευαν κάποιο πιάτο ισπανικής κουζίνας και οι μυρωδιές είχαν γεμίσει την ατμόσφαιρα. Μια τέτοια σκηνή, σίγουρα σε προδιαθέτει θετικά.

   Σε αυτό το κλίμα λοιπόν, γυρνούσαμε συζητώντας περί ανέμων και υδάτων όταν ακούσαμε μία μουσική. Κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί. Σε μία άκρη στέκονταν ένας μουσικός του δρόμου. Μία ακουστική κιθάρα και ένα φθηνό μικρόφωνο (ακριβώς ο τύπος που σίγουρα έχεις προσπεράσει χωρίς καν να κοιτάξεις κάποια στιγμή που βιαζόσουν στο Μοναστηράκι). Έπαιζε το sound of silence. Καθίσαμε και τον ακούγαμε. Σιγά σιγά άρχισε να μαζεύεται κόσμος και να κάθετε στα παγκάκια για να τον παρακολουθήσει. Έπαιζε αρκετά καλά κομμάτια και για λίγη ώρα είχα ξεχαστεί. Τότε ξανακοίταξα. Στα παγκάκια τώρα, οι περισσότεροι είχαν αγκαλιαστεί με όποιον ήταν μαζί τους. Κάποια ζευγάρια είχαν σηκωθεί και χόρευαν αργά γύρω μας (μερικοί μάλιστα ήταν και μεγάλης ηλικίας). Σιγά σιγά ο κόσμος μεγάλωνε και οι αγκαλιές και τα φιλιά πλήθαιναν. Γύρισα το βλέμμα μου στον μουσικό. Είχε ένα χαμόγελο στα χείλη του ενώ τραγουδούσε. Αυτός ο άνθρωπος είχε καταλάβει περί τίνος πρόκειται στ΄αλήθεια η μουσική και κατάφερε να το θυμίσει και στους γύρω του. Δεν είναι πάντα τα μακρόσυρτα σόλο και οι καλοδουλεμένες τεχνικές. Μερικές φορές είναι απλά αυτός ο αργός υπαίθριος χορός και αυτή η στάση από την καθημερινότητα για μία αγκαλιά στα άτομα που βρίσκονταν τόσο καιρό δίπλα σου.

   Κάτσαμε για λίγη ώρα ακόμα. Ύστερα ρίξαμε μερικά χρήματα στην ανοιχτή θήκη μπροστά του και φύγαμε. Πριν το θέμα συζήτησης αλλάξει και πάλι υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως κάποια στιγμή θα αφιέρωνα κάτι μικρό σε αυτό το άτομο.

   Ορίστε λοιπόν. Με κάποια καθυστέρηση. Σε ευχαριστώ φίλε μου.

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

Gay for Johnny Depp

Ένα Σύντομο Ιστορικό

   Μία μάχη δόθηκε σήμερα σε κάποιο προάστιο της Αθήνας.

   Σε αυτή την μάχη οι στρατιώτες δεν έβαζαν το κράνος τους, αλλά έβγαζαν τη ζώνη τους. Δεν κράταγαν τουφέκια, αλλά πιρούνια. Δεν μάχονταν ενάντια σε εχθρικά στρατεύματα , αλλά σε φαγητά. Ορδές φαγητών. Σατανικά λουκάνικα. Μοχθηρές μπριζόλες. Ύπουλες σαλάτες. Υποχθόνια κοτόπουλα και ό,τι άλλο μπορεί να συλλάβει ο διεστραμμένος ανθρώπινος νους.

   Η μάχη ήταν σκληρή!!

   Κάποια μέτωπα κερδήθηκαν αλλά στο τέλος οι αντίπαλες δυνάμεις , με αλλεπάλληλες ενισχύσεις , κατάφεραν να υπερισχύσουν.

   Ένας από τους επιζώντες , που προτιμά να διατηρήσει την ανωνυμία του και γι ' αυτό θα τον προσφωνούμε με το ψευδώνυμο Γιώργος Κωστής , δήλωσε : "Δεν με ενοχλεί που έσκασα από το φαγητό. Αυτό που με ενοχλεί είναι αυτός ο ελαφρύς πονοκέφαλος. Λες και βούλωσε κάποια αρτηρία του εγκεφάλου μου" .

   Ο ηρωικός πολεμιστής, όμως, με σθένος ψυχής, διαμηνύει :

   "ΑΔΕΡΦΙΑ!Χάσαμε την μάχη αλλά όχι και τον πόλεμο!!"

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

Gay for Johnny Depp

Ζαμπόν, τυρί, προβληματισμός και ξενύχτι

Κάτι βράδια σαν το αποψινό που κάθομαι στο μπαλκόνι με το λάπτοπ, μετά από 1-2 ώρες άσκοπης περιήγησης και υπό την επίδραση της αϋπνίας και του σπιτικού φαγητού το μυαλό μου αδυνατεί να συγκεντρωθεί σε ένα θέμα περισσότερο απ' ότι συνήθως. Οπότε σκέφτηκα να καταγράψω τις σκέψεις πρόχειρα σ' ένα χαρτί μπας και καταλάβω τι διάολο γίνεται εκεί πάνω.

Σκέψου κάτι, σκέψου κάτι, σκέψου κάτι, κάνει κρύο γαμώτο μήπως να πάρω καμιά ζακέτα, γάμα το άμα σηκωθώ πάω και για ύπνο, αλλά τι άλλο να κοιτάξω πλέον σ αυτό το ίντερνετ, θ' ακούσω μουσική, rammstein, όχι! clutch που τους έχω και πρόσφατους, μπα καλύτερα tool, α! porcupine tree να χαλαρώσω κιόλας, δίψασα, μεθαύριο έχει πανσέληνο, τέλεια! ρομαντικά εγώ κ ένα κρεββάτι, σαρκασμός, όλοι αγαπούν τους σαρκαστικούς ανθρώπους με τους οποίους δεν έρχονται σε επαφή, θα έπινα μια τεκίλα, viva la Mexico, πράσινο κόκκινο άσπρο, Ιταλία, pizza, η αγάπη είναι σαν την πίτσα- wait wat.

Ιδού, μοναδικέ μου αναγνώστη, πως η πίτσα και η αγάπη συνδέονται: μπορείς να προσθέσεις όσα συστατικά θες για να τις εμπλουτίσεις και συνήθως, με τη βοήθεια της κοινής λογικής (η φράουλα και το μπέικον δεν ταιριάζουν), θα έχεις ένα ωραίο αποτέλεσμα. ΩΣΤΟΣΟ, χωρίς τα βασικά υλικά -ζύμη για την πίτσα και ο,τι θεωρείς σημαντικό για την αγάπη- είναι κάτι άλλο.

Και με αυτή τη συνειδητοποίηση, σκέφτηκα: "και γιατί να μην εφαρμόζεται και αλλού?"

Όποτε, λοιπόν, βρεθείς σε μια σχέση (ερωτική, φιλική, οτιδήποτε) φρόντισε να έχεις θέσει κάποια στάνταρ (τι είναι απαραίτητο για σένα) ώστε να μη φθείρεσαι. Αν κατά τη διάρκεια της προαναφερθείσας σχέσης δεις ότι τα στάνταρ που έχεις θέσει, πάνε για μπυρόνια και πίτσες με την αυτοεκτίμηση και τον εγωισμό σου, φύγε.

Εν ολίγοις, η αγάπη είναι σαν την πίτσα, η φιλία είναι σαν την πίτσα, οι άνθρωποι είναι σαν την πίτσα, θα έτρωγα μια πίτσα....

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

The Answer Is Not 42

Watch Your Mouth Young Lady

   Καταρχάς , θα ήθελα να ξεκινήσω λέγοντας πως θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά δεκτικό , αν όχι σε νέες , τουλάχιστον σε .... όχι και τόσο συμβατικές απόψεις , πολλές από τις οποίες και έχω υιοθετήσει . Παρόλαυτά , υπάρχει μία φράση που τον τελευταίο καιρό ακούω όλο και πιο συχνά και από διαφορετικά άτομα και η οποία με κάνει ( όπως λέει και ένας φίλος μου ) να θέλω να τους γδάρω ζωντανούς και μετά να τους κάνω μπάνιο σε αλάτι . " Είμαστε όλοι πολυγαμικά ζώα . Η μονογαμία πάει ενάντια στη φύση μας " , ή κάπως έτσι ( εξαρτάται από το άτομο που το λέει , πόσο αλκοόλ έχει καταναλώσει και αν υπάρχει εκεί κοντά κανένας εν δυνάμει σεξουαλικός σύντροφος , ή θήραμα μιας και μιλάμε για ζώα , που θέλει να εντυπωσιάσει ) .
 
   Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ορισμένα πράγματα .

   Αρχικά , ΑΣΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ! Ξέρες τι άλλο είναι σύνηθες στη φύση ? Ο κανιβαλισμός . Δεν σε βλέπω όμως να τριγυρνάς τρώγοντας ανθρώπους . Σταμάτα λοιπόν να την επικαλείσαι μόνο όποτε σε συμφέρει . Θυμήσου , πως μπορεί να είσαι μέρος της φύσης , βρίσκεσαι όμως στην κορυφή της αλυσίδας . Και ξέρεις γιατί ? Διότι σου δόθηκε το δώρο της νόησης , της αντίληψης . Είσαι το πιο εξελιγμένο είδος πάνω στον πλανήτη . Φέρσου ανάλογα ! Δεν αντιλέγω πως ίσως η μονογαμία εδραιώθηκε για θρησκευτικούς σκοπούς , για την προστασία της γυναίκας σε παλαιότερες φαλλοκρατικές κοινωνίες ή ίσως ακόμη και πιο παλιά για την επιβολή ενός προϊστορικού αρσενικού . Όπως και να έχει όμως , αφήσαμε τα αρχικά αίτια πίσω μας . Αναπτύξαμε έναν αξιοθαύμαστο πολιτισμό και ανακαλύψαμε ανώτερες αισθητικές απολαύσεις στο να δίνεσαι σε μία σχέση από την ωμή σαρκική απόλαυση . Αν η φτωχή σου αισθητική δεν μπορεί να τις συλλάβει είναι δικό σου πρόβλημα . Εγώ θα θεωρήσω πως στη δική σου εξέλιξη κάτι πήγε στραβά και θα σου φέρομαι σαν το ζώο που επιθυμείς να είσαι .

   Στη συνέχεια , θέλω να διευκρινίσω πως το να προτιμά κάποιος να έχει πολλαπλούς συντρόφους αντί για έναν , ειδικά στις πιο μικρές ηλικίες το θεωρώ απολύτως φυσιολογικό . Αυτό που με ενοχλεί είναι ο τρόπος που το παρουσιάζουν ορισμένοι και το ανάλογο υπεροπτικό υφάκι ( σαν να υπονοούν πως όποιος έχει σχέση είναι οπισθοδρομικός ) που συνοδεύει τα λόγια τους . Παραθέτω μία ενδεικτική λίστα των πραγμάτων που θα μπορούσες εναλλακτικά να πει :

   - " Προτιμώ να έχω ποικιλία στη ζωή μου από το να περιορίζομαι μόνο σε έναν σύντροφο " .... ΔΕΚΤΟ
   - " Δεν έχω βρει ακόμη τον κατάλληλο/η που να μου εμπνέει το να κάνω μία σχέση " ...... ΔΕΚΤΟ
   - " Δεν πιστεύω πως είμαι ακόμη αρκετά ώριμος/η για μία σοβαρή σχέση " ...... ΔΕΚΤΟ
   - " Θέλω να έχω μαζέψει εμπειρίες προτού βρω αυτόν/ην που μου ταιριάζει " ..... ΔΕΚΤΟ
Δέχομαι ακόμη και το " Έχω ορμές , δεν ψάχνω για κάτι σοβαρό " . Όμως : " Είμαστε όλοι πολυγαμικά ζώα . Η μονογαμία πάει ενάντια στη φύση μας " ...... ΟΧΙ ! Αυτό δηλώνει πως το τι κάνεις στην προσωπική σου ζωή δεν αποτελεί επιλογή σου , τσουβαλιάζει τους πάντες στην ίδια χαζή κατηγορία και , το πιο εξωφρενικό , υπονοεί πως όποιος είναι μονογαμικός είναι κάποιου είδους αφύσικο πλάσμα .

   Το μόνο ιδεολογικό υπόβαθρο που μπορώ να φανταστώ πως κρύβεται πίσω από τα ρηχά αυτά λόγια , έγκειται στο κίνημα του ηδονισμού . Αν όμως αντλείς τα επιχειρήματά σου από εκεί είναι ακόμη πιο εξοργιστικό , διότι συνόψισες μία ολόκληρη φιλοσοφία σε μία και μόνον φράση , που δεν είναι καν αντιπροσωπευτική . Αυτό , αυτόματα σε κάνει αδαή και προκλητικό . Επίσης , όπως και για άλλα φιλοσοφικά δόγματα , άτομα διώχθηκαν ( και πολύ σκληρά ορισμένες φορές ) για να υπερασπίσουν τις ιδέες αυτές . Μην τις γελοιοποιείς για να ικανοποιήσεις τα κόμπλεξ σου για προσοχή . Είτε συμφωνείς με τις ιδέες του είτε όχι , κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως ως κίνημα έχει ορισμένες αρκετά γερά θεμελιωμένες φιλοσοφικές απόψεις . Βεβαίως , οι απόψεις αυτές δεν άπτονται του παρόντος άρθρου και χρήζουν εκτενής συζήτησης . Απλά , αναφέρω επιγραματικά , πως ως θεωρία που αναγνωρίζει ως ανώτατη αξία τη φύση αποποινικοποιεί μία πληθώρα πραγμάτων ( έως όλα ) και όχι μόνο την ποικιλία των σεξουαλικών συντρόφων . Για παράδειγμα τον φόνο , ακόμα και των ίδιων σου των γονιών ( ειδικά αυτών σε ορισμένες περιπτώσεις ) . Γι ' αυτό μην βιάζεσαι να τον επικαλεστείς εάν αυτόν είχες ως θεωρία στο μυαλό σου ( γεγονός για το οποίο πολύ αμφιβάλω ) διότι δεν ξέρω πόσο σοκαριστικές ίσως βρεις τις υπόλοιπες απόψεις μικρέ μου " εναλλακτικέ " και " απελευθερωμένε " φίλε . Αρκετά όμως με τον ηδονισμό ( ίσως σε ένα άλλο άρθρο ) .

   Κάπου εδώ λοιπόν , θα κλείσω αυτή την μακροσκελή καταχώρηση γεμάτη hate . Ζητάω συγγνώμη εάν προσέβαλα κάποιον ( που δεν το άξιζε ) . Απλά , με τρελαίνει το γεγονός πως ζούμε σε μία εποχή που το καθετί όμορφο πεθαίνει . Καθετί πνευματικό χάνετε . Παραδινόμαστε στις ζωώδες παρορμήσεις μας και χάνουμε το βαθύτερο νόημα των πραγμάτων . Εάν το να βλέπεις στον άλλο κάτι παραπάνω από ένα δίποδο ζώο , το να έχεις ακόμη αισθήματα και όχι μόνον ορμές και το να ψάχνεις για κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό σε κάνει οπισθοδρομικό , τότε δεν χρειαζόμαστε αυτή την πρόοδο .


Ό,τι είναι όπως είναι , είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά , επειδή έτσι είναι

Gay for Johnny Depp

I am Christopher Colombus

Είναι εκείνες οι στιγμές, που νιώθεις ότι ανακαλύπτεις ένα νέο κόσμο, ή όλον τον υπάρχον από την αρχή.

Που ξαφνικά, μια ασπρόμαυρη φωτογραφία χρωματίζεται από 1.000.000.000 διαφορετικά χρώματα και οι άνθρωποι μέσα σ αυτή αποκτούν ζωή και κινούνται με δική τους θέληση. Εκείνη τη στιγμή μαγνητίζεσαι και το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να παρατηρείς τις πράξεις του καθενός και όλων μαζί και να επιβεβαιώνεται η πεποίθηση που είχες, ότι η ζωές μας είναι σαν τα καλώδια της ΔΕΗ, όπως τα παρατηρούμε μέσα από ένα κινούμενο αμάξι: άλλα τέμνονται για λίγο και μετά απομακρύνονται, άλλα δε συναντιούνται ποτέ και άλλα πλέκονται σ ένα μεγαλύτερο, κοινό καλώδιο. Ωστόσο, όλα θα έχουν την ίδια κατάληξη. Και έτσι, κρατώντας ένα παλιό κιτρινισμένο κομμάτι φωτογραφικού χαρτιού, βλέπεις ολόκληρη ταινία.

Όταν ακούς ένα τραγούδι για 10η φορά και, ξαφνικά, χάνεσαι. Παρόλο που είχες προσέξει τους στίχους και τους ξέρεις απέξω και τους τραγουδούσες όσο έπαιζε, για πρώτη φορά τους "καταλαβαίνεις" και μένεις ακίνητος, αναπνέοντας μετά βίας, γιατί η συνειδητοποίηση της "ανακάλυψής" σου, σε έχει ξεπεράσει σε τόσο πολλά επίπεδα που δεν έχει καν νόημα να αρχίσεις να τη σκέφτεσαι. Και, όπως τα φθινοπωρινά φύλλα αφήνονται στον αέρα που κουβαλάει μαζί του υπόνοιες για το χειμώνα που έρχεται, έτσι  κ εσύ, αφήνεσαι να παρασυρθείς από το γεγονός ότι κάποιος κατάφερε σε 3' και 2" να πει όσα θες να πεις εσύ εδώ και 3 χρόνια χωρίς να καταφέρεις να βρεις λόγια.

O,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι

The Answer Is Not 42

Βραδιές Εξεταστικής or Mage: The Awakening

   Εκείνη η μικρή στιγμή . Έχεις κοιμηθεί ελάχιστα . Η βραδιά κοντεύει στο τέλος της . Οι πρώτες αχτίδες της αυγής φαίνονται στον ουρανό και οι πρώτοι ήχοι ανθρώπων που ξεκινούν την μέρα τους ακούγονται διάσπαρτα ...... και εσύ ξαπλώνεις . Κλέινεις τα μάτια σου . Ζαλίζεσαι ελαφρά . Μάλλον φταίει η κούραση . Ξαφνικά τα πάντα σου φαντάζουν περίεργα . Κι όμως όλα βγάζουν ένα περίεργο νόημα . Ερωτήσεις πετάγονται στο κεφάλι σου . Τι και αν ...... οι σκέψεις σου τρέχουν και μπλέκονται μεταξύ τους . Για μία μικρή στιγμή . Και ύστερα ξυπνάς ...... Χωρίς να καταλάβεις πόσο κοντά έφτασες .

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι

Gay for Johnny Depp

50.000 Unstoppable Wuts (part 1)

1. Είσαι 2 χρόνια σε μια σχολή. Η επίδοσή σου είναι μέτρια. Όλοι όμως έχουν από εσένα την απαίτηση να έχεις σχεδιάσει το μέλλον σου: τι κατεύθυνση θα ακολουθήσεις, πότε θα πάρεις πτυχίο, με τι βαθμό θα πάρεις πτυχίο, τι μεταπτυχιακό θα κάνεις, πού θα το κάνεις, μετά το μεταπτυχιακό θα συνεχίσεις την ακαδημαϊκή σου καριέρα ή θα πιάσεις δουλειά, τι δουλειά θα πιάσεις, πόσο θα σε πληρώνουν, τι προοπτικές ανέλιξης έχεις, σε πόσα χρόνια θα βγεις στη σύνταξη, τι θα κάνεις αφού βγεις στη σύνταξη. Αν μπορείς να τα απαντήσεις όλα αυτά, ή έστω τα περισσότερα, είσαι σε καλό δρόμο. Έχεις οργανώσει τη ζωή σου, έχεις θέσει στόχους, ξέρεις τι θες να κάνεις και είσαι υπεύθυνος. Αν βέβαια πεις σε κάποιον σήμερα, ότι έχεις ακριβές πρόγραμμα του τι θα φας το Νοέμβριο (π.χ. 24/11: πρωινό: τοστ κ ένα ποτήρι χυμό ανάμεικτο. ένα μέτριο καφέ στις 11. γεύμα: φασολάκια λαδερά. ένα ποτήρι χυμό μήλο στις 6. δείπνο:πίτσα από την πίτσα φαν. ένα ποτήρι γάλα στις 2 π.μ.),  είσαι ψυχασθενής. Γιατί το να σχεδιάζεις τι θα κάνεις 5, 10, 20, 30, 40 και 50 χρόνια μπροστά είναι πολύ πιο φυσιολογικό από το να αποφασίσεις τι θα φας σε 3 μήνες.

2. Ξυπνάει 5 το πρωί. Φεύγει από το σπίτι 6 παρά. Γυρίζει στις 5 το απόγευμα. Αύριο θα κάνει πάλι το ίδιο. Χρειάζεται τουλάχιστον 1 ώρα για να πάει σε οποιοδήποτε από τα μέρη στα οποία περνάει καλά. Και τώρα ένας γρίφος: Τι έχει 2 αντίχειρες, μακριά μαλλιά και μούσια και καμία όρεξη να κουνηθεί(πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις) από εκεί βρίσκεται? Είναι εκπληκτικό το πόσοι άνθρωποι δεν έχουν βρει τη λύση αυτού του γρίφου.

3. Double-fucking-standards. Η επόμενη γυναίκα που θα ακούσω ότι θέλει ισότητα μεταξύ των 2 φύλων, θα της πω να πάμε κάπου μόνοι μας να παίξουμε ξύλο. Σαν άντρας προς άντρα.Τα πάντα στον κόσμο τούτο έχουν αρνητική και θετική πλευρά και η ισότητα δεν αποτελεί εξαίρεση. Είμαστε διαφορετικοί και δε γίνεται από την κατασκευή μας να είμαστε ίσοι. Deal with it. Παρακαλώ πολύ, μη μπερδεύετε την ισότητα με το σεβασμό. Καταλαβαίνω να θέλετε να σας σέβονται, είναι απόλυτα λογικό και καλά κάνετε και το διεκδικείτε. Αλλά δε θέλετε να είστε ίσες με μας, θέλετε να είστε "από πάνω" (huehuehue). Κλασικές ατάκες που πιπιλάτε όταν υποστηρίζετε αυτή την "ισότητα": "Δεν ξέρεις τι πάει να πει δύσκολη περίοδος" (δεν ξέρεις τι πάει να πει κλωτσιά στ' αρχίδια) "Όλοι νοιάζονται μόνο για την εμφάνισή μου" (πες μου πάλι για το πόσο φροντίζεις να αναδεικνύεται η προσωπικότητά σου). Ο κόσμος θα σε αντιμετωπίσει ανάλογα με την εικόνα που προβάλλεις, είτε σ αρέσει είτε όχι. Γι' αυτό σοβαρέψου και αντί να γκρινιάζεις για το πόσο καταπιεσμένη είσαι, κάνε κάτι γι αυτό. Γιατί αν δε φροντίσεις εσύ για τον εαυτό σου, δε θα το κάνει κάποιος μόνο και μόνο επειδή κλαίγεσαι. Sorry to burst your bubble, Dorothy, but you 're no longer in Kansas.

4. Τέχνη. Είναι λεπτό θέμα και δεδομένου ότι δεν είμαι ειδικός, δε θα μιλήσω για ρεύματα, περιόδους κλπ. Αυτό που με προβληματίζει είναι το κοινό και η άποψη που υπάρχει: ο,τι σοκάρει είναι τέχνη. Ο,τι δεν καταλαβαίνουμε είναι τέχνη. Ο,τι είναι αφηρημένο είναι τέχνη. Μόνο όταν το κάνει κάποιος καταξιωμένος καλλιτέχνης όμως Αν αφήσω ένα κομμένο χέρι έξω από την Ακρόπολη, θα με μπουζουριάσουν και θα λένε όλοι για έναν τρελό. Αν όμως το κάνει ένας διάσημος καλλιτέχνης, θα τον μαζέψουν μεν, αλλά όλοι θα ψάχνουν για κρυφά νοήματα πίσω απ αυτό που έκανε. Don't get it.

Του μπι κοντίνιουντ

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

The Answer Is Not 42

Για το ράδιο

Θες από επιλογή, θες επειδή το αυτοκίνητο που υπάρχει διαθέσιμο στην παρέα είναι απομεινάρι της εποχής του χαλκού (no complaints here), θες επειδή σ ένα roadtrip σιχαθήκαμε και τα 10 CD που υπάρχουν στο αμάξι, θες επειδή το κινητό σου ήταν σετάκι με το προαναφερθέν αμάξι, δεν έχεις mp3 και κάπως πρέπει να επιβιώσεις το ταξίδι με το ΚΤΕΛ/πλοίο/τρένο/χρονομηχανή, κάποτε, μοναδικέ μου αναγνώστη, άκουσες ραδιόφωνο.

Ξεκινάμε από το γεγονός ότι αν έχεις λίγο ιδιαίτερα γούστα στη μουσική (δεν ακούς μόνο σκυλάδικα, κακής ποιότητας beat-άκια και τον lil wayne και το σινάφι του), την έβαψες. Γιατί αν δεν είσαι σε σχετικά μεγάλη πόλη, οι πιθανότητες να βρεις ραδιοφωνικό σταθμό ο οποίος να παίζει μουσική που σου αρέσει, μειώνονται πιο γρήγορα κι από την επιθυμία μου να κάτσω να διαβάσω το καλοκαίρι για την εξεταστική του Σεπτεμβρίου. Αν πάλι θες ν ακούσεις κάτι συγκεκριμένο, καλή τύχη.

Έστω όμως ότι βρίσκεις ένα σταθμό και έχει σχετικά καλό πρόγραμμα. Ετοιμάσου να γνωρίσεις το ελληνικό μάρκετινγκ σε όλο του το μεγαλείο: διαφημίσεις για ερκοντίσιον, κουφώματα αλουμινίου, ταξιδιωτικά πρακτορεία και τη σπανακόπιτα της μάνας σου. Ας μην είμαι άδικος, μερικές είναι όντως αστείες, στην Αθήνα τουλάχιστον. Σε επαρχιακούς σταθμούς έχω ακούσει διαφημίσεις που με ξεπερνούν ως οντότητα. Ένα όμορφο πρωί της εξεταστικής (λολ, σουρεαλισμός) που πέρασε, άκουσα στο ραδιόφωνο της Πάτρας μια διαφήμιση που πήγαινε κάπως έτσι:
-Μαμάααα, τα παιδιά στο σχολείο με κοροϊδεύουν.
-Έλα Γιωργάκη μου, τι σου λένε?
-Με κοροϊδεύουν επειδή κάνει πιο πολύ ζέστη στο σπίτι μας απ ότι έξω.
.
.
.
.
.
Αυτοκίνητα τάδε. Αυτό. Because fuck you.

Ακόμα, είναι κάτι σταθμοί (Red 96,3) που στα σποτάκια τους έχουν και γαμώ τις κομματάρες. Και μετά μπαίνει το κανονικό τραγούδι και ξενερώνεις. Και αυτό γίνεται σχεδόν πάντα. Είναι σα να σου λένε "Ψιτ, φίλος, όποτε δεν ακούς, παίζουμε και γαμώ τις μουσικές." ΓΙΑΤΙ?!?
σ.σ. Τώρα με την πρακτική, ανακάλυψα ότι όλα αυτά τα γαμάτα τραγούδια παίζουν γύρω στις 6 το πρωί.

Κ επειδή πολλοί (και πολύ) με κατηγορήσατε πως είμαι γκρινιάρης τις τελευταίες μέρες, συγχαρητήρια στους σταθμούς που προωθούν αξιόλογες μουσικές, ελληνικές και μη. Έχουμε ανάγκη να "ακουστούν" νέοι Έλληνες μουσικοί και να βγουν προς τα έξω και καλό είναι να είναι διαθέσιμες στον πολύ κόσμο μουσικές του εξωτερικού, μπας και ανοίξει αυτό το πράμα που λέμε μυαλό.

Τέλος, ένα ευχαριστώ στον άγνωστο σταθμό που σήμερα το πρωί μου έφτιαξε τη μέρα με το καινούριο κομμάτι των Placebo. Για όσους ενδιαφέρονται, Placebo- Too many Friends και αν το ψάξετε στο γιουτούμπι, θα βρείτε κ ένα τέλειο ακουστικό cover από έναν τύπο, ο οποίος έχει φωνή απίστευτα παρόμοια με του Brian Molko.

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

The Answer Is Not 42