Πριν λίγες μέρες, κι ενώ άκουγα μουσική στο ράδιο ξανάκουσα το Doom and Gloom των Stones και θυμήθηκα την ατάκα "Άντε ρε μαλάκα, 70 χρονών παππούδες ακόμα βγάζουν μουσική? Αφού δεν το 'χουν τα ΚΑΠΗ ρε γαμώτο, αν δεν θέλουν να τα παρατήσουν, γιατί δεν κάνουν απλώς συναυλίες?". Θα σου πω την αλήθεια αναγνώστη μου, κ εγώ έτσι αντέδρασα όταν άκουσα -νομίζω- τον Οκτώβρη του 2012 πως έβγαλαν καινούριο τραγούδι κ ετοιμάζουν δίσκο. Γιατί όσο να το κάνεις, η απομυθοποίηση πονάει, σε οποιοδήποτε τομέα κι αν συμβεί. Έτσι, με βαριά καρδιά έβαλα ν' ακούσω το προαναφερθέν κομμάτι.
Κάτι τύποι λίγο μικρότεροι από τη γιαγιά μου, μου έλιωσαν το μυαλό. Ήθελα κυριολεκτικά να σηκωθώ απ' την καρέκλα μου και ν' αρχίσω να χτυπιέμαι. Θα ήθελα να σου επιστήσω την προσοχή αναγνώστη μου: οι παππούδες που βλέπουμε σε λεωφορεία, μετρό, τρένα, και όσοι δεν είμαστε σκατόψυχοι ή δε μπορούμε για λόγους υγείας σηκωνόμαστε για να κάτσουν στη θέση μας, έγραψαν και έπαιξαν (σε συναυλίες και σε στούντιο) μουσική που ξεχειλίζει ενέργεια από κάθε νότα. Κι επειδή το να είσαι ροκ (ή μέταλ ή ρεμπέτης ή χιπ χοπ ή οτιδήποτε) δεν είναι μόνο στη μουσική που παίζεις/γράφεις/ακούς, θα παρουσιάσω και την άλλη πλευρά αυτού του θέματος.
Αντιθέτως, οι Metallica κάποτε ήταν thrash metal. Τρόπος ζωής, μουσική, κλπ. Πλέον, μετά από δίσκους όπως το Lulu (συνεργασία με τον Lou Reed) και δηλώσεις τύπου "Θαυμάζουμε τον Justin Bieber" και "Γίνομαι όλο και καλύτερος ντράμερ ~Lars Ulrich" (αν είμαστε ποτέ καλά) δε θέλω καν να λέω πως κάποτε άκουγα και μ' άρεσαν. Και μια απορία: δεν καταλαβαίνουν πόσο έχουν ξεπέσει?
Δε λέω, λογική κ επόμενη είναι η φθορά. Δεν είναι τυχαίο που μουσικοί και μπάντες όπως Jimi Henrix, Doors, Janis Joplin, John Lennon, Queen, Ian Curtis (Joy Division), Nirvana έχουν μείνει στην ιστορία. Δεν πέρασαν το στάδιο της φθοράς. "Έσβησαν" στο ζενίθ της καριέρας τους κι έμειναν στις μνήμες όπως ήταν τότε. Μπορεί ο John Lennon να γινόταν φανατικός ισλαμιστής και να έκανε τζιχάντ στο δυτικό κόσμο στα 60 του. Μπορεί ο Τζιμ Μόρισον να έχανε σταδιακά τη φωνή του με αποτέλεσμα στα 35 να μη μπορεί να μιλήσει. Με τα μπορεί δεν πάμε πουθενά όμως, αγαπητέ. Ελπίζω να πήρες το μήνυμα που προσπάθησα να σου περάσω.
Φυσικά κι υπάρχουν εξαιρέσεις στο συγκεκριμένο κανόνα: Nick Cave (ω θεοί το Higgs Boson Blues είναι υ-πε-ρο-χο), Leonard Cohen (είχα ακούσει μια φήμη ότι ο λογιστής του τον έκλεψε και ξανάκανε περιοδίες για να έχει λεφτά να ζήσει και αν ισχύει θα ήθελα να ευχαριστήσω τον ανώνυμο λογιστή για το καλό που μας έκανε), Johnny Cash (νομίζω ότι κάλυψα αυτό το θέμα στο "The Man in Black"). Ο Cash έβγαζε καλή μουσική μέχρι να πεθάνει, ο Cohen έκανε πετυχημένα tour μέχρι και φέτος, για τον Cave με καλύπτει το Higgs Boson Blues.
Τέλος, για ν' αποφύγω rage-comments που τυχόν σου έρχονται στο μυαλό, αναγνώστη μου, άσε με να ξεκαθαρίσω το εξής: αν δε σ αρέσει η μουσική που ακούω/άκουγα δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το σχολιάσεις. Δε θα αλλάξεις κάτι, θα σπαταλήσεις χρόνο από τη ζωή σου για να γράψεις κάτι που θα είναι αδιάφορο και θα με καθυστερήσεις από το να γράψω κάτι καινούριο (κάτι που ούτως ή άλλως παίρνει περισσότερο καιρό απ' όσο θα ήθελα).
Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.
The Answer is Not 42
Αντιθέτως, οι Metallica κάποτε ήταν thrash metal. Τρόπος ζωής, μουσική, κλπ. Πλέον, μετά από δίσκους όπως το Lulu (συνεργασία με τον Lou Reed) και δηλώσεις τύπου "Θαυμάζουμε τον Justin Bieber" και "Γίνομαι όλο και καλύτερος ντράμερ ~Lars Ulrich" (αν είμαστε ποτέ καλά) δε θέλω καν να λέω πως κάποτε άκουγα και μ' άρεσαν. Και μια απορία: δεν καταλαβαίνουν πόσο έχουν ξεπέσει?
Δε λέω, λογική κ επόμενη είναι η φθορά. Δεν είναι τυχαίο που μουσικοί και μπάντες όπως Jimi Henrix, Doors, Janis Joplin, John Lennon, Queen, Ian Curtis (Joy Division), Nirvana έχουν μείνει στην ιστορία. Δεν πέρασαν το στάδιο της φθοράς. "Έσβησαν" στο ζενίθ της καριέρας τους κι έμειναν στις μνήμες όπως ήταν τότε. Μπορεί ο John Lennon να γινόταν φανατικός ισλαμιστής και να έκανε τζιχάντ στο δυτικό κόσμο στα 60 του. Μπορεί ο Τζιμ Μόρισον να έχανε σταδιακά τη φωνή του με αποτέλεσμα στα 35 να μη μπορεί να μιλήσει. Με τα μπορεί δεν πάμε πουθενά όμως, αγαπητέ. Ελπίζω να πήρες το μήνυμα που προσπάθησα να σου περάσω.
Φυσικά κι υπάρχουν εξαιρέσεις στο συγκεκριμένο κανόνα: Nick Cave (ω θεοί το Higgs Boson Blues είναι υ-πε-ρο-χο), Leonard Cohen (είχα ακούσει μια φήμη ότι ο λογιστής του τον έκλεψε και ξανάκανε περιοδίες για να έχει λεφτά να ζήσει και αν ισχύει θα ήθελα να ευχαριστήσω τον ανώνυμο λογιστή για το καλό που μας έκανε), Johnny Cash (νομίζω ότι κάλυψα αυτό το θέμα στο "The Man in Black"). Ο Cash έβγαζε καλή μουσική μέχρι να πεθάνει, ο Cohen έκανε πετυχημένα tour μέχρι και φέτος, για τον Cave με καλύπτει το Higgs Boson Blues.
Τέλος, για ν' αποφύγω rage-comments που τυχόν σου έρχονται στο μυαλό, αναγνώστη μου, άσε με να ξεκαθαρίσω το εξής: αν δε σ αρέσει η μουσική που ακούω/άκουγα δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το σχολιάσεις. Δε θα αλλάξεις κάτι, θα σπαταλήσεις χρόνο από τη ζωή σου για να γράψεις κάτι που θα είναι αδιάφορο και θα με καθυστερήσεις από το να γράψω κάτι καινούριο (κάτι που ούτως ή άλλως παίρνει περισσότερο καιρό απ' όσο θα ήθελα).
Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.
The Answer is Not 42
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου