Θέλει αρετή και τόλμη η αποτυχία

Πέρασε αρκετός καιρός από το τελευταίο κείμενο. Κάτι η εξεταστική, κάτι η επιστροφή σ' ένα είδος ρουτίνας, η όρεξη για γράψιμο είχαν πάει για μπύρες στην αμμουδιά. Ένιωθα την ανάγκη να γράψω όμως, αφενός γιατί ο Gay for Johnny Depp το είχε πάρει πάνω του το μπλογκ και αφετέρου γιατί όντας κλεισμένος στο σπίτι, μάζευα ψυχολογικά από παντού. Κάτι επίκαιρο, κάτι με το οποίο θα ταυτιστεί κόσμος, κάτι που να με απασχολεί αυτό τον καιρό, κάτι μπας και αυξηθούν τα views... Έτσι προέκυψε αυτό που διαβάζεις τώρα, μοναδικέ μου αναγνώστη.


Ποιος δεν έχει γνωρίσει την αποτυχία? Κάποιος είχε πει πως "αυτός που δεν απέτυχε ποτέ , δε δοκίμασε ποτέ" ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Από μικροί μας μάθαιναν να μισούμε την αποτυχία, ότι είναι επιζήμια και δε μας προσφέρει κάτι. Και φυσικά τα πιστεύαμε όλα αυτά.


Δε λέω πως είναι κακό να προσπαθείς να είσαι καλός σε κάτι, ίσα ίσα. Το θέμα είναι τι κάνεις όταν συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι αρκετά καλός. Ακολουθεί απόσπασμα από άρθρο του ηγέτη Coldheat:
"Είναι βάναυσο να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου και να καταλαβαίνεις την περατότητα σου. Το να χάνεις το ένα πράγμα στο οποίο πίστευες και εσύ και οι άλλοι ότι είσαι καλός είναι πραγματικά χτύπημα κάτω απ'την ζώνη. Νιώθεις ότι χάνεις τον εαυτό σου και τον σκοπό σου... "
Σοφά και αληθινά λόγια. Καταλαβαίνω ότι όταν π.χ. διαβάζεις 5 μέρες για ένα μάθημα της εξεταστικής και κόβεσαι, νευριάζεις, στενοχωριέσαι και σκέφτεσαι αν τελικά άξιζαν όλες αυτές οι ώρες που επένδυσες στο μάθημα. Ή όταν διαβάζεις ένα χρόνο για να περάσεις σε μια σχολή και για οποιοδήποτε λόγο δεν το καταφέρνεις, εκεί είναι τα ίδια συναισθήματα πολλαπλασιασμένα επί 100. Εσύ, αναγνώστη, πόσες φορές τον τελευταίο χρόνο σκέφτηκες να τα παρατήσεις, έστω και προσωρινά, μετά από μια αποτυχία σε κάποιον τομέα της ζωής σου?


Από την ομολογουμένως λίγη εμπειρία που έχω μαζέψει τα χρόνια που ζω σ αυτόν τον πλανήτη, έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα:

1) Η δύναμη του χαρακτήρα κάποιου φαίνεται στο πως διαχειρίζεται τις αποτυχίες στη ζωή του. Ο οποιοσδήποτε μπορεί είναι νικητής. Να κάθεται στην κορυφή του βουνού και να κοιτάζει όλους του υπόλοιπους που παλεύουν να το ανεβούν. Δε χρειάζεται ιδιαίτερες ικανότητες. Αντιθέτως, ο άνθρωπος που κοιτάει το βουνό από τη βάση του και σκέφτεται "Let's get this shit DONE" και παρότι θα φάει τα μούτρα του όσο ανεβαίνει, κάθε φορά θα σηκώνεται και θα συνεχίζει να σκαρφαλώνει, αν και θα ήταν ευκολότερο απλώς να μείνει εκεί που είναι, αυτός είναι δυνατός.

2) Από τις αποτυχίες βγαίνεις συχνά πιο δυνατός και πάντα πιο σοφός. Γίνεται μαλακία. Σε παίρνει από κάτω, πράγμα λογικό (εκτός κ αν είσαι ένα αναίσθητο γουρούνι, οπότε teach me). Αν κάνεις την έξυπνη κίνηση και κάτσεις ψύχραιμα να σκεφτείς τι πήγε λάθος, καταλαβαίνεις τα λάθη σου και αυτόματα μειώνονται οι πιθανότητες να τα επαναλάβεις. Αν όχι, welcome to the club.

3) Το πλέον κλασσικό. Μπορεί πίσω από το μεταφορικό τοίχο που μόλις μεταφορικά δεν κουτούλησες, αφού είχαν προηγηθεί 10000 άλλοι, να κρύβεται ο μεγαλύτερος μεταφορικός θησαυρός του κόσμου. Και δεν τον βρήκες, γιατί αντί να βρεις τις cojones να πέσεις πάνω στο ντουβάρι που είναι ανάμεσα σε σένα και σ' αυτά που θες, γύρισες πλάτη και άρχισες να σφυρίζεις ανέμελα, μέχρι να σκάσεις με το κεφάλι στον επόμενο τοίχο.


Αν ο Thomas Edison είχε σταματήσει να προσπαθεί να κατασκευάσει τον ηλεκτρικό λαμπτήρα, πιθανότατα θα το είχε κάνει κάποιος άλλος και τα πράγματα δε θα ήταν πολύ διαφορετικά σήμερα. Ωστόσο άλλος θα είχε αφήσει το όνομά του στην ιστορία και για τον Edison όλα θα ήταν διαφορετικά. Ναι, προφανώς και τα προβλήματά μας δεν είναι τέτοιων διαστάσεων, αναγνώστη μου. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, μεταξύ μας είμαστε. Ούτε τα μυαλά μας είναι.

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

The Answer Is Not 42