Είναι εκείνες οι στιγμές, που νιώθεις ότι ανακαλύπτεις ένα νέο κόσμο, ή όλον τον υπάρχον από την αρχή.
Που ξαφνικά, μια ασπρόμαυρη φωτογραφία χρωματίζεται από 1.000.000.000 διαφορετικά χρώματα και οι άνθρωποι μέσα σ αυτή αποκτούν ζωή και κινούνται με δική τους θέληση. Εκείνη τη στιγμή μαγνητίζεσαι και το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να παρατηρείς τις πράξεις του καθενός και όλων μαζί και να επιβεβαιώνεται η πεποίθηση που είχες, ότι η ζωές μας είναι σαν τα καλώδια της ΔΕΗ, όπως τα παρατηρούμε μέσα από ένα κινούμενο αμάξι: άλλα τέμνονται για λίγο και μετά απομακρύνονται, άλλα δε συναντιούνται ποτέ και άλλα πλέκονται σ ένα μεγαλύτερο, κοινό καλώδιο. Ωστόσο, όλα θα έχουν την ίδια κατάληξη. Και έτσι, κρατώντας ένα παλιό κιτρινισμένο κομμάτι φωτογραφικού χαρτιού, βλέπεις ολόκληρη ταινία.
Όταν ακούς ένα τραγούδι για 10η φορά και, ξαφνικά, χάνεσαι. Παρόλο που είχες προσέξει τους στίχους και τους ξέρεις απέξω και τους τραγουδούσες όσο έπαιζε, για πρώτη φορά τους "καταλαβαίνεις" και μένεις ακίνητος, αναπνέοντας μετά βίας, γιατί η συνειδητοποίηση της "ανακάλυψής" σου, σε έχει ξεπεράσει σε τόσο πολλά επίπεδα που δεν έχει καν νόημα να αρχίσεις να τη σκέφτεσαι. Και, όπως τα φθινοπωρινά φύλλα αφήνονται στον αέρα που κουβαλάει μαζί του υπόνοιες για το χειμώνα που έρχεται, έτσι κ εσύ, αφήνεσαι να παρασυρθείς από το γεγονός ότι κάποιος κατάφερε σε 3' και 2" να πει όσα θες να πεις εσύ εδώ και 3 χρόνια χωρίς να καταφέρεις να βρεις λόγια.
O,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι
The Answer Is Not 42
Που ξαφνικά, μια ασπρόμαυρη φωτογραφία χρωματίζεται από 1.000.000.000 διαφορετικά χρώματα και οι άνθρωποι μέσα σ αυτή αποκτούν ζωή και κινούνται με δική τους θέληση. Εκείνη τη στιγμή μαγνητίζεσαι και το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να παρατηρείς τις πράξεις του καθενός και όλων μαζί και να επιβεβαιώνεται η πεποίθηση που είχες, ότι η ζωές μας είναι σαν τα καλώδια της ΔΕΗ, όπως τα παρατηρούμε μέσα από ένα κινούμενο αμάξι: άλλα τέμνονται για λίγο και μετά απομακρύνονται, άλλα δε συναντιούνται ποτέ και άλλα πλέκονται σ ένα μεγαλύτερο, κοινό καλώδιο. Ωστόσο, όλα θα έχουν την ίδια κατάληξη. Και έτσι, κρατώντας ένα παλιό κιτρινισμένο κομμάτι φωτογραφικού χαρτιού, βλέπεις ολόκληρη ταινία.
Όταν ακούς ένα τραγούδι για 10η φορά και, ξαφνικά, χάνεσαι. Παρόλο που είχες προσέξει τους στίχους και τους ξέρεις απέξω και τους τραγουδούσες όσο έπαιζε, για πρώτη φορά τους "καταλαβαίνεις" και μένεις ακίνητος, αναπνέοντας μετά βίας, γιατί η συνειδητοποίηση της "ανακάλυψής" σου, σε έχει ξεπεράσει σε τόσο πολλά επίπεδα που δεν έχει καν νόημα να αρχίσεις να τη σκέφτεσαι. Και, όπως τα φθινοπωρινά φύλλα αφήνονται στον αέρα που κουβαλάει μαζί του υπόνοιες για το χειμώνα που έρχεται, έτσι κ εσύ, αφήνεσαι να παρασυρθείς από το γεγονός ότι κάποιος κατάφερε σε 3' και 2" να πει όσα θες να πεις εσύ εδώ και 3 χρόνια χωρίς να καταφέρεις να βρεις λόγια.
O,τι είναι όπως είναι, είναι έτσι και δεν είναι διαφορετικά, επειδή έτσι είναι
The Answer Is Not 42
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου