Πιστεύω πως η χώρα αυτή που κατοικούμε, έχει προσφέρει πολλά (ειδικά εάν αναλογιστεί κανείς το μικρό της μέγεθος) στο παγκόσμιο πνευματικό στερέωμα (και όχι δεν μιλάω μόνον για τους αρχαίους, οι αναφορές στους οποίους αν και δικαιολογημένες, έχουν καταντήσει πλέον κλισέ, αλλά και στους σύγχρονούς τους).
Στον συγγραφικό τώρα τομέα, θεωρώ πως η χώρα μας έχει διακριθεί κυρίως όσον αφορά την ποίηση (ίσως έχει να κάνει και με την ιδιοσυγκρασία μας ως λαό), αλλά έχει μείνει κάπως πίσω αναφορικά με την πεζογραφία και τη φιλοσοφία. Τα δύο αυτά είδη, ανέλαβε να τιμήσει εκ μέρους μας ο γνωστός πλέον σε όλους Νίκος Καζαντζάκης.
Πολλά έχουν ειπωθεί γι' αυτόν τον άνθρωπο (ακόμη και σε πανεπιστημιακό επίπεδο), οπότε νοιώθω πως δεν μου έχουν μείνει και πολλά να πω. Όταν κανείς αναλογίζεται το όνομα Καζαντζάκης πιθανότατα του έρχεται στο μυαλό ο οικουμενικός συγγραφέας που θεωρείται σήμερα. Ο πονεμένος φιλόσοφος της Ασκητικής. Ο μυθιστοριογράφος του Ζορμπά και του Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται. Ίσως ακόμη και ο δεινός μεταφραστής της Θείας Κωμωδίας του Δάντη.
Εγώ θέλω απλώς να αναφέρω το εξής :
Κατά τη γνώμη μου, κάθε συγγραφέας, εκτός από τα βιβλία που θα είναι το πνευματικό του κληροδότημα στις επόμενες γενιές (σημαντικό ή όχι), έχει και κάποιο/α βιβλία που αποτελούν ένα μικρό παραθυράκι στην προσωπικότητά του. Στο πως σκέπτεται ή στο τι αισθάνεται γενικά, αλλά και όταν γράφει. Κάποιο/α βιβλία που σε βοηθούν να καταλάβεις τον ίδιο και το πλαίσιο στο οποίο ζει και δημιουργεί.
Αν για τον Καβάφη αυτά είναι τα Αποκηρυγμένα Ποιήματά του και για τον Κάφκα τα (μέχρι σχετικά πρότινος ανέκδοτα) ημερολόγια του, τότε ίσως για τον Καζαντζάκη να είναι το βιβλίο "Όφις Και Κρίνο".
Γραμμένο σε νεαρή ηλικία, βλέπουμε εδώ έναν Καζαντζάκη διαφορετικό. Νέος, εκρηκτικός και παρορμητικός. Με πάθος για τη ζωή και γεμάτος έρωτα (για την Ιρλανδέζα του βιβλίου). Ένας έρωτας δυνατός. Ρομαντικός και διεστραμμένος ταυτόχρονα, που μπλέκει τη θέληση για ζωή με το θάνατο. Ημιημερολογιακό, με κομμάτια των εφηβικών του εμπειριών, διακρίνει κανείς τους σπόρους της μετέπειτα συλλογιστικής του και ένα έμφυτο αλλά όχι ακόμη καλοσμιλεμένο ταλέντο. Γεμάτο από διάσπαρτα συγγραφικά μαργαριτάρια, μαρτυρά την γέννηση ενός μεγάλου πνεύματος.
Το μικρό αυτό βιβλιαράκι, υπογεγραμμένο με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρρβαμή, με το βαμμένο στο χρώμα του αίματος εξώφυλλο το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον θέλει να γνωρίσει λίγο καλύτερα τον Καζαντζάκη, σε όποιον θέλει να γνωρίσει την εμπειρία μιας αγάπης αλλιώτικης και γενικότερα σε όλους.
Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι
Gay for Johnny Depp
Στον συγγραφικό τώρα τομέα, θεωρώ πως η χώρα μας έχει διακριθεί κυρίως όσον αφορά την ποίηση (ίσως έχει να κάνει και με την ιδιοσυγκρασία μας ως λαό), αλλά έχει μείνει κάπως πίσω αναφορικά με την πεζογραφία και τη φιλοσοφία. Τα δύο αυτά είδη, ανέλαβε να τιμήσει εκ μέρους μας ο γνωστός πλέον σε όλους Νίκος Καζαντζάκης.
Πολλά έχουν ειπωθεί γι' αυτόν τον άνθρωπο (ακόμη και σε πανεπιστημιακό επίπεδο), οπότε νοιώθω πως δεν μου έχουν μείνει και πολλά να πω. Όταν κανείς αναλογίζεται το όνομα Καζαντζάκης πιθανότατα του έρχεται στο μυαλό ο οικουμενικός συγγραφέας που θεωρείται σήμερα. Ο πονεμένος φιλόσοφος της Ασκητικής. Ο μυθιστοριογράφος του Ζορμπά και του Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται. Ίσως ακόμη και ο δεινός μεταφραστής της Θείας Κωμωδίας του Δάντη.
Εγώ θέλω απλώς να αναφέρω το εξής :
Κατά τη γνώμη μου, κάθε συγγραφέας, εκτός από τα βιβλία που θα είναι το πνευματικό του κληροδότημα στις επόμενες γενιές (σημαντικό ή όχι), έχει και κάποιο/α βιβλία που αποτελούν ένα μικρό παραθυράκι στην προσωπικότητά του. Στο πως σκέπτεται ή στο τι αισθάνεται γενικά, αλλά και όταν γράφει. Κάποιο/α βιβλία που σε βοηθούν να καταλάβεις τον ίδιο και το πλαίσιο στο οποίο ζει και δημιουργεί.
Αν για τον Καβάφη αυτά είναι τα Αποκηρυγμένα Ποιήματά του και για τον Κάφκα τα (μέχρι σχετικά πρότινος ανέκδοτα) ημερολόγια του, τότε ίσως για τον Καζαντζάκη να είναι το βιβλίο "Όφις Και Κρίνο".
Γραμμένο σε νεαρή ηλικία, βλέπουμε εδώ έναν Καζαντζάκη διαφορετικό. Νέος, εκρηκτικός και παρορμητικός. Με πάθος για τη ζωή και γεμάτος έρωτα (για την Ιρλανδέζα του βιβλίου). Ένας έρωτας δυνατός. Ρομαντικός και διεστραμμένος ταυτόχρονα, που μπλέκει τη θέληση για ζωή με το θάνατο. Ημιημερολογιακό, με κομμάτια των εφηβικών του εμπειριών, διακρίνει κανείς τους σπόρους της μετέπειτα συλλογιστικής του και ένα έμφυτο αλλά όχι ακόμη καλοσμιλεμένο ταλέντο. Γεμάτο από διάσπαρτα συγγραφικά μαργαριτάρια, μαρτυρά την γέννηση ενός μεγάλου πνεύματος.
Το μικρό αυτό βιβλιαράκι, υπογεγραμμένο με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρρβαμή, με το βαμμένο στο χρώμα του αίματος εξώφυλλο το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον θέλει να γνωρίσει λίγο καλύτερα τον Καζαντζάκη, σε όποιον θέλει να γνωρίσει την εμπειρία μιας αγάπης αλλιώτικης και γενικότερα σε όλους.
Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι
Gay for Johnny Depp
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου