Περί υπερβολής

Κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα από διαβάσματα για εξεταστικές, άγχη της καθημερινότητας και από τη ζωή γενικότερα βρίσκω αφορμή να γράψω αυτό το κείμενο, μόλις με 2 μήνες καθυστέρηση. Χωρίς πολλά πολλά, σε ξανακαλωσορίζω (είναι λέξη αυτό?) μοναδικέ μου αναγνώστη μετά από όλο αυτό τον καιρό σιωπής, σε αυτό το πράμα που θα ήθελα, κάπως, κάποτε να είναι μπλογκ.


Χαζεύοντας στο φέισμπουκ είδα αυτό το βίντεο. Σοκαριστικό! Τι να πρωτοσχολιάσω! Την ποσότητα των καλλυντικών που χρησιμοποιούν οι γυναίκες κάθε χρόνο και τις μελλοντικές επιπτώσεις που αυτή έχει στην υγεία τους? Τα στερεότυπα της σύγχρονης κοινωνίας που απαιτούν από τις γυναίκες να βάφονται "για να είναι όμορφες"? Ή μήπως να τη βλακεία που σας δέρνει εσάς που έχετε το κανάλι NOWNESS και κάνατε αυτό το βίντεο? Και οι 2 ξέρουμε τι θα ακολουθήσει γι' αυτό buckle up. Hit it, Thomas!

Αρχικά, αν δεν το απαιτεί η δουλειά σου και βάφεσαι 365 μέρες το χρόνο δεν έχεις κανένα δικαίωμα να παραπονιέσαι για προβλήματα υγείας και στερεότυπα. Αφενός είναι δική σου επιλογή, αφετέρου με αυτή την επιλογή "θρέφεις" τα προαναφερθέντα στερεότυπα To μόνο που έχω να σου προσφέρω:

Έστω όμως ότι είσαι μια από εκείνες τις γυναίκες που πρέπει κάθε μέρα του χρόνου να είναι βαμμένες για χ,ψ λόγους που δε με αφορούν και με τους οποίους δε θα ασχοληθώ. Δε θα σου πω καλά να πάθεις,  βρες άλλη δουλειά, ήταν επιλογή σου και λοιπές εύκολες δικαιολογίες. Καλά κάνεις και προσπαθείς να έχεις δουλειά αντί να κάθεσαι πίσω από έναν υπολογιστή και να λες πόσο δύσκολη είναι η ζωή σου ως γυναίκα στη σύγχρονη δυτική κοινωνία και πόσο καταπιεσμένη είσαι (εσένα κοιτάω, tumblr). Ακόμα, έχεις απόλυτο δίκιο ότι τα στερεότυπα που σε θέλουν όμορφη και περιποιημένη κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου είναι άδικα και ηλίθια. Έχεις δίκιο όταν λες ότι με το να βάζεις όλα αυτά τα καλλυντικά στο δέρμα σου πιθανώς (μπορεί και σίγουρα, σ'χώρα με, δεν ξέρω που πάνε τα 4 από χημεία καλλυντικών, "φυσικά" και τεχνητά καλλυντικα και λοιπά δαιμόνια) να σου προκύψουν πολυάριθμα προβλήματα υγείας στο μέλλον.


ΑΛΛΑ (και εδώ τα χαλάμε) αυτό το βίντεο δείχνει τι παθαίνει το πρόσωπο μιας γυναίκας -όχι η υγεία της μακροπρόθεσμα- όταν χρησιμοποιηθεί το μέικαπ ενός χρόνου, σε μια ημέρα. Το αποτέλεσμα είναι κάτι ανάμεσα στη Mary Shaw από το Dead Silence και σε μια τύπισσα που είχα γνωρίσει ένα βράδυ όταν ήμουν φοιτητής στην Πάτρα και με στοιχειώνει ακόμα. "Ποια είναι η ένστασή σου επιτέλους?" σε ακούω να ρωτάς και σου απαντώ με ένα απλό μαθηματικό πρόβλημα:


Έχουμε λοιπόν ένα φοιτητή που βγαίνει κατά μέσο όρο μια φορά τη βδομάδα με την παρέα του για πιώμα. Ας πούμε, εντελώς υποθετικά, ότι δε χάνει την αίσθηση του μέτρου και πίνει κατά μέσο όρο μισό λίτρο κρασί τη φορά (τυχόν αποκλίσεις ανά βδομάδες εξισορροπούνται μεταξύ τους π.χ. αν μια βδομάδα πιει 0,6 λίτρα, την επόμενη θα πιει 0,4). Ας υποθέσουμε ακόμα, ότι το κρασί που καταναλώνει σε γενέθλια, πάρτυ, και λοιπές περιστάσεις συμπεριλαμβάνεται στην προαναφερθείσα ποσότητα. Έχουμε λοιπόν, 0,5 λίτρα κρασί τη βδομάδα. Ξέρουμε ακόμα ότι κάθε χρόνος έχει 52-53 βδομάδες. Για 52 βδομάδες, πίνει 26 λίτρα κρασί το χρόνο. Δεν τον λες ούτε αλκοολικό ούτε μπεκροκανάτα σε καμία περίπτωση. Ωστόσο, αν πιει 26 λίτρα κρασί σε μια μέρα θα χρειαστεί 4-5 πλύσεις στομάχου ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΘΑΝΕΙ, για να μην αναφέρω το χανγκόβερ που θα ακολουθήσει, το οποίο θα είναι αρκετό για άλλες 3 ταινίες.


Για να κλείσω σιγά σιγά, το πρόβλημά μου όπως έχεις καταλάβει με το συγκεκριμένο βίντεο είναι η υπερβολή. Καταλαβαίνω ότι έτσι περνάς μηνύματα ευκολότερα και τα ρέστα, αλλά με αυτό τον τρόπο μπορείς να κάνεις την ανορεξία να φαίνεται σαν κάτι καλό, υπολογίζοντας π.χ. τις θερμίδες που έχουν οι τροφές σ' ένα χρόνο και το τι μπορεί να κάνει αυτή η ενέργεια -να στείλει έναν πύραυλο στο φεγγάρι ας πούμε. Καταλαβαίνεις που πηγαίνει το όλο πράγμα..


Και για να σε προλάβω, δεν έχω κάτι εναντίον του καλλωπισμού κι ας μην μπορώ να τον εφαρμόσω πάνω μου με επιτυχία. Αν μπορείς εσύ αναγνώστη μου, με γεια σου με χαρά σου και πολύ καλά κάνεις. Το μόνο που έχω να σε συμβουλέψω είναι κάτι που είμαι σίγουρος ότι δεν περίμενες σ' αυτό το κείμενο: μέτρον άριστον.


Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.


The Answer is Not 42

Τα Πέντε Στάδια Του Πένθους

   Οι άσχημες καταστάσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής όλων των ανθρώπων. Άλλοι βιώνουν περισσότερες και άλλοι λιγότερες, κανείς όμως δεν γλυτώνει το δικό του μερίδιο απ' αυτές. Φυσικά, το πόσο δύσκολες είναι οι εν λόγω καταστάσεις διαφέρει από άτομο σε άτομο αλλά και για τον καθένα ξεχωριστά από περίσταση σε περίσταση. Αντίστοιχα, διαφέρουν και οι αντιδράσεις που υιοθετεί κάθε άνθρωπος για να τις αντιμετωπίσει.....ή μήπως όχι?

   Το 1969, η ψυχίατρος Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος, κατηγοριοποίησε τα στάδια που περνά κάθε άνθρωπος όταν έρχεται αντιμέτωπος με το πένθος (είτε αυτό είναι η απώλεια κάποιου αγαπημένου προσώπου, ένας χωρισμός, το χάσιμο μίας δουλειάς κ.ο.κ.). Η κατηγοριοποίηση αυτή ονομάστηκε "Μοντέλο Κιούμπλερ-Ρος" και πρωτοεμφανίστηκε στο βιβλίο της "On Death and Dying" το οποίο έμελλε να ρίξει φως στα τελευταία στάδια ενός ανθρώπου που βαδίζει προς τον θάνατο και την υπαρξιακή αγωνιά που τα ακολουθεί (τομέας παραμελημένος έως τότε) προσπαθώντας να τον οδηγήσει στην αποδοχή και την ηρεμία. Η μελέτη αυτή, άλλαξε συθέμελα τον τρόπο προσέγγισης του θανάτου τόσο από την επιστήμη όσο και από την κοινωνία. Σήμερα, η θεωρία αυτή, αποτελεί μέτρο αναφοράς για την αντιμετώπιση όχι μόνο του θανάτου αλλά και της θλίψης, της απώλειας, του πένθους, της τραυματικής εμπειρίας κτλ.

   Ας δούμε λοιπόν ενδεικτικά αυτά τα 5 στάδια.

   Άρνηση : Σε αυτό το πρώιμο στάδιο, δεν έχει γίνει κατανοητό το τι ακριβώς έχει συμβεί. Ειδικά στην περίπτωση ραγδαίων αλλαγών, δεν είναι σπάνιο να χρειαστεί κάποιος χρόνος έως ότου επέλθει η συνειδητοποίηση αναφορικά με τη νέα τάξη πραγμάτων, η οποία προέκυψε. 

   Θυμός : Στο δεύτερο στάδιο, θεωρούμε πως ό,τι κι αν είναι αυτό που μας απασχολεί είναι τελείως άδικο. Δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί σε εμάς. Ως απόρροια αυτής της πεποίθησης, δημιουργείται το αίσθημα του θυμού, κυρίως προς κάποιον τρίτο (άλλα άτομα, το Θεό κτλ.) ή ακόμη και προς τον ίδιο μας τον εαυτό.

   Διαπραγμάτευση : Εδώ, έχει αρχίσει να επέρχεται σιγά-σιγά η κατανόηση του οριστικού χαρακτήρα της αλλαγής που συνέβη την οποία όμως δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να δεχτούμε. Ως αποτέλεσμα, προσπαθούμε να καθυστερήσουμε της συνέπειες, να τις μετριάσουμε και γενικότερα να βρούμε μία μέση/λιγότερο επώδυνη λύση, έστω και προσωρινή.

   Κατάθλιψη : Ίσως το πιο προφανές και ευδιάκριτο απ' όλα τα προαναφερθέντα στάδια. Σε αυτό το σημείο, η έκταση της κατάστασης έχει γίνει απολύτως ξεκάθαρη, όπως και οι επιπτώσεις που αυτή έχει. Έχοντας περάσει το στάδιο της διαπραγμάτευσης πλέον, διαφαίνεται ο μη αντιστρέψιμος χαρακτήρας των γεγονότων και ως αποτέλεσμα επέρχεται η κατάθλιψη συνοδευόμενη από ένα αίσθημα παραίτησης, μιας και νιώθεις ανήμπορος να κάνεις το οτιδήποτε για να βελτιώσεις την θέση στην οποία βρίσκεσαι.

   Αποδοχή : Το τελευταίο στάδιο είναι αυτό της αποδοχής.Όντας αρκετά ξεκάθαρο δεν χρειάζεται εκτενή ανάλυση. Είναι ουσιαστικά το σημείο που προσπαθούσε η Κιούμπλερ να βοηθήσει τους ασθενείς της να φτάσουν και θα πρέπει να είναι και ο στόχος όλων μας όταν βιώνουμε καταστάσεις πένθους ακόμη και αν τη δεδομένη στιγμή φαντάζει πολύ μακρινό και απίθανο.

   Πειράματα που έχουν γίνει είναι σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία, χωρίς βέβαια να λείπουν και αντικρουόμενες ενδείξεις. Σε γενικές γραμμές βεβαίως, η εν λόγω προσέγγιση είναι πλέον ευρέως αποδεκτή. Σαν τελευταίο σχόλιο, αξίζει να αναφέρουμε πως τα στάδια που αναφέρθηκαν δεν αποτελούν παρά μια γενική κατευθυντήρια γραμμή. Κάθε άνθρωπος δεν είναι αναγκαστικό να βιώσει όλα τα στάδια (περνάει τουλάχιστον δύο), ούτε και με τη σειρά που αναφέρθηκαν.

   Την επόμενη φορά λοιπόν, που θα βρείτε τον εαυτό σας χαμένο σε μία διαδικασία πένθους, αφιερώστε μερικά λεπτά για να αναγνωρίσετε σε ποιο στάδιο βρίσκεστε. Μπορεί και να βοηθήσει. Αν όχι, τουλάχιστον εξακολουθεί, κατά τη γνώμη μου, να παραμένει μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση και θεωρία για να ακουστεί.

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

Gay for Johnnt Depp

Respect mah Authoritah

Στην εικόνα απεικονίζονται οι χαρακτήρες(από αριστερά προς δεξιά): Princess Kenny, High Jew Elf King Kyle, Wizard King Cartman, Ranger Stan, Paladin Butters

Αγαπητέ αναγνώστη. Πρόσφατα τελείωσα το South Park: The Stick of Truth και μιας και δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω, αποφάσισα να γράψω κάτι γι' αυτό. Κάτι σαν review ρε παιδί μου. Το λοιπόν. (Μικρό-σπόιλερς ίσως ακολουθήσουν)

Αρχικά μην περιμένεις να δεις γραφικά που θα σε κάνουν να προσπαθείς να μαζέψεις το σαγόνι σου από το πάτωμα. Είναι τα ίδια με τα γραφικά της σειράς. Για την ακρίβεια, θα μπορούσε άνετα το παιχνίδι να είναι μια σειρά επεισοδίων ή κάτι σαν ταινία, η οποία περιστρέφεται γύρω από το χαρακτήρα σου. Ποιος είσαι? Είσαι το ΝΕΟ ΠΑΙΔΙ (ή όπως λένε στο χωριό μου: new kid), τουλάχιστον μέχρι ν' αποδειχθείς αντάξιος των τίτλων που θα σου δοθούν όσο προχωράς. 

Η ιστορία ξεκινάει μ' εσένα να μετακομίζεις στο -αγαπημένο σε όλους- South Park για λόγους που δεν ξέρεις/δε θυμάσαι και οι αγαπημένοι σου γονείς δε σου λένε. Σε στέλνουν έξω για να βρεις φίλους και έτσι ξεκινάει η περιπέτειά σου, καθώς βρίσκεσαι στο επίκεντρο μιας διαμάχης που έχει διχάσει το South Park. Γρήγορα  "στρατεύεσαι" με μια πλευρά και πολεμάς για τον έλεγχο του Κλαδιού της Αλήθειας (a.k.a. Stick of Truth). Γρήγορα σκαρφαλώνεις την ιεραρχία του στρατεύματος μέχρι που φτάνεις τον υπέρτατο βαθμό του Βασιλιά. 

Αλλά μέχρι τότε ο δρόμος σου είναι μακρύς και σκληρός (όπως και πολλά άλλα πράγματα). Θα κληθείς να αντιμετωπίσεις την αντίπαλη ομάδα, ναζί ζόμπι παντός είδους, τις δυνάμεις του κακού, την άγρια πανίδα του Καναδά και πολλούς άλλους που βρίσκονται εμπόδιο στην ισορροπία που υπήρχε στο South Park και διαταράχθηκε από μια σειρά γεγονότων (τα οποία δε θα σου πω για να παίξεις το παιχνίδι)

Το gameplay ήταν αρκετά πιο απαιτητικό απ' όσο περίμενα, κάτι που αποτέλεσε ευχάριστη έκπληξη. Πίστευα πως δε θα είχε προκλήσεις και θα βαριόμουν μετά το πρώτο πεντάωρο. Αντιθέτως, ήθελε αρκετή σκέψη, αν και μεταξύ μας, είναι αρκετά σημεία που κατάλαβα πως τα πέρασα μετά από αρκετή ώρα (αυτό βέβαια ίσως είναι επειδή είμαι και λίγο βλάκας σ' αυτά τα θέματα). Πρέπει να έχεις υπόψη σου αδυναμίες, buffs, debuffs, στατιστικά και special abilities. Ακόμη, πρέπει να σκεφτείς αρκετά τον τύπο πανοπλίας και όπλου που θα χρησιμοποιήσεις για κάθε περίπτωση (προσοχή: τα σπαθιά δεν είναι απαραίτητα πιο δυνατά από τους δονητές, ούτε τα τόξα από τα ταμπόν)

Για να κλείσω αυτό το κείμενο, έχουμε να κάνουμε με ένα turn-based action-οειδές παιχνίδι, με αναφορές στη σειρά South Park (αν και μπορείς να το ευχαριστηθείς χωρίς να τη βλέπεις, αρκεί να έχεις την καφρίλα σου πρόχειρη), με πολλές αναφορές σε gay sex, εντερικές λειτουργίες παντός τύπου, αρκετό gore και γενικότερα σκηνικά τα οποία θα ήθελες να διαγράψεις από τη μνήμη σου. Δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις ως πρόγραμμα, οπότε κι εμείς που τα πισιά μας δεν είναι η τελευταία παράγραφος της τεχνολογίας μπορούμε να το ευχαριστηθούμε.

I call worth.


Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι


Τhe Answer is Not 42

And there's always another point of view

Άκρα του τάφου σιωπή, στο μπλογκ μας βασιλεύει και τα λοιπά και τα λοιπά..

Οι προσευχές σου εισακούστηκαν μοναδικέ μου αναγνώστη και ανέβηκε νέο κείμενο σ' αυτό το πράμα που αποφασίσαμε να λέμε μπλογκ. Αυτό που διαβάζεις γράφτηκε με αφορμή όλες τις διαφωνίες στις οποίες ο υποφαινόμενος συμμετείχε ή υπήρξε μάρτυρας. Και δυστυχώς ήταν πολλές. Παρότι είναι αδιαμφισβήτητα σημαντικό να έχεις άποψη για θέματα και να παίρνεις θέση, δε θα παραθέσω απόψεις ούτε θα προσπαθήσω να αποφασίσω ποιος είχε δίκιο κάθε φορά. Με απασχόλησε πολύ το γεγονός ότι πολύ συχνά κάποιος δε θα δεχόταν διαφορετικές απόψεις. "Τι εννοείς?" σε ακούω να ρωτάς..

Προφανώς και δε θεωρώ λογικό το να παίρνεις διαφορετική θέση για ένα θέμα ανά 3 λεπτά φυσιολογικό (αν και όλοι ξέρουμε κάποιον που το κάνει αυτό), ούτε μόλις ακούσεις μια διαφορετική άποψη από τη δική σου να "αλλαξοπιστίσεις". Δέχομαι να δεις τα πράγματα υπό διαφορετικό πρίσμα μετά από συζήτηση (αρκεί ο συνομιλητής σου να έχει φτάσει σε εκείνο το στάδιο της εξέλιξης που έχει αντιτακτούς αντίχειρες).

Θα ανοιχτεί εδώ μια μικρή παρένθεση η οποία θα αναλυθεί περαιτέρω στο μέλλον.
( ΝΑΙ. Έχε άποψη για όσα θέματα έχεις γνώσεις. Σωστή, λάθος, δικαίωμά σου. ΑΛΛΑ. Κανείς δεν ενδιαφέρεται να μάθει την άποψή σου. Αν δε σου ζητηθεί πάνω σε ένα θέμα ή αν δεν είσαι σε συζήτηση που ανταλλάσσονται απόψεις, είναι το ίδιο αδιάφορη με το γεγονός ότι η Πάολα άλλαξε λουκ- μη με κρίνεις, εμφανίζονται πολλά σκουπίδια στην αρχική μου στο facebook.)

Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση τον τελευταίο καιρό, αναγνώστη μου, είναι ο αριθμός των ανθρώπων που δε δέχονται πως υπάρχει και άλλη πλευρά σε ένα θέμα και που πιστεύουν ότι η δική τους άποψη δε μπορεί να αμφισβητηθεί και όταν αυτό γίνει, εκνευρίζονται. Ας είμεθα ρεαλιστές όμως, δεν είναι τόσο σπάνιο το φαινόμενο που περιέγραψα. Όταν συμβαίνει όμως και βλέπεις ανθρώπους οξυδερκείς, ανοιχτόμυαλους, που έχουν πράγματα να συνεισφέρουν, να αντιδρούν έτσι, ξαφνιάζεσαι.

 Πάντα θα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Κάποιες θα είναι σωστές, κάποιες λάθος. Κάποιες θα σ' αρέσουν, κάποιες όχι. Κάποιες θα σε εξοργίζουν, κάποιες θα περνούν αδιάφορες. Σημασία έχει να δεχτείς το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους δεν ταιριάζετε και το ότι διαφωνείτε σε κάποια πράγματα, δε σημαίνει ότι έχουν άδικο ή ότι είναι "κενοί".

Η αφορμή για όσα διάβασες είναι ένα κομμάτι των Raconteurs, το οποίο αφιερώνεται σε όλους εκείνους που υπήρξαν δυσάρεστες εκπλήξεις τον τελευταίο καιρό, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο Όπως και να 'χει, no hard feelings. Enjoy


Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.


The Answer is Not 42

Merry whatever-you-want

Αγαπητέ αναγνώστη,


Εδώ και κάτι λιγότερο από δύο μήνες λέμε να φτιάξουμε μια πλέιλιστ με τραγούδια και να την ανεβάσουμε εδώ. Ναι, τόσο αχαΐρευτα ρεμάλια είμαστε. Long story short, επιλέξαμε από κοινού τα τραγουδια για εκείνες τις δύσκολες ώρες, πολύ αργά το βράδυ (ή πολύ νωρίς το πρωί αν προτιμάς), που δεν είσαι πολύ στα καλά σου. Θεώρησέ το ένα καθυστερημένο δώρο Χριστουγέννων, από μας σ' εσένα. Καλή χρονιά, καλά μυαλά, καλή τύχη, καλά όλα (και δεν κάνω καν quote το Ρουβά αυτή τη στιγμή).


Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.


Gay for Johnny Depp & The Answer is Not 42

The Crow

   Πρόσφατα, ο The Answer Is Not 42, μου έκανε δώρο μία special edition του comic "The Crow", η οποία περιέχει όλα τα τεύχη συγκεντρωτικά. Έχοντας μόλις ολοκληρώσει την ανάγνωση έχω ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που έχεις όταν τελειώνεις ένα πολύ καλό βιβλίο ή μία ταινία που σου άρεσε πολύ και απλά δεν σου αρκεί. Εύχεσαι να είχε και pt 2, 3, 4 κ.ο.κ. για να τα ξεζουμίσεις όλα αυτή τη στιγμή. Περιμένοντας λοιπόν να κατέβει η ταινία αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο.

   Θα ξεκινήσω λέγοντας πως αυτή η δουλειά μου θύμισε γιατί τα graphic novels θεωρούνται τέχνη. Project που άρχισε το 1982, αποτελεί ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής. Πολύ καλοσχεδιασμένο, στη δημιουργία του οποίου δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου τεχνικά μέσα (ακόμη και τα πλαίσια με τους διαλόγους είναι γραμμένα στο χέρι).

   Το κοράκι υπάρχει από πολύ παλιά στις θρησκείες ως συμβολισμός (ο θεός που φέρνει τα όνειρα, ο προάγγελος του θανάτου, το πλάσμα που κατασπαράζει νεκρούς και ζωντανούς χωρίς διακρίσεις κτλ.). Σε αυτή την ιστορία, ο πρωταγωνιστής, επανέρχεται στη ζωή με τη βοήθεια ενός κορακιού, για να εκδικηθεί το βάναυσο και άδικο θάνατο της κοπέλας του και του ιδίου από μία συμμορία. Έτσι αρχίζει μία περιπλάνηση σε ασπρόμαυρο φόντο (ταιριάζει με το γενικότερο theme), που ξεκινάει από το θυμό, περνά μέσα από τον πόνο, τις ενοχές και τη θλίψη, για να καταλήξει στη συγχώρεση. Όχι των δολοφόνων, αλλά του εαυτού του, που δεν στάθηκε ικανός να βοηθήσει.

   Η πλοκή είναι ισομερισμένη ανάμεσα στις σκηνές δράσης και εσωτερικής ενδοσκόπησης του πρωταγωνιστή. Στη πρώτη περίπτωση, ο James O' Barr (συγγραφέας) χρησιμοποιεί, είτε την αργκό, είτε πιο "επικό" ύφος, που θυμίζει τη βίβλο και αναφέρεται σε αμαρτίες, τιμωρία και συγχώρεση. Στη δεύτερη περίπτωση τώρα, χρησιμοποιείται πιο λυρική γραφή, με αποσπάσματα από άλλους καλλιτέχνες που επηρέασαν τον δημιουργό, όπως οι Cure, Joy Division, Codeine, The Sound κτλ.(από μουσικό χώρο) αλλά και Rimbaud, Boudelaire, Verlaine, bataille (από το χώρο της ποίησης).

   Κλείνοντας, μία συλλογή που θα πρότεινα ανεπιφύλακτα σε όλους τους comic nerds (.....who am i kidding?Το έχετε διαβάσει μάλλον ήδη), αλλά και σε όλους όσους έχουν μία επαφή (ή επιθυμούν να αποκτήσουν) με αυτό το χώρο ή απλά ψάχνουν ένα δώρο για τα επερχόμενα Χριστούγεννα.

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

Gay for Johnny Depp

Επιστροφή στη φύση μου.

"Έχω βγάλει το κινητό απ' τη ζωή μου. Ζούμε στην εποχή της εικόνας και της πληροφορίας και όλοι βαριόμαστε να κάνουμε το οτιδήποτε. Έχουμε μάθει να μας τα δίνουν όλα έτοιμα, μασημένη τροφή. Δε σκεφτόμαστε καθόλου. Εσύ π.χ. ρε φίλε, πόσες φορές έχεις βγάλει τα σκουπίδια από το σπίτι χωρίς να έχεις να κάνεις άλλη δουλειά εκτός σπιτιού? Είναι κι αυτή η ζωή της πόλης, που σε πνίγει. Νιώθω την ανάγκη να φύγω, να πάω να μείνω στη φύση."

Αυτά ειπώθηκαν ευθαρσώς στη μούρη του νεαρού μπλόγκερ που γράφει αυτό το κείμενο, το βράδυ της Παρασκευής από έναν άλλο νεανία, λίγο μετά τη γνωριμία τους. Να σε προειδοποιήσω αναγνώστη μου, ότι ακολουθούν μεγάλες ποσότητες χολής. Πάρε τα μέτρα σου.

Αγαπητέ νέε που υποστηρίζεις τα παραπάνω και θα παραμείνεις ανώνυμος. Αρχικά μπράβο σου που μπορείς και ζεις χωρίς κινητό. Γλιτώνεις τόνους ακτινοβολίας που εμείς οι υπόλοιποι τρώμε. Δε θα μπορούσα να το κάνω. Μπράβο ακόμα που θες να ζήσεις στη φύση. Καθαρός αέρας και τα ρέστα. Ωστόσο, έχω ορισμένες ενστάσεις στα όσα μου είπες, οι οποίες θα εκφραστούν με ειρωνεία και χλευασμό. Buckle up, cause here we fuckin go.

Αρχικά, το μόνο που σε ρώτησα είναι αν ξέρεις τι ώρα είναι. Ίσως δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις αλλά μερικοί άνθρωποι μπορούν να ζήσουν χωρίς την απύθμενη σοφία σου. Επίσης, αποφασίσαμε κάποτε πως το να επιλέγεις να κάνεις τη ζωή σου δυσκολότερη είναι κουλ και επιθυμητό ενώ έλειπα? Σου έχει δοθεί η δυνατότητα να μπορείς να επικοινωνείς ανά πάσα στιγμή με όποιον θες και αποφασίζεις (να τονιστεί πως η πράξη αυτή είναι συνειδητή) να μην το εκμεταλλευτείς? Γιατί? Δε σ' αφήνουν σε ησυχία οι φανς? Ωστόσο, facebook, skype και ίντερνετ γενικότερα είναι οκ υποθέτω, γι' αυτό και έχεις προφίλ το οποίο δίνεις στα γκομενάκια..

Εδώ θα ήθελα να κάνω μια παράκληση στην επιτροπή βραβείων Νομπέλ (ναι, εκεί τονίζεται) να δώσουμε ένα βραβείο, ένα κάτι τέλος πάντων στο παιδί που συνειδητοποίησε πως ζει στην εποχή της εικόνας και της πληροφορίας. Δε θα σταθώ στο αν μας κάνει καλό ή κακό η "εικόνα", η "πληροφορία" και η εποχή τους. Αυτό θα το αποφασίσει ο καθένας για τον εαυτό του. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι το "δε σκεφτόμαστε". Δε σκεφτόμαστε. Σοβαρά? Να υποθέσω πως όταν επιλέγεις να βγεις από το σπίτι σου χρησιμοποιώντας την πόρτα, αντί για το παράθυρο στον τρίτο όροφο δε σκέφτεσαι. Επίσης, η επιστήμη πρέπει να προχωράει μόνη της. Αλλά, επειδή δε θέλω να είμαι άδικος, θα σου πω το εξής: βλαμμένοι άνθρωποι πάντα υπήρχαν, απλώς τώρα μπορούμε να τους εντοπίζουμε πιο εύκολα. Όσο για τη μασημένη τροφή, ναι έτσι είναι. Δεχόμαστε έτοιμες πληροφορίες και μπορούμε να τις επεξεργαστούμε άμεσα, γλιτώνοντας έτσι πολύτιμο χρόνο. Σα να λέμε τραγωδία. Τέλος, όποιος θέλει να "σκεφτεί" θα το κάνει σε οποιαδήποτε εποχή κι αν βρεθεί. Είτε είναι μπροστά από οθόνη λάπτοπ στις 6 το πρωί, είτε διαβάζει αριθμητική με κερί γιατί δεν έχει ανακαλυφθεί ο ηλεκτρισμός. Μάλλον δικό σου είναι το πρόβλημα.

Αυτό με τα σκουπίδια μ' άφησε μαλάκα. Καταρχάς, δεν είναι σωστό μέτρο βαρεμάρας, ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Αλλά μόνο και μόνο επειδή το ανέφερες θα το σχολιάσω. Το να βελτιστοποιείς τις ενέργειές σου, βάζοντας π.χ.τις δουλειές που έχεις να κάνεις σε μια σειρά και συνδυάζοντάς τις, έτσι ώστε να έχεις περισσότερο χρόνο να κάνεις πράγματα που θέλεις είναι ηλίθιο και δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνουν κάποιοι άνθρωποι. Είναι απείρως πιο έξυπνο να βγεις 4 φορές τη μέρα απ' το σπίτι σου και να κάνεις ισάριθμες διαδρομές για να πετάξεις τα σκουπίδια, να βγάλεις το σκύλο βόλτα, να ψωνίσεις, να πας για καφέ σ' ένα φίλο, να πληρώσεις λογαριασμούς. Τώρα διακρίνω ξεκάθαρα τη λογική του όλου θέματος. Μάθε τη διαφορά μεταξύ του βαριέμαι να κάνω κάτι και του έχω να κάνω τόσα πολλά που αν δεν οργανωθώ δε θα προλάβω ούτε με αίτηση. Επειδή εγώ κι εσύ δεν έχουμε να κάνουμε 10.000 πράγματα κάθε μέρα, δεν ισχύει το ίδιο και για τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Nα ξεκαθαρίσω κάτι. Όταν ακούω "να ζήσω στη φύση" δε σκέφτομαι ένα ήρεμο σπίτι με κήπο σε προάστιο. Καταλαβαίνω χωριό στην Πίνδο ή ακριτικό νησί που το χειμώνα έχει 300 κατοίκους. Αυτό για να μην παρεξηγούμαστε. Επειδή έχει τραβήξει πολύ το κείμενο, θα σου πω να σκεφτείς το εξής. Πόσο πιστεύεις ότι θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς ίντερνετ, έτοιμο φαγητό (σουβλάκια, πίτσες, μπεργκερ κλπ) και κεντρική θέρμανση σ' ένα μέρος με ακραίες καιρικές συνθήκες? Τώρα αν εσύ με το "φύση" εννοείς να έχεις ένα σπίτι με κήπο σ' ένα μέρος με δέντρα και καλό καιρό all year round, αγνόησε αυτή την παράγραφο

Ωστόσο, αυτό που με εκνεύρισε περισσότερο με την πάρτη σου, είναι ότι μου τα είπες όλα αυτά 5 λεπτά αφού γνωριστήκαμε, χωρίς καν να σε ρωτήσω. Για ποιο λόγο? Περίμενες να σε χαϊδέψω πίσω από τ' αυτιά και να σου δώσω μπισκότο? Να ενθουσιαστώ που είσαι τόσο σοφιστικέ, "ψαγμένο" και εναλλακτικό άτομο? Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να έχουν μια κοσμοθεωρία, κάποια πιστεύω και να είναι περήφανοι γι' αυτά, ασχέτως με το αν είναι σωστά ή όχι. Αλλά τη στιγμή που αρχίζεις και διαφημίζεις τα προαναφερθέντα πιστεύω, έχεις κερδίσει την αντιπάθεια και τον εμπαιγμό μου.


Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.


The Answer is Not 42