Ε όχι ρε παιδιά, αν είναι δυναμόν..

Πρόσφατα πήρε το μάτι μου ένα άρθρο της Λίφο για μια τύπισσα που είχε μπει κρυφά στο προφίλ που είχε στο φέισμπουκ ο γκόμενός της και είδε ότι την κεράτωνε με πολλές διαφορετικές γυναίκες. Ακολούθησε χωρισμός, αφού του άλλαξε κωδικούς κλπ κλπ.. Οκ, άλλη μια ιστορία για το πως οι άντρες είμεθα αναίσθητα (και αναίσχυντα) γουρούνια, αν και είχα κάποιες διαφωνίες με το όλο θέμα. Και μετά, ήρθε το χάος όταν διάβασα τα σχόλια. So this is me vs the world.

Αρχίζω με το άρθρο:
1) Η βάση πάνω στην οποία χτίζονται όλες οι ανθρώπινες σχέσεις είναι η εμπιστοσύνη. Αν δε μπορεις να εμπιστεύεσαι κάποιον για τους χ ψ λόγους, τον απομακρύνεις απο κοντά σου. Αν η αγαπητή φίλη εμπιστευόταν το αγόρι της, δε θα ένιωθε την ανάγκη να μπει κρυφά στο προφίλ του και να δει τι λέει με τον κόσμο. Σε καμία περίπτωση δε δικαιολογώ την απιστία, κάθε άλλο. Ξέρω πως είναι να χάνεις μέσα σε λίγα λεπτά την -μέχρι τότε- ακράδαντη εμπιστοσύνη που είχες σε κάποιο άτομο. Αλλά το να εισχωρείς δίχως άδεια στην προσωπική ζωή κάποιου (οποιος κ αν είναι αυτός) σε κάνει, αν όχι χειρότερο, ίδιο με αυτόν. Αλληλοπροδοθήκατε, αν βγάζει νόημα αυτή η λέξη. Κατ' εμέ, δεν έχει σημασία ποιος το έκανε πρώτος, και οι δυο πλέον στον ίδιο βούρκο κολυμπάτε.

2) Είχε γράψει κάτι του τύπου "γλίτωσα έτσι άλλη μια ερωτική απογοήτευση". Επ' αυτού δεν έχω να πω κάτι. με κάλυψε το Click. Το ηθικό δίδαγμα της ταινίας (ναι έχει ηθικό δίδαγμα) είναι το εξής. ΟΛΑ είναι μέρος της ζωής. Καλά, κακά, όλα. Δε θα ξαναγράψω το "Θέλει αρετή και τόλμη η αποτυχία" όμως. Ο σκοπός αυτού του κειμένου είναι το κράξιμο.

3)Του άλλαξε τους κωδικούς. Σοβαρά? Το κάνουν αυτό ενήλικοι άνθρωποι ως μορφή εκδίκησης? Δεν ξέρω τι να πω, πραγματικά. Και δε συμβαίνει συχνά αυτό. Η ανωριμότητά της με ξεπερνάει. Και απ' ότι κατάλαβα από το κείμενο, πρέπει να είναι πάνω από 25 ως 35. Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι τον Dr. Sheldon Cooper, ο οποίος, σε μια στιγμή αγανάκτησης, είχε πει: "I weep for humanity". Αυτό.

Και τώρα επί των σχολίων:
1) "Μπράβο φιλενάδα, καλά έκανες. Μη νιώθεις τύψεις. Κανένα έλεος στα γουρούνια." Σοβαρά τώρα? Τα λένε άνθρωποι ακόμα αυτά? Σε (υποτίθεται) νεανική εφημερίδα?!? Μου θυμίζουν κάτι 50άρες που είναι μόνες τους με 150 γάτες, καπνίζουν σα φουγάρα και η τελευταία φορά που είδαν αρσενικό άνθρωπο γυμνό ήταν σε βάφτιση.

2) Αν και δε θυμάμαι ακριβώς τι έλεγαν, υπήρχαν οι κλασσικοί γλύφτες: "Εγώ δε θα έκανα ποτέ κάτι τέτοιο", "Καλά του έκανες" "Κάτι τέτοιοι μας βγάζουν κακό όνομα (σ' εμάς τα καλά παιδιά)"*εμετός*. Δε λέω πως δεν υπάρχουν τα λεγόμενα "καλά παιδιά". Αλλά χαρακτηριστικό τους είναι και η έλλειψη αυτοπροβολής. Just saying..

Κι επειδή είμαι σίγουρος ότι πολλοί ακονίζετε τα τσεκούρια σας, οπλίζετε τα ντουφέκια των παππούδων σας, παίρνετε τηλέφωνο πληρωμένους δολοφόνους κλπ, να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Δε δικαιολογώ την απιστία, σε καμία περίπτωση. Δεν αντέχω όμως και τις attention whores. Και το να βγαίνεις στο σάιτ ενός περιοδικού, έστω και ανώνυμα, και να γράφεις το προσωπικό σου δράμα, σε κατατάσσει σ αυτή την κατηγορία και αυτόματα κερδίζεις την αντιπάθεια ενός άγνωστου μπλόγκερ. Άντε και καλά μας μυαλά.

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

The Answer Is Not 42

Θέλει αρετή και τόλμη η αποτυχία

Πέρασε αρκετός καιρός από το τελευταίο κείμενο. Κάτι η εξεταστική, κάτι η επιστροφή σ' ένα είδος ρουτίνας, η όρεξη για γράψιμο είχαν πάει για μπύρες στην αμμουδιά. Ένιωθα την ανάγκη να γράψω όμως, αφενός γιατί ο Gay for Johnny Depp το είχε πάρει πάνω του το μπλογκ και αφετέρου γιατί όντας κλεισμένος στο σπίτι, μάζευα ψυχολογικά από παντού. Κάτι επίκαιρο, κάτι με το οποίο θα ταυτιστεί κόσμος, κάτι που να με απασχολεί αυτό τον καιρό, κάτι μπας και αυξηθούν τα views... Έτσι προέκυψε αυτό που διαβάζεις τώρα, μοναδικέ μου αναγνώστη.


Ποιος δεν έχει γνωρίσει την αποτυχία? Κάποιος είχε πει πως "αυτός που δεν απέτυχε ποτέ , δε δοκίμασε ποτέ" ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Από μικροί μας μάθαιναν να μισούμε την αποτυχία, ότι είναι επιζήμια και δε μας προσφέρει κάτι. Και φυσικά τα πιστεύαμε όλα αυτά.


Δε λέω πως είναι κακό να προσπαθείς να είσαι καλός σε κάτι, ίσα ίσα. Το θέμα είναι τι κάνεις όταν συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι αρκετά καλός. Ακολουθεί απόσπασμα από άρθρο του ηγέτη Coldheat:
"Είναι βάναυσο να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου και να καταλαβαίνεις την περατότητα σου. Το να χάνεις το ένα πράγμα στο οποίο πίστευες και εσύ και οι άλλοι ότι είσαι καλός είναι πραγματικά χτύπημα κάτω απ'την ζώνη. Νιώθεις ότι χάνεις τον εαυτό σου και τον σκοπό σου... "
Σοφά και αληθινά λόγια. Καταλαβαίνω ότι όταν π.χ. διαβάζεις 5 μέρες για ένα μάθημα της εξεταστικής και κόβεσαι, νευριάζεις, στενοχωριέσαι και σκέφτεσαι αν τελικά άξιζαν όλες αυτές οι ώρες που επένδυσες στο μάθημα. Ή όταν διαβάζεις ένα χρόνο για να περάσεις σε μια σχολή και για οποιοδήποτε λόγο δεν το καταφέρνεις, εκεί είναι τα ίδια συναισθήματα πολλαπλασιασμένα επί 100. Εσύ, αναγνώστη, πόσες φορές τον τελευταίο χρόνο σκέφτηκες να τα παρατήσεις, έστω και προσωρινά, μετά από μια αποτυχία σε κάποιον τομέα της ζωής σου?


Από την ομολογουμένως λίγη εμπειρία που έχω μαζέψει τα χρόνια που ζω σ αυτόν τον πλανήτη, έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα:

1) Η δύναμη του χαρακτήρα κάποιου φαίνεται στο πως διαχειρίζεται τις αποτυχίες στη ζωή του. Ο οποιοσδήποτε μπορεί είναι νικητής. Να κάθεται στην κορυφή του βουνού και να κοιτάζει όλους του υπόλοιπους που παλεύουν να το ανεβούν. Δε χρειάζεται ιδιαίτερες ικανότητες. Αντιθέτως, ο άνθρωπος που κοιτάει το βουνό από τη βάση του και σκέφτεται "Let's get this shit DONE" και παρότι θα φάει τα μούτρα του όσο ανεβαίνει, κάθε φορά θα σηκώνεται και θα συνεχίζει να σκαρφαλώνει, αν και θα ήταν ευκολότερο απλώς να μείνει εκεί που είναι, αυτός είναι δυνατός.

2) Από τις αποτυχίες βγαίνεις συχνά πιο δυνατός και πάντα πιο σοφός. Γίνεται μαλακία. Σε παίρνει από κάτω, πράγμα λογικό (εκτός κ αν είσαι ένα αναίσθητο γουρούνι, οπότε teach me). Αν κάνεις την έξυπνη κίνηση και κάτσεις ψύχραιμα να σκεφτείς τι πήγε λάθος, καταλαβαίνεις τα λάθη σου και αυτόματα μειώνονται οι πιθανότητες να τα επαναλάβεις. Αν όχι, welcome to the club.

3) Το πλέον κλασσικό. Μπορεί πίσω από το μεταφορικό τοίχο που μόλις μεταφορικά δεν κουτούλησες, αφού είχαν προηγηθεί 10000 άλλοι, να κρύβεται ο μεγαλύτερος μεταφορικός θησαυρός του κόσμου. Και δεν τον βρήκες, γιατί αντί να βρεις τις cojones να πέσεις πάνω στο ντουβάρι που είναι ανάμεσα σε σένα και σ' αυτά που θες, γύρισες πλάτη και άρχισες να σφυρίζεις ανέμελα, μέχρι να σκάσεις με το κεφάλι στον επόμενο τοίχο.


Αν ο Thomas Edison είχε σταματήσει να προσπαθεί να κατασκευάσει τον ηλεκτρικό λαμπτήρα, πιθανότατα θα το είχε κάνει κάποιος άλλος και τα πράγματα δε θα ήταν πολύ διαφορετικά σήμερα. Ωστόσο άλλος θα είχε αφήσει το όνομά του στην ιστορία και για τον Edison όλα θα ήταν διαφορετικά. Ναι, προφανώς και τα προβλήματά μας δεν είναι τέτοιων διαστάσεων, αναγνώστη μου. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, μεταξύ μας είμαστε. Ούτε τα μυαλά μας είναι.

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

The Answer Is Not 42

Just Do It

   "Δεν υπάρχει δεν μπορώ! Υπάρχει δεν θέλω!" Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει αυτή την έκφραση είτε ως μικρά παιδιά είτε και σε μεγαλύτερη ηλικία και πόσες ακόμα μας έβγαλε από τα ρούχα μας διότι εκείνη την στιγμή δεν νοιώθαμε πως μπορούμε όντως να κάνουμε αυτό που μας ζητούν(ή απλά βαριόμασταν και δεν θέλαμε να το παραδεχτούμε).

   Μεγαλώνοντας λίγο κατάλαβα την αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτή την φράση.

   Ζούμε σε μία εποχή που το λιγότερο που μπορεί να χαρακτηριστεί είναι...περίεργη. Η καθημερινότητα, για κάποιον που δεν έχει βουλιάξει ακόμα στο βούρκο και βλέπει πως εξελίσσονται πλέον τα πράγματα γύρω του, μπορεί να γίνει βασανιστική. Υπάρχει ένα πράγμα όμως που αυτή η εποχή δίνει σε αφθονία και αυτό είναι ευκαιρίες. Με την τεχνολογία να εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς και τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες ριζικά αλλαγμένες σε σχέση με παλαιότερα, πράγματα που άλλοτε θεωρούντουσαν εμπόδια, πλέον δεν υφίστανται καν.

   Πραγματικά πιστεύω πως πλέον αν θες κάτι πραγματικά μπορείς να το καταφέρεις. Δεν λέω φυσικά πως δεν θα υπάρξουν δυσκολίες αλλά εάν επιμείνεις έχεις πλέον τα εφόδια για να τις ξεπεράσεις. Θες να γίνεις αστροναύτης? Γιατρός? Πυροσβέστης? Να γυρίσεις τον κόσμο? Να γίνεις rockstar? Συγγραφέας? Γυναίκα ενώ είσαι άντρας? Άντρας ενώ είσαι γυναίκα? Τώρα μπορείς και εσύ(σαν διαφήμιση telemarketing). Σοβαρά τώρα όμως, όντως μπορείς. Αρκεί να το θέλεις αρκετά ώστε όταν αρχίσουν να σε χτυπούν οι δυσκολίες η μία μετά την άλλη εσύ να συνεχίσεις. Υπάρχουν βεβαίως και οι εξαιρέσεις, που αντικειμενικά μερικά πράγματα δεν γίνονται, απλά ο αριθμός τους πλέον είναι αισθητά μικρότερος.

   Οπότε!Σήκω από όπου κάθεσαι, τράβα εκεί έξω να κυνηγήσεις αυτό που πραγματικά θες και σταμάτα να βάζεις εσύ ο ίδιος φραγμούς στον εαυτό σου!

   Τα όνειρα της γενιάς μας είναι πιο κοντά τους από ποτέ και το μόνο θλιβερό είναι πως είμαστε μια γενιά χωρίς όνειρα...

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι

Gay for Johnny Depp

"I'd rather be happy than cool any day of the week"

... είπε ο Devin Townsend. Και o wanna-be blogger που γράφει αυτό το άρθρο συμφώνησε όσο δεν πάει άλλο.

Είμαι σίγουρος ότι πολύς κόσμος θα συμφωνήσει. Ωστόσο, ας σκεφτούν όλοι αυτοί κατά πόσο θα ήταν διατεθειμένοι να κάνουν ή να πουν κάτι, για το οποίο θα εισπράξουν βλέμματα απορίας και απαξίωσης από γνωστούς και αγνώστους. Επίσης, πόσες φορές έχουν πει ψέματα σε άτομο του αντίθετου φύλου στα πρώτα ραντεβού προκειμένου να "ταιριάξουν". Ή ακόμα, αν μπορούν να συζητήσουν όσα θέλουν με τους φίλους ή το ταίρι τους. 

Σημαντικό είναι να καταλάβουμε, πως το "cool" διαφέρει αναλόγως τις περιστάσεις. Για μια παρέα που χτυπιέται στα γυμναστήρια για να γίνει φέτες, κουλ είναι να έχεις γραμμωμένους μύες και στα αυτιά. Για την παρέα των γυναικών που είναι fashion freaks και παρακολουθούν τη μόδα παγκοσμίως, κουλ είναι να έχεις ακριβά ρούχα που έχουν την έγκριση του αγαπημένου τους σχεδιαστή. Για να αρέσεις στην τύπισσα που είναι φανατική οικολόγος-ακτιβίστρια, μάντεψε τι πρέπει να κάνεις. Αν έχεις μπυροκοιλιά, μακριά μαλλιά και μούσια (random thoughts here people) δε θα γυρίσει να σε κοιτάξει η γυναίκα που το ίδιο βράδυ θα πάει να κωλοχτυπηθεί στα club. Και λογικό είναι. 

Απόλυτα κατανοητή η ανάγκη να έχεις ανθρώπους κοντά σου. Όλοι θέλουμε να "κολλάμε" κάπου. Πόσο αξίζει, όμως, να έχεις φίλους ή μια σχέση που συμπαθούν όχι εσένα, αλλά το προσωπείο που έφτιαξες και τους δείχνεις? Αυτό είναι καθαρά θέμα αυτοσεβασμού.

Για να μην το τραβάω πολύ, αυτό που θέλω να πω, είναι πως προτιμάω να έχω κοντά μου ανθρώπους που με ξέρουν απ' την καλή και απ'την ανάποδη και να μπορώ να εκφράζομαι ελεύθερα μπροστά τους. Να συμφωνούμε, να διαφωνούμε, να γινόμαστε ρεζίλι σε τρίτους και γενικά να ξέρω ότι με συμπαθούν και είναι μαζί μου, όχι επειδή κάνω try-harding το να τους αρέσω, αλλά επειδή θέλουν. Για παράδειγμα, προτιμώ 1000 φορές να παίξω μπουγέλο με 4 φίλους σε μια πλατεία και ας γελάνε μαζί μας οι περαστικοί, παρά να είμαι με άτομα τα οποία προσπαθούν να είναι "κουλ" και να είναι περιζήτητοι και να μην περνάω καλά. Ή να είμαι με μια κοπέλα την οποία να θεωρούν όλοι πανέμορφη, με την οποία να μη μπορούμε να συζητήσουμε τα ενδιαφέροντά μας και να είμαστε μαζί μόνο και μόνο για το σεξουαλικό μέρος της σχέσης. 

Μουσική παρέμβαση: Devin Townsend - Lucky Animals

Ο,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι.

The Answer Is Not 42

Κάτι Σαν Κριτική

   Πιστεύω πως η χώρα αυτή που κατοικούμε, έχει προσφέρει πολλά (ειδικά εάν αναλογιστεί κανείς το μικρό της μέγεθος) στο παγκόσμιο πνευματικό στερέωμα (και όχι δεν μιλάω μόνον για τους αρχαίους, οι αναφορές στους οποίους αν και δικαιολογημένες, έχουν καταντήσει πλέον κλισέ, αλλά και στους σύγχρονούς τους).

   Στον συγγραφικό τώρα τομέα, θεωρώ πως η χώρα μας έχει διακριθεί κυρίως όσον αφορά την ποίηση (ίσως έχει να κάνει και με την ιδιοσυγκρασία μας ως λαό), αλλά έχει μείνει κάπως πίσω αναφορικά με την πεζογραφία και τη φιλοσοφία. Τα δύο αυτά είδη, ανέλαβε να τιμήσει εκ μέρους μας ο γνωστός πλέον σε όλους Νίκος Καζαντζάκης.

   Πολλά έχουν ειπωθεί γι' αυτόν τον άνθρωπο (ακόμη και σε πανεπιστημιακό επίπεδο), οπότε νοιώθω πως δεν μου έχουν μείνει και πολλά να πω. Όταν κανείς αναλογίζεται το όνομα Καζαντζάκης πιθανότατα του έρχεται στο μυαλό ο οικουμενικός συγγραφέας που θεωρείται σήμερα. Ο πονεμένος φιλόσοφος της Ασκητικής. Ο μυθιστοριογράφος του Ζορμπά και του Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται. Ίσως ακόμη και ο δεινός μεταφραστής της Θείας Κωμωδίας του Δάντη.

   Εγώ θέλω απλώς να αναφέρω το εξής :

   Κατά τη γνώμη μου, κάθε συγγραφέας, εκτός από τα βιβλία που θα είναι το πνευματικό του κληροδότημα στις επόμενες γενιές (σημαντικό ή όχι), έχει και κάποιο/α βιβλία που αποτελούν ένα μικρό παραθυράκι στην προσωπικότητά του. Στο πως σκέπτεται ή στο τι αισθάνεται γενικά, αλλά και όταν γράφει. Κάποιο/α βιβλία που σε βοηθούν να καταλάβεις τον ίδιο και το πλαίσιο στο οποίο ζει και δημιουργεί.

   Αν για τον Καβάφη αυτά είναι τα Αποκηρυγμένα Ποιήματά του και για τον Κάφκα τα (μέχρι σχετικά πρότινος ανέκδοτα) ημερολόγια του, τότε ίσως για τον Καζαντζάκη να είναι το βιβλίο "Όφις Και Κρίνο".

   Γραμμένο σε νεαρή ηλικία, βλέπουμε εδώ έναν Καζαντζάκη διαφορετικό. Νέος, εκρηκτικός και παρορμητικός. Με πάθος για τη ζωή και γεμάτος έρωτα (για την Ιρλανδέζα του βιβλίου). Ένας έρωτας δυνατός. Ρομαντικός και διεστραμμένος ταυτόχρονα, που μπλέκει τη θέληση για ζωή με το θάνατο. Ημιημερολογιακό, με κομμάτια των εφηβικών του εμπειριών, διακρίνει κανείς τους σπόρους της μετέπειτα συλλογιστικής του και ένα έμφυτο αλλά όχι ακόμη καλοσμιλεμένο ταλέντο. Γεμάτο από διάσπαρτα συγγραφικά μαργαριτάρια, μαρτυρά την γέννηση ενός μεγάλου πνεύματος.

   Το μικρό αυτό βιβλιαράκι, υπογεγραμμένο με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρρβαμή, με το βαμμένο στο χρώμα του αίματος εξώφυλλο το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον θέλει να γνωρίσει λίγο καλύτερα τον Καζαντζάκη,  σε όποιον θέλει να γνωρίσει την εμπειρία μιας αγάπης αλλιώτικης και γενικότερα σε όλους.

Ό,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι

Gay for Johnny Depp