"Έχω βγάλει το κινητό απ' τη ζωή μου. Ζούμε στην εποχή της εικόνας και της πληροφορίας και όλοι βαριόμαστε να κάνουμε το οτιδήποτε. Έχουμε μάθει να μας τα δίνουν όλα έτοιμα, μασημένη τροφή. Δε σκεφτόμαστε καθόλου. Εσύ π.χ. ρε φίλε, πόσες φορές έχεις βγάλει τα σκουπίδια από το σπίτι χωρίς να έχεις να κάνεις άλλη δουλειά εκτός σπιτιού? Είναι κι αυτή η ζωή της πόλης, που σε πνίγει. Νιώθω την ανάγκη να φύγω, να πάω να μείνω στη φύση."
Αυτά ειπώθηκαν ευθαρσώς στη μούρη του νεαρού μπλόγκερ που γράφει αυτό το κείμενο, το βράδυ της Παρασκευής από έναν άλλο νεανία, λίγο μετά τη γνωριμία τους. Να σε προειδοποιήσω αναγνώστη μου, ότι ακολουθούν μεγάλες ποσότητες χολής. Πάρε τα μέτρα σου.
Αγαπητέ νέε που υποστηρίζεις τα παραπάνω και θα παραμείνεις ανώνυμος. Αρχικά μπράβο σου που μπορείς και ζεις χωρίς κινητό. Γλιτώνεις τόνους ακτινοβολίας που εμείς οι υπόλοιποι τρώμε. Δε θα μπορούσα να το κάνω. Μπράβο ακόμα που θες να ζήσεις στη φύση. Καθαρός αέρας και τα ρέστα. Ωστόσο, έχω ορισμένες ενστάσεις στα όσα μου είπες, οι οποίες θα εκφραστούν με ειρωνεία και χλευασμό. Buckle up, cause here we fuckin go.
Αρχικά, το μόνο που σε ρώτησα είναι αν ξέρεις τι ώρα είναι. Ίσως δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις αλλά μερικοί άνθρωποι μπορούν να ζήσουν χωρίς την απύθμενη σοφία σου. Επίσης, αποφασίσαμε κάποτε πως το να επιλέγεις να κάνεις τη ζωή σου δυσκολότερη είναι κουλ και επιθυμητό ενώ έλειπα? Σου έχει δοθεί η δυνατότητα να μπορείς να επικοινωνείς ανά πάσα στιγμή με όποιον θες και αποφασίζεις (να τονιστεί πως η πράξη αυτή είναι συνειδητή) να μην το εκμεταλλευτείς? Γιατί? Δε σ' αφήνουν σε ησυχία οι φανς? Ωστόσο, facebook, skype και ίντερνετ γενικότερα είναι οκ υποθέτω, γι' αυτό και έχεις προφίλ το οποίο δίνεις στα γκομενάκια..
Εδώ θα ήθελα να κάνω μια παράκληση στην επιτροπή βραβείων Νομπέλ (ναι, εκεί τονίζεται) να δώσουμε ένα βραβείο, ένα κάτι τέλος πάντων στο παιδί που συνειδητοποίησε πως ζει στην εποχή της εικόνας και της πληροφορίας. Δε θα σταθώ στο αν μας κάνει καλό ή κακό η "εικόνα", η "πληροφορία" και η εποχή τους. Αυτό θα το αποφασίσει ο καθένας για τον εαυτό του. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι το "δε σκεφτόμαστε". Δε σκεφτόμαστε. Σοβαρά? Να υποθέσω πως όταν επιλέγεις να βγεις από το σπίτι σου χρησιμοποιώντας την πόρτα, αντί για το παράθυρο στον τρίτο όροφο δε σκέφτεσαι. Επίσης, η επιστήμη πρέπει να προχωράει μόνη της. Αλλά, επειδή δε θέλω να είμαι άδικος, θα σου πω το εξής: βλαμμένοι άνθρωποι πάντα υπήρχαν, απλώς τώρα μπορούμε να τους εντοπίζουμε πιο εύκολα. Όσο για τη μασημένη τροφή, ναι έτσι είναι. Δεχόμαστε έτοιμες πληροφορίες και μπορούμε να τις επεξεργαστούμε άμεσα, γλιτώνοντας έτσι πολύτιμο χρόνο. Σα να λέμε τραγωδία. Τέλος, όποιος θέλει να "σκεφτεί" θα το κάνει σε οποιαδήποτε εποχή κι αν βρεθεί. Είτε είναι μπροστά από οθόνη λάπτοπ στις 6 το πρωί, είτε διαβάζει αριθμητική με κερί γιατί δεν έχει ανακαλυφθεί ο ηλεκτρισμός. Μάλλον δικό σου είναι το πρόβλημα.
Αυτό με τα σκουπίδια μ' άφησε μαλάκα. Καταρχάς, δεν είναι σωστό μέτρο βαρεμάρας, ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Αλλά μόνο και μόνο επειδή το ανέφερες θα το σχολιάσω. Το να βελτιστοποιείς τις ενέργειές σου, βάζοντας π.χ.τις δουλειές που έχεις να κάνεις σε μια σειρά και συνδυάζοντάς τις, έτσι ώστε να έχεις περισσότερο χρόνο να κάνεις πράγματα που θέλεις είναι ηλίθιο και δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνουν κάποιοι άνθρωποι. Είναι απείρως πιο έξυπνο να βγεις 4 φορές τη μέρα απ' το σπίτι σου και να κάνεις ισάριθμες διαδρομές για να πετάξεις τα σκουπίδια, να βγάλεις το σκύλο βόλτα, να ψωνίσεις, να πας για καφέ σ' ένα φίλο, να πληρώσεις λογαριασμούς. Τώρα διακρίνω ξεκάθαρα τη λογική του όλου θέματος. Μάθε τη διαφορά μεταξύ του βαριέμαι να κάνω κάτι και του έχω να κάνω τόσα πολλά που αν δεν οργανωθώ δε θα προλάβω ούτε με αίτηση. Επειδή εγώ κι εσύ δεν έχουμε να κάνουμε 10.000 πράγματα κάθε μέρα, δεν ισχύει το ίδιο και για τους υπόλοιπους ανθρώπους.
Nα ξεκαθαρίσω κάτι. Όταν ακούω "να ζήσω στη φύση" δε σκέφτομαι ένα ήρεμο σπίτι με κήπο σε προάστιο. Καταλαβαίνω χωριό στην Πίνδο ή ακριτικό νησί που το χειμώνα έχει 300 κατοίκους. Αυτό για να μην παρεξηγούμαστε. Επειδή έχει τραβήξει πολύ το κείμενο, θα σου πω να σκεφτείς το εξής. Πόσο πιστεύεις ότι θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς ίντερνετ, έτοιμο φαγητό (σουβλάκια, πίτσες, μπεργκερ κλπ) και κεντρική θέρμανση σ' ένα μέρος με ακραίες καιρικές συνθήκες? Τώρα αν εσύ με το "φύση" εννοείς να έχεις ένα σπίτι με κήπο σ' ένα μέρος με δέντρα και καλό καιρό all year round, αγνόησε αυτή την παράγραφο
Ωστόσο, αυτό που με εκνεύρισε περισσότερο με την πάρτη σου, είναι ότι μου τα είπες όλα αυτά 5 λεπτά αφού γνωριστήκαμε, χωρίς καν να σε ρωτήσω. Για ποιο λόγο? Περίμενες να σε χαϊδέψω πίσω από τ' αυτιά και να σου δώσω μπισκότο? Να ενθουσιαστώ που είσαι τόσο σοφιστικέ, "ψαγμένο" και εναλλακτικό άτομο? Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να έχουν μια κοσμοθεωρία, κάποια πιστεύω και να είναι περήφανοι γι' αυτά, ασχέτως με το αν είναι σωστά ή όχι. Αλλά τη στιγμή που αρχίζεις και διαφημίζεις τα προαναφερθέντα πιστεύω, έχεις κερδίσει την αντιπάθεια και τον εμπαιγμό μου.
Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.
The Answer is Not 42
Αυτά ειπώθηκαν ευθαρσώς στη μούρη του νεαρού μπλόγκερ που γράφει αυτό το κείμενο, το βράδυ της Παρασκευής από έναν άλλο νεανία, λίγο μετά τη γνωριμία τους. Να σε προειδοποιήσω αναγνώστη μου, ότι ακολουθούν μεγάλες ποσότητες χολής. Πάρε τα μέτρα σου.
Αγαπητέ νέε που υποστηρίζεις τα παραπάνω και θα παραμείνεις ανώνυμος. Αρχικά μπράβο σου που μπορείς και ζεις χωρίς κινητό. Γλιτώνεις τόνους ακτινοβολίας που εμείς οι υπόλοιποι τρώμε. Δε θα μπορούσα να το κάνω. Μπράβο ακόμα που θες να ζήσεις στη φύση. Καθαρός αέρας και τα ρέστα. Ωστόσο, έχω ορισμένες ενστάσεις στα όσα μου είπες, οι οποίες θα εκφραστούν με ειρωνεία και χλευασμό. Buckle up, cause here we fuckin go.
Αρχικά, το μόνο που σε ρώτησα είναι αν ξέρεις τι ώρα είναι. Ίσως δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις αλλά μερικοί άνθρωποι μπορούν να ζήσουν χωρίς την απύθμενη σοφία σου. Επίσης, αποφασίσαμε κάποτε πως το να επιλέγεις να κάνεις τη ζωή σου δυσκολότερη είναι κουλ και επιθυμητό ενώ έλειπα? Σου έχει δοθεί η δυνατότητα να μπορείς να επικοινωνείς ανά πάσα στιγμή με όποιον θες και αποφασίζεις (να τονιστεί πως η πράξη αυτή είναι συνειδητή) να μην το εκμεταλλευτείς? Γιατί? Δε σ' αφήνουν σε ησυχία οι φανς? Ωστόσο, facebook, skype και ίντερνετ γενικότερα είναι οκ υποθέτω, γι' αυτό και έχεις προφίλ το οποίο δίνεις στα γκομενάκια..
Εδώ θα ήθελα να κάνω μια παράκληση στην επιτροπή βραβείων Νομπέλ (ναι, εκεί τονίζεται) να δώσουμε ένα βραβείο, ένα κάτι τέλος πάντων στο παιδί που συνειδητοποίησε πως ζει στην εποχή της εικόνας και της πληροφορίας. Δε θα σταθώ στο αν μας κάνει καλό ή κακό η "εικόνα", η "πληροφορία" και η εποχή τους. Αυτό θα το αποφασίσει ο καθένας για τον εαυτό του. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι το "δε σκεφτόμαστε". Δε σκεφτόμαστε. Σοβαρά? Να υποθέσω πως όταν επιλέγεις να βγεις από το σπίτι σου χρησιμοποιώντας την πόρτα, αντί για το παράθυρο στον τρίτο όροφο δε σκέφτεσαι. Επίσης, η επιστήμη πρέπει να προχωράει μόνη της. Αλλά, επειδή δε θέλω να είμαι άδικος, θα σου πω το εξής: βλαμμένοι άνθρωποι πάντα υπήρχαν, απλώς τώρα μπορούμε να τους εντοπίζουμε πιο εύκολα. Όσο για τη μασημένη τροφή, ναι έτσι είναι. Δεχόμαστε έτοιμες πληροφορίες και μπορούμε να τις επεξεργαστούμε άμεσα, γλιτώνοντας έτσι πολύτιμο χρόνο. Σα να λέμε τραγωδία. Τέλος, όποιος θέλει να "σκεφτεί" θα το κάνει σε οποιαδήποτε εποχή κι αν βρεθεί. Είτε είναι μπροστά από οθόνη λάπτοπ στις 6 το πρωί, είτε διαβάζει αριθμητική με κερί γιατί δεν έχει ανακαλυφθεί ο ηλεκτρισμός. Μάλλον δικό σου είναι το πρόβλημα.
Αυτό με τα σκουπίδια μ' άφησε μαλάκα. Καταρχάς, δεν είναι σωστό μέτρο βαρεμάρας, ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Αλλά μόνο και μόνο επειδή το ανέφερες θα το σχολιάσω. Το να βελτιστοποιείς τις ενέργειές σου, βάζοντας π.χ.τις δουλειές που έχεις να κάνεις σε μια σειρά και συνδυάζοντάς τις, έτσι ώστε να έχεις περισσότερο χρόνο να κάνεις πράγματα που θέλεις είναι ηλίθιο και δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνουν κάποιοι άνθρωποι. Είναι απείρως πιο έξυπνο να βγεις 4 φορές τη μέρα απ' το σπίτι σου και να κάνεις ισάριθμες διαδρομές για να πετάξεις τα σκουπίδια, να βγάλεις το σκύλο βόλτα, να ψωνίσεις, να πας για καφέ σ' ένα φίλο, να πληρώσεις λογαριασμούς. Τώρα διακρίνω ξεκάθαρα τη λογική του όλου θέματος. Μάθε τη διαφορά μεταξύ του βαριέμαι να κάνω κάτι και του έχω να κάνω τόσα πολλά που αν δεν οργανωθώ δε θα προλάβω ούτε με αίτηση. Επειδή εγώ κι εσύ δεν έχουμε να κάνουμε 10.000 πράγματα κάθε μέρα, δεν ισχύει το ίδιο και για τους υπόλοιπους ανθρώπους.
Nα ξεκαθαρίσω κάτι. Όταν ακούω "να ζήσω στη φύση" δε σκέφτομαι ένα ήρεμο σπίτι με κήπο σε προάστιο. Καταλαβαίνω χωριό στην Πίνδο ή ακριτικό νησί που το χειμώνα έχει 300 κατοίκους. Αυτό για να μην παρεξηγούμαστε. Επειδή έχει τραβήξει πολύ το κείμενο, θα σου πω να σκεφτείς το εξής. Πόσο πιστεύεις ότι θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς ίντερνετ, έτοιμο φαγητό (σουβλάκια, πίτσες, μπεργκερ κλπ) και κεντρική θέρμανση σ' ένα μέρος με ακραίες καιρικές συνθήκες? Τώρα αν εσύ με το "φύση" εννοείς να έχεις ένα σπίτι με κήπο σ' ένα μέρος με δέντρα και καλό καιρό all year round, αγνόησε αυτή την παράγραφο
Ωστόσο, αυτό που με εκνεύρισε περισσότερο με την πάρτη σου, είναι ότι μου τα είπες όλα αυτά 5 λεπτά αφού γνωριστήκαμε, χωρίς καν να σε ρωτήσω. Για ποιο λόγο? Περίμενες να σε χαϊδέψω πίσω από τ' αυτιά και να σου δώσω μπισκότο? Να ενθουσιαστώ που είσαι τόσο σοφιστικέ, "ψαγμένο" και εναλλακτικό άτομο? Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να έχουν μια κοσμοθεωρία, κάποια πιστεύω και να είναι περήφανοι γι' αυτά, ασχέτως με το αν είναι σωστά ή όχι. Αλλά τη στιγμή που αρχίζεις και διαφημίζεις τα προαναφερθέντα πιστεύω, έχεις κερδίσει την αντιπάθεια και τον εμπαιγμό μου.
Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.
The Answer is Not 42
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου