Αυτό το άρθρο καθυστέρησα πολύ να το γράψω, όπως λέει όμως και ο θυμόσοφος λαός "κάλλιο αργά παρά ποτέ". Οπότε...
Τα προπερασμένα Χριστούγεννα τα πέρασα μαζί με έναν φίλο και μία φίλη μου στο Λονδίνο. Περάσαμε μία εβδομάδα εκεί τριγυρίζοντας σε μουσεία, δρόμους, μαγαζιά κτλ. Αξίζει να σημειωθεί πως από το Λονδίνο περίμενα πάρα πολλά και δεν με απογοήτευσε σχεδόν σε κανένα. Όσο κι αν μείνεις εκεί, στο τέλος, φεύγεις με το αίσθημα πως και πάλι δεν είδες όσα θα ήθελες. Στο θέμα μας όμως.
Ο χειμώνας (πόσο μάλλον τα ίδια τα Χριστούγεννα) ταιριάζουν πολύ στο Λονδίνο. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι από κόσμο που απολαμβάνει τις διακοπές του. Τα πάντα είναι στολισμένα σε χαρμόσυνα μοτίβα και όπως θα περίμενε κανείς από τη συγκεκριμένη πρωτεύουσα, μικρές ή μεγαλύτερες εστίες πολιτισμού ξεπετάγονται δεξιά και αριστερά.
Ένα βράδυ λοιπόν, μας βρήκε σε μία μικρή εμπορική στοά. Τα πάντα και εδώ ήταν στολισμένα. Από την οροφή κρεμόντουσαν γκι, Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια και υπερμεγέθη κουτιά δώρων. Στη μέση της στοάς ξεπρόβαλε ένα δέντρο, γεμάτο μπάλες και στολίδια, το οποίο ήταν αρκετά μεγάλο ώστε να βγαίνει από μία τρύπα στο ταβάνι. Τα μαγαζιά, λόγω ώρας ήταν κλειστά. Τη θέση τους είχε πάρει όμως μία υπαίθρια αγορά, στην οποία μπορούσες να βρεις τα πάντα από hand made κοσμήματα μέχρι ρολόγια και φωτογραφικές μηχανές αντίκες. Σε μία γωνία είχαν στήσει ένα μεγάλο τηγάνι και μία εξίσου μεγάλη κατσαρόλα στα οποία μαγείρευαν κάποιο πιάτο ισπανικής κουζίνας και οι μυρωδιές είχαν γεμίσει την ατμόσφαιρα. Μια τέτοια σκηνή, σίγουρα σε προδιαθέτει θετικά.
Σε αυτό το κλίμα λοιπόν, γυρνούσαμε συζητώντας περί ανέμων και υδάτων όταν ακούσαμε μία μουσική. Κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί. Σε μία άκρη στέκονταν ένας μουσικός του δρόμου. Μία ακουστική κιθάρα και ένα φθηνό μικρόφωνο (ακριβώς ο τύπος που σίγουρα έχεις προσπεράσει χωρίς καν να κοιτάξεις κάποια στιγμή που βιαζόσουν στο Μοναστηράκι). Έπαιζε το sound of silence. Καθίσαμε και τον ακούγαμε. Σιγά σιγά άρχισε να μαζεύεται κόσμος και να κάθετε στα παγκάκια για να τον παρακολουθήσει. Έπαιζε αρκετά καλά κομμάτια και για λίγη ώρα είχα ξεχαστεί. Τότε ξανακοίταξα. Στα παγκάκια τώρα, οι περισσότεροι είχαν αγκαλιαστεί με όποιον ήταν μαζί τους. Κάποια ζευγάρια είχαν σηκωθεί και χόρευαν αργά γύρω μας (μερικοί μάλιστα ήταν και μεγάλης ηλικίας). Σιγά σιγά ο κόσμος μεγάλωνε και οι αγκαλιές και τα φιλιά πλήθαιναν. Γύρισα το βλέμμα μου στον μουσικό. Είχε ένα χαμόγελο στα χείλη του ενώ τραγουδούσε. Αυτός ο άνθρωπος είχε καταλάβει περί τίνος πρόκειται στ΄αλήθεια η μουσική και κατάφερε να το θυμίσει και στους γύρω του. Δεν είναι πάντα τα μακρόσυρτα σόλο και οι καλοδουλεμένες τεχνικές. Μερικές φορές είναι απλά αυτός ο αργός υπαίθριος χορός και αυτή η στάση από την καθημερινότητα για μία αγκαλιά στα άτομα που βρίσκονταν τόσο καιρό δίπλα σου.
Κάτσαμε για λίγη ώρα ακόμα. Ύστερα ρίξαμε μερικά χρήματα στην ανοιχτή θήκη μπροστά του και φύγαμε. Πριν το θέμα συζήτησης αλλάξει και πάλι υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως κάποια στιγμή θα αφιέρωνα κάτι μικρό σε αυτό το άτομο.
Ορίστε λοιπόν. Με κάποια καθυστέρηση. Σε ευχαριστώ φίλε μου.
Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.
Gay for Johnny Depp
Τα προπερασμένα Χριστούγεννα τα πέρασα μαζί με έναν φίλο και μία φίλη μου στο Λονδίνο. Περάσαμε μία εβδομάδα εκεί τριγυρίζοντας σε μουσεία, δρόμους, μαγαζιά κτλ. Αξίζει να σημειωθεί πως από το Λονδίνο περίμενα πάρα πολλά και δεν με απογοήτευσε σχεδόν σε κανένα. Όσο κι αν μείνεις εκεί, στο τέλος, φεύγεις με το αίσθημα πως και πάλι δεν είδες όσα θα ήθελες. Στο θέμα μας όμως.
Ο χειμώνας (πόσο μάλλον τα ίδια τα Χριστούγεννα) ταιριάζουν πολύ στο Λονδίνο. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι από κόσμο που απολαμβάνει τις διακοπές του. Τα πάντα είναι στολισμένα σε χαρμόσυνα μοτίβα και όπως θα περίμενε κανείς από τη συγκεκριμένη πρωτεύουσα, μικρές ή μεγαλύτερες εστίες πολιτισμού ξεπετάγονται δεξιά και αριστερά.
Ένα βράδυ λοιπόν, μας βρήκε σε μία μικρή εμπορική στοά. Τα πάντα και εδώ ήταν στολισμένα. Από την οροφή κρεμόντουσαν γκι, Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια και υπερμεγέθη κουτιά δώρων. Στη μέση της στοάς ξεπρόβαλε ένα δέντρο, γεμάτο μπάλες και στολίδια, το οποίο ήταν αρκετά μεγάλο ώστε να βγαίνει από μία τρύπα στο ταβάνι. Τα μαγαζιά, λόγω ώρας ήταν κλειστά. Τη θέση τους είχε πάρει όμως μία υπαίθρια αγορά, στην οποία μπορούσες να βρεις τα πάντα από hand made κοσμήματα μέχρι ρολόγια και φωτογραφικές μηχανές αντίκες. Σε μία γωνία είχαν στήσει ένα μεγάλο τηγάνι και μία εξίσου μεγάλη κατσαρόλα στα οποία μαγείρευαν κάποιο πιάτο ισπανικής κουζίνας και οι μυρωδιές είχαν γεμίσει την ατμόσφαιρα. Μια τέτοια σκηνή, σίγουρα σε προδιαθέτει θετικά.
Σε αυτό το κλίμα λοιπόν, γυρνούσαμε συζητώντας περί ανέμων και υδάτων όταν ακούσαμε μία μουσική. Κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί. Σε μία άκρη στέκονταν ένας μουσικός του δρόμου. Μία ακουστική κιθάρα και ένα φθηνό μικρόφωνο (ακριβώς ο τύπος που σίγουρα έχεις προσπεράσει χωρίς καν να κοιτάξεις κάποια στιγμή που βιαζόσουν στο Μοναστηράκι). Έπαιζε το sound of silence. Καθίσαμε και τον ακούγαμε. Σιγά σιγά άρχισε να μαζεύεται κόσμος και να κάθετε στα παγκάκια για να τον παρακολουθήσει. Έπαιζε αρκετά καλά κομμάτια και για λίγη ώρα είχα ξεχαστεί. Τότε ξανακοίταξα. Στα παγκάκια τώρα, οι περισσότεροι είχαν αγκαλιαστεί με όποιον ήταν μαζί τους. Κάποια ζευγάρια είχαν σηκωθεί και χόρευαν αργά γύρω μας (μερικοί μάλιστα ήταν και μεγάλης ηλικίας). Σιγά σιγά ο κόσμος μεγάλωνε και οι αγκαλιές και τα φιλιά πλήθαιναν. Γύρισα το βλέμμα μου στον μουσικό. Είχε ένα χαμόγελο στα χείλη του ενώ τραγουδούσε. Αυτός ο άνθρωπος είχε καταλάβει περί τίνος πρόκειται στ΄αλήθεια η μουσική και κατάφερε να το θυμίσει και στους γύρω του. Δεν είναι πάντα τα μακρόσυρτα σόλο και οι καλοδουλεμένες τεχνικές. Μερικές φορές είναι απλά αυτός ο αργός υπαίθριος χορός και αυτή η στάση από την καθημερινότητα για μία αγκαλιά στα άτομα που βρίσκονταν τόσο καιρό δίπλα σου.
Κάτσαμε για λίγη ώρα ακόμα. Ύστερα ρίξαμε μερικά χρήματα στην ανοιχτή θήκη μπροστά του και φύγαμε. Πριν το θέμα συζήτησης αλλάξει και πάλι υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως κάποια στιγμή θα αφιέρωνα κάτι μικρό σε αυτό το άτομο.
Ορίστε λοιπόν. Με κάποια καθυστέρηση. Σε ευχαριστώ φίλε μου.
Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.
Gay for Johnny Depp
