Θυμάται κανείς το πρώτο άρθρο αυτού του blog άραγε? Φυσικά και όχι :p. Ένα μικρό flashback λοιπόν.
" -Ρε, θέλω καιρό τώρα να κάνω ένα μπλογκ.
-Κ' εγώ ρε, αλλά δεν ξέρω τι να γράφω.
-Τα βρίσκεις στην πορεία αυτά.
-Ψήσου ν' ανοίξουμε ένα μαζί.
-Μέσα all the way.
-Οκ. Το στήνουμε, αλλά θα γελάει ο κόσμος μαζί μας.
-Τέλεια.
σ.σ. (τυχόν γαργαλιστικές λεπτομέρειες απουσιάζουν) "
Κάπως έτσι ξεκίνησε λοιπόν αυτός ο ιστότοπος. Τι είναι όμως αυτό που τον κρατά ακόμη ζωντανό? Οι λόγοι είναι πολλοί αλλά θέλω να αναφερθώ ενδεικτικά στους 2 πιο σημαντικούς κατά τη γνώμη μου και να εστιάσω στον δεύτερο.
Αρχικά, το blog μπορεί να λειτουργήσει ως πόλος αποφόρτισης από τα καθημερινά άγχη και προβλήματα. Το ίντερνετ δεν είναι βέβαια το μέρος για να εναποθέσεις τις πολύ προσωπικές σου σκέψεις ή προβληματισμούς. Όσον αφορά όμως θέματα γενικού ενδιαφέροντος ή ζητήματα της καθημερινότητας μπορεί να βοηθήσει σημαντικά. Ο Καζαντζάκης σε νεαρή ηλικία γνώρισε έναν έρωτα που αργότερα γύρισε να τον στοιχειώσει. Ο ίδιος είπε πως αφού κάθισε και αποτύπωσε τις σκέψεις του στο βιβλίο Όφις και Κρίνο (δες κριτική του βιβλίου εδώ) έπαψε να τον απασχολεί. Ήταν σαν να αιχμαλώτισε τη θλίψη του στο χαρτί.
Ο δεύτερος και πιο βασικός λόγος τώρα. Τροφή για σκέψη. Όλες οι φευγαλέες ιδέες που περνάνε από το μυαλό σου κατά τη διάρκεια της ημέρας αποτελούν πλέον εν δυνάμει άρθρα. Σπαταλάς λίγο από το χρόνο σου για να τις σκεφτείς περαιτέρω. Κάποιος τώρα θα ρωτήσει : "Καλά χρειάζεσαι ένα blog να σε παρακινεί να σκεφτείς?". Η απάντηση είναι προφανώς και όχι. Το θέμα είναι πως παλαιότερα, όταν δεν υπήρχε η τηλεόραση, το ίντερνετ, το τηλέφωνο κτλ. οι άνθρωποι έγραφαν περισσότερο. Σημείωναν κάτι.Το ξαναδιάβαζαν. Το άλλαζαν λίγο όπου δεν τους άρεσε. Αυτό βέβαια, τις περισσότερες φορές, μπορεί να μην επέφερε κάτι αξιοσημείωτο, αλλά εάν υπήρχε κάτι που άξιζε να γραφτεί είχε περισσότερες πιθανότητες να γραφτεί απ' ότι στην εποχή μας. Πλέον, ο μέσος άνθρωπος δεν αναλύει παραπάνω μία αρχική ιδέα. Περιορίζεται σε ένα gag, ένα twit ή μία δημοσίευση στο facebook που θα πιάσει 2-3 γραμμές και αντίστοιχα ικανοποιείται με τα like που μαζεύει. Σπάνια κάποιος προσπαθεί να φτάσει στην πραγματική ουσία. Να φτάσει μέχρι το τέρμα.
Η συμβουλή μου λοιπόν, φίλε αναγνώστη, είναι άνοιξε ένα blog για αρχή. Στη συνέχεια εγκαινίασε ένα τετράδιο. Μην το δείξεις σε κανέναν. Δεν γράφεις για να δειχθείς. Δεν γράφεις για να εκδοθείς. Δεν γράφεις για τους άλλους. Γράψε γιατί το έχεις ανάγκη.
Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.
Gay for Johnny Depp
" -Ρε, θέλω καιρό τώρα να κάνω ένα μπλογκ.
-Κ' εγώ ρε, αλλά δεν ξέρω τι να γράφω.
-Τα βρίσκεις στην πορεία αυτά.
-Ψήσου ν' ανοίξουμε ένα μαζί.
-Μέσα all the way.
-Οκ. Το στήνουμε, αλλά θα γελάει ο κόσμος μαζί μας.
-Τέλεια.
σ.σ. (τυχόν γαργαλιστικές λεπτομέρειες απουσιάζουν) "
Κάπως έτσι ξεκίνησε λοιπόν αυτός ο ιστότοπος. Τι είναι όμως αυτό που τον κρατά ακόμη ζωντανό? Οι λόγοι είναι πολλοί αλλά θέλω να αναφερθώ ενδεικτικά στους 2 πιο σημαντικούς κατά τη γνώμη μου και να εστιάσω στον δεύτερο.
Αρχικά, το blog μπορεί να λειτουργήσει ως πόλος αποφόρτισης από τα καθημερινά άγχη και προβλήματα. Το ίντερνετ δεν είναι βέβαια το μέρος για να εναποθέσεις τις πολύ προσωπικές σου σκέψεις ή προβληματισμούς. Όσον αφορά όμως θέματα γενικού ενδιαφέροντος ή ζητήματα της καθημερινότητας μπορεί να βοηθήσει σημαντικά. Ο Καζαντζάκης σε νεαρή ηλικία γνώρισε έναν έρωτα που αργότερα γύρισε να τον στοιχειώσει. Ο ίδιος είπε πως αφού κάθισε και αποτύπωσε τις σκέψεις του στο βιβλίο Όφις και Κρίνο (δες κριτική του βιβλίου εδώ) έπαψε να τον απασχολεί. Ήταν σαν να αιχμαλώτισε τη θλίψη του στο χαρτί.
Ο δεύτερος και πιο βασικός λόγος τώρα. Τροφή για σκέψη. Όλες οι φευγαλέες ιδέες που περνάνε από το μυαλό σου κατά τη διάρκεια της ημέρας αποτελούν πλέον εν δυνάμει άρθρα. Σπαταλάς λίγο από το χρόνο σου για να τις σκεφτείς περαιτέρω. Κάποιος τώρα θα ρωτήσει : "Καλά χρειάζεσαι ένα blog να σε παρακινεί να σκεφτείς?". Η απάντηση είναι προφανώς και όχι. Το θέμα είναι πως παλαιότερα, όταν δεν υπήρχε η τηλεόραση, το ίντερνετ, το τηλέφωνο κτλ. οι άνθρωποι έγραφαν περισσότερο. Σημείωναν κάτι.Το ξαναδιάβαζαν. Το άλλαζαν λίγο όπου δεν τους άρεσε. Αυτό βέβαια, τις περισσότερες φορές, μπορεί να μην επέφερε κάτι αξιοσημείωτο, αλλά εάν υπήρχε κάτι που άξιζε να γραφτεί είχε περισσότερες πιθανότητες να γραφτεί απ' ότι στην εποχή μας. Πλέον, ο μέσος άνθρωπος δεν αναλύει παραπάνω μία αρχική ιδέα. Περιορίζεται σε ένα gag, ένα twit ή μία δημοσίευση στο facebook που θα πιάσει 2-3 γραμμές και αντίστοιχα ικανοποιείται με τα like που μαζεύει. Σπάνια κάποιος προσπαθεί να φτάσει στην πραγματική ουσία. Να φτάσει μέχρι το τέρμα.
Η συμβουλή μου λοιπόν, φίλε αναγνώστη, είναι άνοιξε ένα blog για αρχή. Στη συνέχεια εγκαινίασε ένα τετράδιο. Μην το δείξεις σε κανέναν. Δεν γράφεις για να δειχθείς. Δεν γράφεις για να εκδοθείς. Δεν γράφεις για τους άλλους. Γράψε γιατί το έχεις ανάγκη.
Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.
Gay for Johnny Depp
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου