Welcome to Tommorowland

Όχι

Λυπάμαι που θα απογοητεύσω το πάρτυ άνιμαλ που κρύβεις μέσα σου, αναγνώστη μου, αλλά δε θα σου αναλύσω τα όργια που γίνονται στο Tommorowland (κυρίως επειδή είμαι σίγουρος πως τα ξέρεις ήδη). Αυτό το κείμενο έχει ως θέμα την αναβλητικότητα.

Αρχικά, αν είσαι από τους τυχερούς που δεν έχουν "ζήσει" την αναβλητικότητα, σε ζηλεύω. Επίσης, δε βλέπω ιδιαίτερο λόγο να διαβάσεις αυτό το κείμενο, εκτός κι αν θέλεις να μάθεις για αυτήν, πράγμα που πάλι δεν το καταλαβαίνω, αλλά το δέχομαι. Αν πάλι είσαι απ' αυτούς που χρειάζονται 2 μέρες για μια δουλειά 15 λεπτών, καλωσόρισες.

Από μικρός είχα αυτό το "εντάξει μωρέ, το κάνω κι αύριο", και σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ότι είναι συνηθισμένο. Και το λέω αυτό, έχοντας συζητήσει με αρκετό κόσμο της ηλικίας μου καθώς και με μεγαλύτερους ανθρώπους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, θα προτιμήσω να χάσω ύπνο 2 ημερών για να τελειώσω μια εργασία τελευταία στιγμή αντί να την κάνω σταδιακά μέχρι την προθεσμία. Το πρόβλημα με αυτή την τακτική δεν είναι ότι χάνω ύπνο (είναι κι αυτό σοβαρό) αλλά ότι τις ώρες που θα μπορούσα να ασχοληθώ με αυτό, δεν κάνω απολύτως τίποτα. Μπορεί να κάθομαι και να χαζεύω έναν τοίχο ή να κοιτάζω το download bar της τελευταίας σειράς που βλέπω ή να κάνω refresh την αρχική σελίδα του facebook, ή να κάνω κάτι που θα μπορούσα να κάνω παράλληλα με την εργασία όπως ν' ακούω μουσική ή να μαγειρεύω (μην ακούσω εξυπνάδες τύπου "πως κάνεις εργασία μαγειρεύοντας?" ).Να σημειωθεί εδώ πως η εργασία χρησιμοποιείται ως παράδειγμα με το οποίο ταυτίζομαι ευκολότερα για να βγει αυτό το ρημάδι το κείμενο που γράφω εδώ και δυο βδομάδες.

Δε μπορώ να κρατηθώ αγαπημένε μου αναγνώστη μου και να μη σε ρωτήσω ΓΙΑΤΙ. Γιατί το κάνεις αυτό? Πολλοί γνωστοί και φίλοι βρίσκονται στην ίδια και όταν τους ρωτάω, παίρνουν ένα απλανές βλέμμα για λίγα δευτερόλεπτα, με κοιτάνε και οι περισσότεροι μου λένε: "Δεν ξέρω ρε, δεν το έχω σκεφτεί ιδιαίτερα". Γιατί δεν το σκέφτεσαι? Ξέρω ότι δεν το σκέφτομαι γιατί νιώθω άσχημα για τον εαυτό μου, όσα κι αν αυτό συνεπάγεται. Βέβαια, πολλά πράγματα με κάνουν να νιώθω άσχημα για τον εαυτό μου (δεν είμαι δα και τέρας αυτοπεποίθησης), αλλά γιατί ειδικά αυτό το αφήνω έξω από το μυαλό μου? Γιατί δε μπορώ να κατηγορήσω κάποιον εκτός του εαυτού μου. Πας σκατά στα μαθήματα? Φταίνε οι καθηγητές (δεν το αποκλείω αν και έχει καταντήσει κλισέ δικαιολογία χωρίς κανένα αντίκρυσμα πλέον). Κόπηκες στην πρακτική εξέταση για το δίπλωμα οδήγησης? Φταίνε οι εξεταστές (το ίδιο με πριν, αν και για κάποιο λόγο είναι περισσότερο αποδεκτή ως δικαιολογία). Και το τοπ 5 περιλαμβάνει ακόμα αργοπορίες και ΜΜΜ, χωρισμούς και πρώην και τέλος "κακές συνήθειες" και φίλους. Πάντα κοιτάμε πως θα ρίξουμε τις ευθύνες αλλού, γιατί είναι πιο εύκολο και σίγουρα λιγότερο ψυχοφθόρο από το να τις αντιμετωπίσουμε και να αποδεχτούμε ότι το πρόβλημα στην "εξίσωση" είμαστε εμείς. Πόσο πιο ωραία (και άσχημα)θα ήταν όλα αν ο καθένας αναλάμβανε τις ευθύνες του. Απ' τη μία ο καθένας θα είχε να αντιμετωπίσει τα δικά του προβλήματα, απ' την άλλη ο καθένας θα είχε να αντιμετωπίσει τα δικά του προβλήματα. Υποθέτω πως είναι καθαρά θέμα δύναμης χαρακτήρα του καθενός από κει και πέρα να ζει με τις μαλακίες που έχει κάνει.

Shit, that was deep. Το ξεκίνησα με σκοπό να βγάλει λίγο γέλιο αυτό το κείμενο, όσο απίστευτο κ αν φαίνεται. Ο μόνος λόγος που αποφάσισα να το ανεβάσω έτσι, είναι για να υπάρχει ως υπενθύμιση του τι προκαλεί η ενδοσκόπηση τις μικρές ώρες της μέρας. Καλά να πάθεις, που λένε και κάποιοι σοφοί ανώριμοι.

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

The Answer is Not 42