The Crow

   Πρόσφατα, ο The Answer Is Not 42, μου έκανε δώρο μία special edition του comic "The Crow", η οποία περιέχει όλα τα τεύχη συγκεντρωτικά. Έχοντας μόλις ολοκληρώσει την ανάγνωση έχω ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που έχεις όταν τελειώνεις ένα πολύ καλό βιβλίο ή μία ταινία που σου άρεσε πολύ και απλά δεν σου αρκεί. Εύχεσαι να είχε και pt 2, 3, 4 κ.ο.κ. για να τα ξεζουμίσεις όλα αυτή τη στιγμή. Περιμένοντας λοιπόν να κατέβει η ταινία αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο.

   Θα ξεκινήσω λέγοντας πως αυτή η δουλειά μου θύμισε γιατί τα graphic novels θεωρούνται τέχνη. Project που άρχισε το 1982, αποτελεί ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής. Πολύ καλοσχεδιασμένο, στη δημιουργία του οποίου δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου τεχνικά μέσα (ακόμη και τα πλαίσια με τους διαλόγους είναι γραμμένα στο χέρι).

   Το κοράκι υπάρχει από πολύ παλιά στις θρησκείες ως συμβολισμός (ο θεός που φέρνει τα όνειρα, ο προάγγελος του θανάτου, το πλάσμα που κατασπαράζει νεκρούς και ζωντανούς χωρίς διακρίσεις κτλ.). Σε αυτή την ιστορία, ο πρωταγωνιστής, επανέρχεται στη ζωή με τη βοήθεια ενός κορακιού, για να εκδικηθεί το βάναυσο και άδικο θάνατο της κοπέλας του και του ιδίου από μία συμμορία. Έτσι αρχίζει μία περιπλάνηση σε ασπρόμαυρο φόντο (ταιριάζει με το γενικότερο theme), που ξεκινάει από το θυμό, περνά μέσα από τον πόνο, τις ενοχές και τη θλίψη, για να καταλήξει στη συγχώρεση. Όχι των δολοφόνων, αλλά του εαυτού του, που δεν στάθηκε ικανός να βοηθήσει.

   Η πλοκή είναι ισομερισμένη ανάμεσα στις σκηνές δράσης και εσωτερικής ενδοσκόπησης του πρωταγωνιστή. Στη πρώτη περίπτωση, ο James O' Barr (συγγραφέας) χρησιμοποιεί, είτε την αργκό, είτε πιο "επικό" ύφος, που θυμίζει τη βίβλο και αναφέρεται σε αμαρτίες, τιμωρία και συγχώρεση. Στη δεύτερη περίπτωση τώρα, χρησιμοποιείται πιο λυρική γραφή, με αποσπάσματα από άλλους καλλιτέχνες που επηρέασαν τον δημιουργό, όπως οι Cure, Joy Division, Codeine, The Sound κτλ.(από μουσικό χώρο) αλλά και Rimbaud, Boudelaire, Verlaine, bataille (από το χώρο της ποίησης).

   Κλείνοντας, μία συλλογή που θα πρότεινα ανεπιφύλακτα σε όλους τους comic nerds (.....who am i kidding?Το έχετε διαβάσει μάλλον ήδη), αλλά και σε όλους όσους έχουν μία επαφή (ή επιθυμούν να αποκτήσουν) με αυτό το χώρο ή απλά ψάχνουν ένα δώρο για τα επερχόμενα Χριστούγεννα.

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

Gay for Johnny Depp

Επιστροφή στη φύση μου.

"Έχω βγάλει το κινητό απ' τη ζωή μου. Ζούμε στην εποχή της εικόνας και της πληροφορίας και όλοι βαριόμαστε να κάνουμε το οτιδήποτε. Έχουμε μάθει να μας τα δίνουν όλα έτοιμα, μασημένη τροφή. Δε σκεφτόμαστε καθόλου. Εσύ π.χ. ρε φίλε, πόσες φορές έχεις βγάλει τα σκουπίδια από το σπίτι χωρίς να έχεις να κάνεις άλλη δουλειά εκτός σπιτιού? Είναι κι αυτή η ζωή της πόλης, που σε πνίγει. Νιώθω την ανάγκη να φύγω, να πάω να μείνω στη φύση."

Αυτά ειπώθηκαν ευθαρσώς στη μούρη του νεαρού μπλόγκερ που γράφει αυτό το κείμενο, το βράδυ της Παρασκευής από έναν άλλο νεανία, λίγο μετά τη γνωριμία τους. Να σε προειδοποιήσω αναγνώστη μου, ότι ακολουθούν μεγάλες ποσότητες χολής. Πάρε τα μέτρα σου.

Αγαπητέ νέε που υποστηρίζεις τα παραπάνω και θα παραμείνεις ανώνυμος. Αρχικά μπράβο σου που μπορείς και ζεις χωρίς κινητό. Γλιτώνεις τόνους ακτινοβολίας που εμείς οι υπόλοιποι τρώμε. Δε θα μπορούσα να το κάνω. Μπράβο ακόμα που θες να ζήσεις στη φύση. Καθαρός αέρας και τα ρέστα. Ωστόσο, έχω ορισμένες ενστάσεις στα όσα μου είπες, οι οποίες θα εκφραστούν με ειρωνεία και χλευασμό. Buckle up, cause here we fuckin go.

Αρχικά, το μόνο που σε ρώτησα είναι αν ξέρεις τι ώρα είναι. Ίσως δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις αλλά μερικοί άνθρωποι μπορούν να ζήσουν χωρίς την απύθμενη σοφία σου. Επίσης, αποφασίσαμε κάποτε πως το να επιλέγεις να κάνεις τη ζωή σου δυσκολότερη είναι κουλ και επιθυμητό ενώ έλειπα? Σου έχει δοθεί η δυνατότητα να μπορείς να επικοινωνείς ανά πάσα στιγμή με όποιον θες και αποφασίζεις (να τονιστεί πως η πράξη αυτή είναι συνειδητή) να μην το εκμεταλλευτείς? Γιατί? Δε σ' αφήνουν σε ησυχία οι φανς? Ωστόσο, facebook, skype και ίντερνετ γενικότερα είναι οκ υποθέτω, γι' αυτό και έχεις προφίλ το οποίο δίνεις στα γκομενάκια..

Εδώ θα ήθελα να κάνω μια παράκληση στην επιτροπή βραβείων Νομπέλ (ναι, εκεί τονίζεται) να δώσουμε ένα βραβείο, ένα κάτι τέλος πάντων στο παιδί που συνειδητοποίησε πως ζει στην εποχή της εικόνας και της πληροφορίας. Δε θα σταθώ στο αν μας κάνει καλό ή κακό η "εικόνα", η "πληροφορία" και η εποχή τους. Αυτό θα το αποφασίσει ο καθένας για τον εαυτό του. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι το "δε σκεφτόμαστε". Δε σκεφτόμαστε. Σοβαρά? Να υποθέσω πως όταν επιλέγεις να βγεις από το σπίτι σου χρησιμοποιώντας την πόρτα, αντί για το παράθυρο στον τρίτο όροφο δε σκέφτεσαι. Επίσης, η επιστήμη πρέπει να προχωράει μόνη της. Αλλά, επειδή δε θέλω να είμαι άδικος, θα σου πω το εξής: βλαμμένοι άνθρωποι πάντα υπήρχαν, απλώς τώρα μπορούμε να τους εντοπίζουμε πιο εύκολα. Όσο για τη μασημένη τροφή, ναι έτσι είναι. Δεχόμαστε έτοιμες πληροφορίες και μπορούμε να τις επεξεργαστούμε άμεσα, γλιτώνοντας έτσι πολύτιμο χρόνο. Σα να λέμε τραγωδία. Τέλος, όποιος θέλει να "σκεφτεί" θα το κάνει σε οποιαδήποτε εποχή κι αν βρεθεί. Είτε είναι μπροστά από οθόνη λάπτοπ στις 6 το πρωί, είτε διαβάζει αριθμητική με κερί γιατί δεν έχει ανακαλυφθεί ο ηλεκτρισμός. Μάλλον δικό σου είναι το πρόβλημα.

Αυτό με τα σκουπίδια μ' άφησε μαλάκα. Καταρχάς, δεν είναι σωστό μέτρο βαρεμάρας, ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Αλλά μόνο και μόνο επειδή το ανέφερες θα το σχολιάσω. Το να βελτιστοποιείς τις ενέργειές σου, βάζοντας π.χ.τις δουλειές που έχεις να κάνεις σε μια σειρά και συνδυάζοντάς τις, έτσι ώστε να έχεις περισσότερο χρόνο να κάνεις πράγματα που θέλεις είναι ηλίθιο και δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνουν κάποιοι άνθρωποι. Είναι απείρως πιο έξυπνο να βγεις 4 φορές τη μέρα απ' το σπίτι σου και να κάνεις ισάριθμες διαδρομές για να πετάξεις τα σκουπίδια, να βγάλεις το σκύλο βόλτα, να ψωνίσεις, να πας για καφέ σ' ένα φίλο, να πληρώσεις λογαριασμούς. Τώρα διακρίνω ξεκάθαρα τη λογική του όλου θέματος. Μάθε τη διαφορά μεταξύ του βαριέμαι να κάνω κάτι και του έχω να κάνω τόσα πολλά που αν δεν οργανωθώ δε θα προλάβω ούτε με αίτηση. Επειδή εγώ κι εσύ δεν έχουμε να κάνουμε 10.000 πράγματα κάθε μέρα, δεν ισχύει το ίδιο και για τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Nα ξεκαθαρίσω κάτι. Όταν ακούω "να ζήσω στη φύση" δε σκέφτομαι ένα ήρεμο σπίτι με κήπο σε προάστιο. Καταλαβαίνω χωριό στην Πίνδο ή ακριτικό νησί που το χειμώνα έχει 300 κατοίκους. Αυτό για να μην παρεξηγούμαστε. Επειδή έχει τραβήξει πολύ το κείμενο, θα σου πω να σκεφτείς το εξής. Πόσο πιστεύεις ότι θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς ίντερνετ, έτοιμο φαγητό (σουβλάκια, πίτσες, μπεργκερ κλπ) και κεντρική θέρμανση σ' ένα μέρος με ακραίες καιρικές συνθήκες? Τώρα αν εσύ με το "φύση" εννοείς να έχεις ένα σπίτι με κήπο σ' ένα μέρος με δέντρα και καλό καιρό all year round, αγνόησε αυτή την παράγραφο

Ωστόσο, αυτό που με εκνεύρισε περισσότερο με την πάρτη σου, είναι ότι μου τα είπες όλα αυτά 5 λεπτά αφού γνωριστήκαμε, χωρίς καν να σε ρωτήσω. Για ποιο λόγο? Περίμενες να σε χαϊδέψω πίσω από τ' αυτιά και να σου δώσω μπισκότο? Να ενθουσιαστώ που είσαι τόσο σοφιστικέ, "ψαγμένο" και εναλλακτικό άτομο? Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να έχουν μια κοσμοθεωρία, κάποια πιστεύω και να είναι περήφανοι γι' αυτά, ασχέτως με το αν είναι σωστά ή όχι. Αλλά τη στιγμή που αρχίζεις και διαφημίζεις τα προαναφερθέντα πιστεύω, έχεις κερδίσει την αντιπάθεια και τον εμπαιγμό μου.


Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.


The Answer is Not 42

Too old for muzik? Maybe..

Πριν λίγες μέρες, κι ενώ άκουγα μουσική στο ράδιο ξανάκουσα το Doom and Gloom των Stones και θυμήθηκα την ατάκα "Άντε ρε μαλάκα, 70 χρονών παππούδες ακόμα βγάζουν μουσική? Αφού δεν το 'χουν τα ΚΑΠΗ ρε γαμώτο, αν δεν θέλουν να τα παρατήσουν, γιατί δεν κάνουν απλώς συναυλίες?". Θα σου πω την αλήθεια αναγνώστη μου, κ εγώ έτσι αντέδρασα όταν άκουσα -νομίζω- τον Οκτώβρη του 2012 πως έβγαλαν καινούριο τραγούδι κ ετοιμάζουν δίσκο. Γιατί όσο να το κάνεις, η απομυθοποίηση πονάει, σε οποιοδήποτε τομέα κι αν συμβεί. Έτσι, με βαριά καρδιά έβαλα ν' ακούσω το προαναφερθέν κομμάτι.

Κάτι τύποι λίγο μικρότεροι από τη γιαγιά μου, μου έλιωσαν το μυαλό. Ήθελα κυριολεκτικά να σηκωθώ απ' την καρέκλα μου και ν' αρχίσω να χτυπιέμαι. Θα ήθελα να σου επιστήσω την προσοχή αναγνώστη μου: οι παππούδες που βλέπουμε σε λεωφορεία, μετρό, τρένα, και όσοι δεν είμαστε σκατόψυχοι ή δε μπορούμε για λόγους υγείας σηκωνόμαστε για να κάτσουν στη θέση μας, έγραψαν και έπαιξαν (σε συναυλίες και σε στούντιο) μουσική που ξεχειλίζει ενέργεια από κάθε νότα. Κι επειδή το να είσαι ροκ (ή μέταλ ή ρεμπέτης ή χιπ χοπ ή οτιδήποτε) δεν είναι μόνο στη μουσική που παίζεις/γράφεις/ακούς, θα παρουσιάσω και την άλλη πλευρά αυτού του θέματος.


Αντιθέτως, οι Metallica κάποτε ήταν thrash metal. Τρόπος ζωής, μουσική, κλπ. Πλέον, μετά από δίσκους όπως το Lulu (συνεργασία με τον Lou Reed) και δηλώσεις τύπου "Θαυμάζουμε τον Justin Bieber" και "Γίνομαι όλο και καλύτερος ντράμερ ~Lars Ulrich" (αν είμαστε ποτέ καλά) δε θέλω καν να λέω πως κάποτε άκουγα και μ' άρεσαν. Και μια απορία: δεν καταλαβαίνουν πόσο έχουν ξεπέσει?


Δε λέω, λογική κ επόμενη είναι η φθορά. Δεν είναι τυχαίο που μουσικοί και μπάντες όπως Jimi Henrix, Doors, Janis Joplin, John Lennon, Queen, Ian Curtis (Joy Division), Nirvana έχουν μείνει στην ιστορία. Δεν πέρασαν το στάδιο της φθοράς. "Έσβησαν" στο ζενίθ της καριέρας τους κι έμειναν στις μνήμες όπως ήταν τότε. Μπορεί ο John Lennon να γινόταν φανατικός ισλαμιστής και να έκανε τζιχάντ στο δυτικό κόσμο στα 60 του. Μπορεί ο Τζιμ Μόρισον να έχανε σταδιακά τη φωνή του με αποτέλεσμα στα 35 να μη μπορεί να μιλήσει. Με τα μπορεί δεν πάμε πουθενά όμως, αγαπητέ. Ελπίζω να πήρες το μήνυμα που προσπάθησα να σου περάσω.


Φυσικά κι υπάρχουν εξαιρέσεις στο συγκεκριμένο κανόνα: Nick Cave (ω θεοί το Higgs Boson Blues είναι υ-πε-ρο-χο), Leonard Cohen (είχα ακούσει μια φήμη ότι ο λογιστής του τον έκλεψε και ξανάκανε περιοδίες για να έχει λεφτά να ζήσει και αν ισχύει θα ήθελα να ευχαριστήσω τον ανώνυμο λογιστή για το καλό που μας έκανε), Johnny Cash (νομίζω ότι κάλυψα αυτό το θέμα στο "The Man in Black"). Ο Cash έβγαζε καλή μουσική μέχρι να πεθάνει, ο Cohen έκανε πετυχημένα tour μέχρι και φέτος, για τον Cave με καλύπτει το Higgs Boson Blues.


Τέλος, για ν' αποφύγω rage-comments που τυχόν σου έρχονται στο μυαλό, αναγνώστη μου, άσε με να ξεκαθαρίσω το εξής: αν δε σ αρέσει η μουσική που ακούω/άκουγα δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το σχολιάσεις. Δε θα αλλάξεις κάτι, θα σπαταλήσεις χρόνο από τη ζωή σου για να γράψεις κάτι που θα είναι αδιάφορο και θα με καθυστερήσεις από το να γράψω κάτι καινούριο (κάτι που ούτως ή άλλως παίρνει περισσότερο καιρό απ' όσο θα ήθελα).


Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.


The Answer is Not 42