Κάτι βράδια σαν το αποψινό που κάθομαι στο μπαλκόνι με το λάπτοπ, μετά από 1-2 ώρες άσκοπης περιήγησης και υπό την επίδραση της αϋπνίας και του σπιτικού φαγητού το μυαλό μου αδυνατεί να συγκεντρωθεί σε ένα θέμα περισσότερο απ' ότι συνήθως. Οπότε σκέφτηκα να καταγράψω τις σκέψεις πρόχειρα σ' ένα χαρτί μπας και καταλάβω τι διάολο γίνεται εκεί πάνω.
Σκέψου κάτι, σκέψου κάτι, σκέψου κάτι, κάνει κρύο γαμώτο μήπως να πάρω καμιά ζακέτα, γάμα το άμα σηκωθώ πάω και για ύπνο, αλλά τι άλλο να κοιτάξω πλέον σ αυτό το ίντερνετ, θ' ακούσω μουσική, rammstein, όχι! clutch που τους έχω και πρόσφατους, μπα καλύτερα tool, α! porcupine tree να χαλαρώσω κιόλας, δίψασα, μεθαύριο έχει πανσέληνο, τέλεια! ρομαντικά εγώ κ ένα κρεββάτι, σαρκασμός, όλοι αγαπούν τους σαρκαστικούς ανθρώπους με τους οποίους δεν έρχονται σε επαφή, θα έπινα μια τεκίλα, viva la Mexico, πράσινο κόκκινο άσπρο, Ιταλία, pizza, η αγάπη είναι σαν την πίτσα- wait wat.
Ιδού, μοναδικέ μου αναγνώστη, πως η πίτσα και η αγάπη συνδέονται: μπορείς να προσθέσεις όσα συστατικά θες για να τις εμπλουτίσεις και συνήθως, με τη βοήθεια της κοινής λογικής (η φράουλα και το μπέικον δεν ταιριάζουν), θα έχεις ένα ωραίο αποτέλεσμα. ΩΣΤΟΣΟ, χωρίς τα βασικά υλικά -ζύμη για την πίτσα και ο,τι θεωρείς σημαντικό για την αγάπη- είναι κάτι άλλο.
Και με αυτή τη συνειδητοποίηση, σκέφτηκα: "και γιατί να μην εφαρμόζεται και αλλού?"
Όποτε, λοιπόν, βρεθείς σε μια σχέση (ερωτική, φιλική, οτιδήποτε) φρόντισε να έχεις θέσει κάποια στάνταρ (τι είναι απαραίτητο για σένα) ώστε να μη φθείρεσαι. Αν κατά τη διάρκεια της προαναφερθείσας σχέσης δεις ότι τα στάνταρ που έχεις θέσει, πάνε για μπυρόνια και πίτσες με την αυτοεκτίμηση και τον εγωισμό σου, φύγε.
Εν ολίγοις, η αγάπη είναι σαν την πίτσα, η φιλία είναι σαν την πίτσα, οι άνθρωποι είναι σαν την πίτσα, θα έτρωγα μια πίτσα....
Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.
The Answer Is Not 42
Σκέψου κάτι, σκέψου κάτι, σκέψου κάτι, κάνει κρύο γαμώτο μήπως να πάρω καμιά ζακέτα, γάμα το άμα σηκωθώ πάω και για ύπνο, αλλά τι άλλο να κοιτάξω πλέον σ αυτό το ίντερνετ, θ' ακούσω μουσική, rammstein, όχι! clutch που τους έχω και πρόσφατους, μπα καλύτερα tool, α! porcupine tree να χαλαρώσω κιόλας, δίψασα, μεθαύριο έχει πανσέληνο, τέλεια! ρομαντικά εγώ κ ένα κρεββάτι, σαρκασμός, όλοι αγαπούν τους σαρκαστικούς ανθρώπους με τους οποίους δεν έρχονται σε επαφή, θα έπινα μια τεκίλα, viva la Mexico, πράσινο κόκκινο άσπρο, Ιταλία, pizza, η αγάπη είναι σαν την πίτσα- wait wat.
Ιδού, μοναδικέ μου αναγνώστη, πως η πίτσα και η αγάπη συνδέονται: μπορείς να προσθέσεις όσα συστατικά θες για να τις εμπλουτίσεις και συνήθως, με τη βοήθεια της κοινής λογικής (η φράουλα και το μπέικον δεν ταιριάζουν), θα έχεις ένα ωραίο αποτέλεσμα. ΩΣΤΟΣΟ, χωρίς τα βασικά υλικά -ζύμη για την πίτσα και ο,τι θεωρείς σημαντικό για την αγάπη- είναι κάτι άλλο.
Και με αυτή τη συνειδητοποίηση, σκέφτηκα: "και γιατί να μην εφαρμόζεται και αλλού?"
Όποτε, λοιπόν, βρεθείς σε μια σχέση (ερωτική, φιλική, οτιδήποτε) φρόντισε να έχεις θέσει κάποια στάνταρ (τι είναι απαραίτητο για σένα) ώστε να μη φθείρεσαι. Αν κατά τη διάρκεια της προαναφερθείσας σχέσης δεις ότι τα στάνταρ που έχεις θέσει, πάνε για μπυρόνια και πίτσες με την αυτοεκτίμηση και τον εγωισμό σου, φύγε.
Εν ολίγοις, η αγάπη είναι σαν την πίτσα, η φιλία είναι σαν την πίτσα, οι άνθρωποι είναι σαν την πίτσα, θα έτρωγα μια πίτσα....
Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.
The Answer Is Not 42
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου